մի օր...

մի օր երբ էլ բառերս ձեր կեղտոտ շուրթերով չեք մաքրի
երբ ես մեծ կլինեմ
երբ դեռահաս կլինեմ
ու համարյա չծնված

մի օր կբացեմ դուռը
կմտնեմ ներս
թեյնիկը կդնեմ որ եռա
բաժակս կդնեմ սեղանին
թուրմը շատ կլցնեմ ջուրը քիչ
կնստեմ ու կգրեմ

կերուխում թիվ 15

Անահիտ Հայրապետյան. ընտանեկան նախաճաշ

հայոց եղեռնի մասին կարդացածս միակ վավերագրքի
միակ նախադասությունը
ուտում է ուղեղս.
<<փոքրիկ երեխաները գիտեին
հենց մեռնեին
 իրենց ուտելու են կենդանի մնացած սովածները>>

<<ախպերս>> ու ես

ամիսը մեկ հանդիպում ենք
խոսում աշխարհից
գիտությունից մեքենաներից
շներից
աշխատավարձի հերիքել-չհերիքելուց
ծնողներից
ծանոթներից` կարճաժամկետ ձեռքբերովի ու կայուն
իր սերերից
իմ սերերից
վերջում տուն ճանապարհելուց
չի մոռանում նայել աչքերիս մեջ ու կամացուկ հարցնել
կարող ա ամուսնանամ իր հետ
ու էդպես ամեն ամիս