Հասմիկ Սիմոնյան

քեզ

ես չեղա նավզիկե քեզ համար
չնայած երբ էլ դու եկար
եկար քրտնած ու թաց
ոսկորներիդ մեջ պտտահողմ տեսա, ալիքներ
թափառող
թափառիկ` պես մարդու մեռած հիշողության

ինչ կար քեզանից
գարուն ամառ աշուն
անկիսելի քաղաք պստիկ-մստիկ ցույցերով
և անշարժ աստվածներ սայլակում հաշմանդամի

ինձնից մի մարմին կար` որբանոց գրքերի

Հասմիկ Սիմոնյան

ձմեռ

կողպեքների միջով եկար, տղաս

բանալու պես պտտվեցիր իմ ներսում

և ինչ տներ բացվեցին մեր առաջ

ինչ քաղաքներ   

լողավազաններ փակ-կապույտ

դու

արթնացրիր

ծովեր իմ ներսում

Հասմիկ Սիմոնյան

Աշուն

Ես շախմատ էի խաղում, դու ճառ էիր կարդում դատարաններում,

ես նկարում էի կատուներ դռներին ու բազմոցի գլխին,

դու գրադարակին քեզ ծանոթ մարդկանց ծաղրանկարներն էիր անում

երբեմն մենք կռվում էինք, երբեմն գիրք կարդում միասին

դու ինձ էիր գրկում, ես՝ քեզ

ես պատահաբար ինչ-որ բաներ էի շրջում՝ հյութով լի բաժակ, աթոռ սրճարանում, աթոռ տանը, աթոռները գրեթե միշտ շրջվում էին անխտիր բոլոր վայրերում

դու ծիծաղում էիր

ես ամաչում էի ու տխրում

հասմիկ սիմոնյան

Ամառ

Ես նորից արևածաղիկներ էի գնել ու վազում էի իմ տուն, սիրելիս,

ես նորից ծաղիկներ գնեցի հենց քո պատշգամբի տակից

ու աչքով արեցի կնոջդ, ով լվացք էր փռում:

Ձեռքիս մրգերի տոպրակն էր, 

ես դեղձ ու խաղող էի գնել…

Հիշո՞ւմ ես՝ կայարանում վանաձորյան ռոք խմբի երգն էր միացրած,

գնացքը չէր եկել. մենք նորից գնում էինք Թբիլիսին զավթելու,

մենք հարբած էինք ու երջանիկ ու համբուրվում էինք անվերջ

ու ծիծաղում մարդկանց շլմորած հայացքների ներքո:

հասմիկ սիմոնյան

Լեյլա

o, Լեյլա, աչքը խուփ՝

բրեզենտով ծածկված նավակ,

դեմքի տխուր ջրափոսում:

և արդյոք հե՞շտ է կարդալ այդ աչքով:

դուռ

ֆոտոն՝ Ֆրանչեսկա Վուդման

ահա խաղի վերջը, եղածն ապրեցի,

չեղածի մասին գրեցի երկար,
և ասպետն էլ՝  սպրդած ինչ-որ վեպի միջից

իմ դռանը հասավ ծեր ու կապուտաչյա,

գեղեցկացած փորձով, տարիներով հմուտ,

ու այլ բան չմնաց, քան գլխովին սիրել,
ինչպես երբեք,

կրկին, նորից ու անընդհատ

բաց դռան պես ճամփիս կանգնած իմ սեր,

ահա ես եկել եմ քեզ մոտ

մինչ այդ երկրաշարժեր եղան մարմնիս տարբեր մասերում

ու արյունս զսպող ամբարտակները բոլոր քանդուքարափ եղան

ու հիմա ես գիժ եմ

ու սիրտս զարթնել փոքր մհերի պես

ագռավաքարից ելել ու եկել է քեզ մոտ՝ ամոթխած, փռչոտ ու վայրի

և անսահման սիրով

Սեր

photo by Diana Arbus

Համառոտ բովանդակություն 

Երեք մասից բաղկացած շատ տխուր բանաստեղծություն, որ պատմում է այն մասին, որ քեզ էլ չեմ տեսնի:

Մաս առաջին

Վիպակի սկզբում սիրածս տղեն մահացավ

ու չնայած իմ տեսած ամենագեշ տղան էր

աչքիս Արա Գեղեցիկ դարձավ,

ու ես` որպես Նուարդ Ոչ Շատ Տգեղիկ,
գրեցի նամակ ոմն Շամիրամի`

մեռավ, արի տար, ինձ դիակներ պետք չեն:

Պատասխանեց` առավոտ կգամ:

Մոխիր

photo by Anders Petersen

ես սև եմ, ինչպես մոխիրը քո, 

թույլ տուր դուրս գալ քո դագաղի միջից

թույլ տուր կապույտը սիրել

իմ շուրջը երկինքն է անսահման

դու մեռյալ ջրերի հմուտ նավավարն ես, ես սիրում եմ քո մահը,

որ հազարավոր վրձիններով գծում է մարմնիս քո սերը, քո կիրքը, արյունը քո

թող գնամ

ես պետք է գնամ

ես ձյուների միջով սլացա ուրիշի հետ

ես սիրեցի նրան

Հասմիկ Սիմոնյան

Էսթերի

ինձ ոչ ոք չի սիրել քեզ նման
և ոչ ոք չի լքել քեզ պես

ճմրթվող թղթերի վրա ես քո անունն էի գրում
հեռու երկինքներից ագռավները գալիս էին ու պատմում քո մասին
ես պատերը կրծում էի շաքարի պես
և օրերիս վրա կիտրոնի պես բարակ շերտիկներ էին մելամաղձի
ես խմում էի հիշողությունը քո մասին
թունդ թեյի փոքրիկ բաժակներով
անընդհատ
անընդհատ
անընդհատ
բայց դու չէիր գալիս
չնայած քամին քո անունն էր շրխկացնում դեմքիս
և դռները փակվում էին իմ առաջ
և ժամերը խլացած գոռում էին`
ինչի չեկար
ինչի հետ չեկար

Արյունս

Սալի Ման. կատարյալ պոմիդոր

կարմիր

ցփնած

անոթի 

մեջ

էիր

հին դարակները դասավորելիս

մայրս

պարսկական թեյի բաժակներ

հանեց

խնդրեցի մեկը

բոլորը նվիրեց

դու

կարմիր

կարմիր

կարմիր էիր

բաժակներից օգտագործում եմ միայն մեկը

մյուսների փոշին ալարում եմ մաքրել

կարմիր

չթակեցիր դուռը, որ բացեմ քո առաջ

չլացեցիր, որ արցունքներդ սրբեի

չմրսեցիր, որ տաքացնեի

Հասմիկ Սիմոնյան

 
տարվա վերջին օրվա պես`
  ոտաբոբիկ ու անսեր
  ես վազում եմ քաղաքում այս   երևան
  ես պարում եմ
  ես հարբած եմ, մայրիկ, ու չեմ   ամուսնանա

  ես
  մենակ եմ
  ինչպես
  հասմիկ սիմոնյանը

երկու նամակ աղջկաս

Լուսանկարիչ՝ Լիլյա Քորնելի

Մ.- ին

1.
անարյուն աղջիկ
մազանոթներիս մեջ անվերջ թռչկոտող,
վերջ տուր խաղիդ

և մի’ չորացիր հպարտ հպարտ,
երբ ջրում եմ քեզ, որ դու աճես

փակիր դեմքդ անձրևով,
երբ կսանրեմ մազերդ,
աչք-շուրթդ կներկեմ,
կօրորեմ քեզ, կասեմ` աաա~

ես քո տիկնիկն եմ, հա±
ես քո բարձն եմ, հա±
ես չկամ, - բղավում ես սև ամպի նման,
ջրհեղեղում տունս, լեզուդ ցույց տալիս ու գնում քիթդ կախ
չկաս,
աղջիկ,
չկաս,
որովհետև շռայլ էր սիրտս, միամիտ,
և բոլոր օձերին դրեցի կրծքիս,
տաքացրեցի, երբ ցուրտ էր,
կերակրեցի մարմնովս,
ու երբ ինձնից ոչինչ չմնաց,
թքեցին դատարկ ստվերիս մեջ,
լիզեցին շուրթերը գոհ,
գնացին տաք անկյուն գտնելու

մերրիին

robert mapplethorpe

ոտքերը ասֆալտին խփում են թմբուկների նման
եռացրած մեղրի պես ջազն իջնում է շեփորի կոկորդով
հազում ես
շարֆդ բարակ է, տաբատդ մաշված
ծխիր ինձ, խնդրում ես, ծխիր
ինչպես գիշերամիզությունն է ծխում մարմինս
ինչպես ծնողներս են ծխում մանկությունս ու դրանից հետոն
ինչպես սերերս են լքում կոպտությունս ու ծխում լեզուս
ծխիր ինձ, խնդրում եմ ծխիր

ես կմոռանամ ինձնից ծնված տղաներին
և ոչ ոք չի համբուրի ինձ տուն մտնելուն պես և գնալուց առաջ չի ասի
հաջող

մի օր...

մի օր երբ էլ բառերս ձեր կեղտոտ շուրթերով չեք մաքրի
երբ ես մեծ կլինեմ
երբ դեռահաս կլինեմ
ու համարյա չծնված

մի օր կբացեմ դուռը
կմտնեմ ներս
թեյնիկը կդնեմ որ եռա
բաժակս կդնեմ սեղանին
թուրմը շատ կլցնեմ ջուրը քիչ
կնստեմ ու կգրեմ

կերուխում թիվ 15

Անահիտ Հայրապետյան. ընտանեկան նախաճաշ

հայոց եղեռնի մասին կարդացածս միակ վավերագրքի
միակ նախադասությունը
ուտում է ուղեղս.
<<փոքրիկ երեխաները գիտեին
հենց մեռնեին
 իրենց ուտելու են կենդանի մնացած սովածները>>

<<ախպերս>> ու ես

ամիսը մեկ հանդիպում ենք
խոսում աշխարհից
գիտությունից մեքենաներից
շներից
աշխատավարձի հերիքել-չհերիքելուց
ծնողներից
ծանոթներից` կարճաժամկետ ձեռքբերովի ու կայուն
իր սերերից
իմ սերերից
վերջում տուն ճանապարհելուց
չի մոռանում նայել աչքերիս մեջ ու կամացուկ հարցնել
կարող ա ամուսնանամ իր հետ
ու էդպես ամեն ամիս

*
և օրեր անց, և շաբաթներ, և տարիներ
բռի քայլերով, չոբանավարի, ինչպես բառի ոտք
ես հանգ ու վանկի դաշտերով կիջնեմ
և անապեստի ծաղկած ոստերով քորեյը թամբած կգամ քո քաղաք
ու սոնետի թարմ քրտնահոտ ինձնից կառնես

որս

photo by Sally Mann

ես փակում եմ դուռ ու լուսամուտ
հագնվում եմ, կոճկվում,
փաթաթվում վզախեղդ շարֆով,
կապում եմ աչքերս,
ակնամոմով լցնում ականջներս, քիթս,
որ դու չգաս ոչ մի կերպ,
օդի միջով, բացիլների, շշուկների, ձայնի
չգաս ոչ մի ձև
մոռացվես, ցնդես
ողբեր եմ հորինում քո պատվին
ու հազար օղորմիներով մեռցնում քեզ
ծակծկում եմ դիակդ սիրուս մեջ թաթախված նետերով`
թունավոր ու սիրատարփ
քարշ եմ տալիս մարմինդ նկուղ`
խոնավ ու ցուրտ, անլույս ու անհս,
թողնում քեզ առնետներին կեր

հանրակացարան

ֆոտոն` Լիլյա Քորնելի

սիրտս գետնանցումի թունել է
ով հասցրեց պատին մի բան գրեց
ով հասցրեց թքեց ու միզեց
ով հասցրեց մի երկու գրամ քաշեց կամ ծակվեց
ներարկիչը շպրտեց ու գնաց
ով հասցրեց սեքս արեց
օրորվելով ռեզինները տրորեց ու գնաց

սիրտս ավգյան ախոռ է հերակլեսը չկա
սիրտս անմաքրել տուն է անմամա ու անպապա

սիրտս մեր բակն է
առավոտից իրիկուն մանկական ճղճղոցով լիքը
ու ոչ մեկը մեր բակեցի չի
ուղղակի մեր այգին ա սիրուն

Հասմիկ Սիմոնյան

լաց

ամենակարևորը քեզ ճիշտ հրաժեշտ տալն էր
հետո դուռը կփակես
թփթփացնելով կիջնես փոքր տղեկի պես
կսլանաս
կսահես
կսուրաս
կգնաս

կմնա
հատակին
հաստակաշի օձերի պես թափառող մի քանի գոտի
գալարվող մի երկու տուփ անձեռոցիկ
բզկտված-լխկած մարմին մինչև վերջ տրված
հուժկու աժդահա տորք անգեղ լացին
որ վերջացնելուց հետո աստվածային քացիներով կսրբագործի գոյդ
կդառնաս փխրուն ինչպես շոկոլադով տորթը
և մաքուր թթու դրված խոզի տոտիկների պես