tag:blogger.com,1999:blog-34656737569471802012012-02-13T17:33:22.490-08:00ժամանակակից գրականություն contemporary literatureհասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.comBlogger791100tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-79596923322977140682012-02-08T12:43:00.000-08:002012-02-10T04:29:22.563-08:00Սկզբում ֆլեշս էր, հետո` ֆոտոապարատս, ավելի ուշ` կոմպս... վիժեցին իրար հետևից, անձայն, մղկտացի ես ու օրհնեցի թաքուն ֆեյսբուքին, ուր տոննաներով ինֆորմացիա եմ պահ տվել ու ցիտեցի Խ. Աբովյանից սհաթի պահերը: Բայց դե դե ինձ չէր սազի, որ ամեն ինչ տենց լուսավոր մնար:<br />Վերջապես<br /><a name='more'></a><br />ֆեյսբուքն էլ ինձ բլոք արեց:<br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ajVtmIKHKSM/TzLdu5SzRCI/AAAAAAAAA64/dij11Ly9MAc/s1600/facebook-zuckerberg.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-ajVtmIKHKSM/TzLdu5SzRCI/AAAAAAAAA64/dij11Ly9MAc/s320/facebook-zuckerberg.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">նենց էլ անդարդ ժպտում ա :(</td></tr></tbody></table>Պատճառը:&nbsp;Ես մարդկանց նեղություն եմ տվել` ընկերության առաջարկ ուղարկելով, էն դեպքում, երբ մի օր (մի երկու շաբաթ առաջ) զարթնեցի ու ասեցի` 3000 և ավելի ընկեր ինչ խաբար ա, ջնջե'լ անծանոթներին: 300 զոհ տվեցի անհավասար մարտում` անակնկալ խոցվելով սուրսայր նետից` եկած չգիտեմ որ ջհանդամից, մի խոսքով քաջի պես ընկավ ֆեյսբուքիս էջը:<br /><br />Հազար օղորմի տի տամ ոչ քառսուն ճուղ ծամ, բայց դե երկարամազ իմ ֆոտոներին, որ էլ ոչ մի տեղ չունեմ:<br />Հազար օղորմի տի տամ ֆոտոալբոմներին, հատկապես Ֆրիդա Կալոյիս, Բոսխի, Մունքի, Շիլեի, Կալասի, Լորկայի, Կաֆկայի ու էլ որն ասեմ, էլ որը, հա մեկ էլ ֆրանսիայի ու մոսկվայի էն սիրուն ֆոտոներին, որ էլ չունեմ, ավաղ չունեմ:<br />Հազար օղորմի տի տամ երգերին, ֆիլմերին, լինքերին, որ չհասցրեցի նայել, բայց պահել էի թաքուն:<br />Հազար օղորմի տի տամ էն զրույցներին, որ արժանի էին քոփի լինելու և կպցվելու օրագրերի մեջ` թերթվելու մատնաթմբիկների նրբին հպումով նորից ու նորից:<br />Մի քանի օղորմի էն շատ սիրուն քոմենթներին, որ կարդում էի հաճախ:<br />Եվ մի քանի բազմահարկ քֆուր Ձենով Օհանի ձայնով հատուկ ֆեյսբուքի խմբի պատվին Հասմիկ Սիմոնյանից` անհարկի կրծմծած եղունգների, պլոկած մաշկի, կրծոտած շուրթերի և բարձրաձայն արցունքների փոխարեն:<br /><br />P.S. Առջևում 2012ի անեծքն է: Գոչեմ` ուռա, որ մաքուր եմ մտնելու մահվան մեջ, թե հիմիկվանից աղոթեմ ու բլոգիս գլխին մոմ թափել տամ, բարձիս տակ էլ դանակ պահեմ: Հը<span style="background-color: #eeeeee; font-family: Tahoma, Verdana, 'Arial Unicode MS', SansSerif, sans-serif; line-height: 25px;">՞...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7959692332297714068?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-70955180654547665172012-01-06T03:50:00.000-08:002012-01-21T04:53:54.266-08:00Բլոգն այս, որ ստեղծվել էր ավելի վաղ` հեռավոր 2009ի մի սիրուն իրիկուն, նույնքան սիրուն կերպով և' աչքիցս էր հեռու, ու մանավանդ` սրտիցս:<br />Բայց տարօրինակն էն էր, որ անգամ էդ անխնա բլոգավերակում ուրվականներ էին շրջում, և մեկը չէր, կամ երկուսը, այլ միանգամից տասնյակներ, բնականաբար` տարվա կտրվածքով:<br />2010ի դեկտեմբերի վերջին&nbsp;գալ-գնացող մի քանիսը նույնիսկ մշտական ընթերցողի հետք էին թողել բլոգիս պատին ու գնացել: Սիրտս լցվեց, ու 2011ի հունվարից ասացի` վերջ, ու...<br /><b>Ես` Հասմիկս` դուստրը Գագիկ Սիմոնյանի,</b><br /><b>Բլոգամրոցն իր այս հիմնադրեց</b><br /><b>Բլոգսփոթ գետի ափին</b><br /><b>Պոեզիայի բերդի վրա</b><br /><b>Ի հզորություն</b><br /><b>Ընթերցողների</b><br /><b>Եվ ի ահաբեկում ոչ ոքի</b><br /><b>Աստվածներից հեռու</b><br /><b>2011թվի փետրվար ամսին</b><br /><b>Արարատյան լեզվով</b><br /><b>Լեզվով հայերեն</b><br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #cc0000; font-size: large;">պտույտ մը բլոգիս թաղերում</span></b></div><b></b><br /><a name='more'></a><b><span style="font-size: large;"><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/">հսագիր</a>&nbsp;</span></b>բաժնում բանաստեղծություններս են<br /><br />&nbsp;2011-ին ամենաշատ կարդացված հնգյակն է`<br />1.&nbsp;<span style="color: #990000;"><a class="GKFKIV-FT" href="http://hs-poetry.blogspot.com/2011/07/blog-post.html" style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">երկու նամակ աղջկաս</a>&nbsp;</span> (<span style="color: red;">248</span>&nbsp;դիտում)<br />2.&nbsp;<a class="GKFKIV-FT" href="http://hs-poetry.blogspot.com/2011/03/blog-post.html" style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><span style="color: #990000;">մերրիին</span></a>&nbsp; (<span style="color: red;">144&nbsp;</span>դիտում)<br />3.&nbsp;<a class="GKFKIV-FT" href="http://hs-poetry.blogspot.com/2011/11/blog-post_23.html" style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><span style="color: #990000;">Էսթերի</span></a>&nbsp;(<span style="color: red;">125</span>&nbsp;դիտում)<br />4.<span style="color: #990000;">&nbsp;<a class="GKFKIV-FT" href="http://hs-poetry.blogspot.com/2011/02/blog-post_6662.html" style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">* մի օր երբ էլ բառերս ձեր կեղտոտ շուրթերով չեք մաք...</a></span>&nbsp;(<span style="color: red;">116</span>&nbsp;դիտում)<br />5.<span style="color: #990000;">&nbsp;<a class="GKFKIV-FT" href="http://hs-poetry.blogspot.com/2011/01/blog-post_17.html" style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">* աղավնու թևեր տեսանք ճանապարհին սիրելիս աղավնու պ</a></span>&nbsp;(<span style="color: red;">110&nbsp;</span>դիտում)<br /><br /><b><span style="font-size: large;"><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/blog-page.html">մասին հս-ի</a> </span></b>բաժինը ստեղծվեց, որ ես ազատվեմ երկար տքնաջան աշխատանքից` հիշելու, թե երբ ինչ եմ արել և ինչի համար, հենց նոր նկատեցի, որ էլի ալարել ու հետոյի համար եմ թողել որոշ բաներ, (այո, ես կարմիր եմ ու կաշիս չեմ փոխում): Մարդիկ չեն ալարել ու նայել են այն<b> <span style="color: red;">644</span></b> անգամ:<br /><br /><b><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/blog-page_30.html"><span style="font-size: large;">հայ գրակ</span></a></b> բաժինը ամենաուշն է ստեղծվել, ներկայացնում եմ 80-ականների սերնդին, որոնց վրա մեծավ մասամբ մոռացության հող են լցրել, գրքերը չկան գրախանութներում(մեկ-երկու անուն չհաշված),&nbsp;իմ կողմից ամենասիրվածն է, բայց ամենատանջալին, կամ գիրքը չեմ գտնում, կամ հեղինակի նկարը ոչ մի տեղ չկա, կամ կենսագրության հետ կապված թվականներ, մի խոսքով`&nbsp;դիտվել է <b><span style="color: red;">360</span> </b>անգամ, առայժմ ներկայացրել եմ երեք հեղինակ`<br /><b><span style="color: #cc0000;">Տանյա Հովհաննիսյան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Արարատ Մկրտումյան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Սլավիկ Չիլոյան</span></b><br /><br /><i>հ.գ. եթե ինչ-որ մեկը Տանյա Հովհաննիսյանի ծննդյան թիվը գիտի, թող անպայման ձայնի, ինձ մոտավոր են հուշել:</i><br /><i><br /></i><br /><b><span style="font-size: large;"><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/blog-page_05.html">արդի հայ գրակ</a> </span></b>բաժնում ինձ սերնդակից բանաստեղծների իմ ամենասիրած գործերն եմ դնում, ամենաշատն է դիտվել` <b><span style="color: red;">2010</span></b> անգամ: Ներկայացրել եմ 19 հեղինակ`<br /><b><span style="color: #cc0000;">Անահիտ Հայրապետյան </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Անի Հարությունյան&nbsp;</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Աննա Դավթյան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Աշոտ Գաբրիելյան </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Ավետիք Մեջլումյան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Արփի Ոսկանյան</span></b><br /><span style="color: #cc0000;"><b>Գևորգ Թումանյան </b>(երկու անգամ)</span><br /><b><span style="color: #cc0000;">Էդուարդ Հարենց </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Թոնդրակ </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Կարեն Անտաշյան </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Հուսիկ Արա</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Մանե Գրիգորյան </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Մարիամ Դանիելյան&nbsp;</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Մարիաննա Վարդանյան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Մարինե Պետրոսյան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Ռուզաննա Ոսկանյան&nbsp; </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Վահե Արսեն</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Տաթևիկ Խուրշուդյան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Տաթև Չախչախյան</span></b><br /><br /><b><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/blog-page_06.html"><span style="font-size: large;">արտ գրակ</span></a></b> բա<span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;">ժինը դի</span>տվել է<span style="color: red;"> <b>1479</b></span> անգամ, ներկայացրել եմ 21 հեղինակ`<br /><b><span style="color: #cc0000;">Ալիռեզա Լաբեշ </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Անիզ Կոլց</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Արթյուր Ռեմբո</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Բիլլի Քոլինզ </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Բորիս Վիան</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Գիյոմ Ապոլիներ</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Գյունտեր Գրաս</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Դանա Պոդրաչկա</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Թոմաս Սթըրնս Էլիոթ</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Ժակ Բրել </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Ժակ Պրեվեր </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Իոսիֆ Բրոդսկի&nbsp;</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Լեոպոլ Սեդար Սենգոր </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Խուլիո Կորտասար</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Միլա Հոգովա</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Շամս Լանգյարուդի</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Չարլզ Բուկովսկի</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Վահե Գոդել </span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Փուրիա Սուրի</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Քիարան Քարսոն</span></b><br /><b><span style="color: #cc0000;">Օքթայ Ռաֆաթ</span></b><br /><br /><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;">Երբեմն թարգմանություններ եմ անում ռուսերենից ու անգլերենից, որոնք դրվում են</span>&nbsp;<b style="line-height: 20px;"><span style="font-size: large;"><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/blog-page_08.html">թարգմանություն</a> </span></b><span style="line-height: 20px;">բաժնում, ուշադրության է արժանացել&nbsp;<b><span style="color: red;">1025</span></b>&nbsp;անգամ:&nbsp;</span></span><br /><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;">Թարգմանել եմ`</span></span><br /><span style="color: #990000;"><b style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">Գաբրիել Գարսիա Մարկես. </b><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">քաղվածք տարբեր հարցազրույցներից</span> </span><br /><span style="color: #990000;"><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-weight: bold;"><span style="line-height: 20px;">Ժակ Պրեվեր.&nbsp;</span></span><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">բանաստեղծություններ</span> </span><br /><span style="color: #990000;"><b style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">Լյու Քսիաբո. </b><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">բանաստեղծություն</span></span><br /><span style="color: #990000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;"><b>հայկուներ</b></span><br /><b style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;"><span style="color: #990000;">ճապոնական պոեզիա</span></b><br /><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="color: #990000; line-height: 20px;"><b>Պաբլո Ներուդա. </b>բանաստեղծություն</span></span><br /><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="color: #990000; line-height: 20px;"><b>Սյուզան Սոնթագի հարցազրույցը Խորխե Լուիս Բորխեսի հետ</b></span></span><br /><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="color: #990000; line-height: 20px;"><b>Վասկո Պոպա. </b>բանաստեղծություններ</span></span><br /><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b><br /></b></span></span><br /><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b><span style="font-size: large;"><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/123.html">քաղվածք</a> </span>&nbsp;</b>բաժինը մի քանի անգամ փոփոխությունների է ենթարկվել, վերջնական տեսքի բերվեց մեկ ամիս առաջ, ներկացնում եմ գրքերի`&nbsp;</span></span><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">մատիտով ընդգծած իմ սիրած տողերը, դիտվել է <b><span style="color: red;">306</span></b> անգամ, ներկայացրել եմ հետևյալ գրքերը`</span><br /><span style="color: #990000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;"><b>Անդրե Ժիդ.&nbsp;</b>Հովվերգական Սիմֆոնիա, Օսկար Ուայլդ, Վերադարձ ԽՍՀՄ-ից</span><br /><span style="color: #990000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;"><b>Կարլոս Ֆուենտես.&nbsp;</b>Արտեմիո Կրուսի մահը</span><br /><span style="color: #990000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;"><b>Հրանտ Մաթևոսյան.&nbsp;</b>Սպիտակ թղթի առաջ</span><br /><span style="color: #990000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;"><b>Միշել Բատայ. </b>Տոնածառ</span><br /><span style="color: #990000;"><b style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">Վանո Սիրադեղյան. </b><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 20px;">Ձեռքդ ետ տար ցավի վրայից</span></span><br /><span style="color: #990000;"><b style="font-family: Tahoma, sans-serif; line-height: 20px;">Ֆրանց Կաֆկա. </b><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; line-height: 20px;">Սիրենների լռությունը</span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; line-height: 20px;"><br /></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/2005.html"><span style="font-size: large;">գիրք</span></a></b> բաժնում ներկայացված է 2005թ. տպագրած իմ առաջին` &lt;&lt;Լուսնոտ բառեր&gt;&gt; բանաստեղծությունների ժողովածուն: Դիտվել է <b><span style="color: red;">884</span></b> անգամ:</span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><br /></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><b style="line-height: 20px;"><a href="http://hspoetry.blogspot.com/"><span style="font-size: large;">hs-poetry</span></a></b><span style="line-height: 20px;"> բաժնում ներկայացված են իմ բանաստեղծությունները&nbsp;<span style="color: red;"><a href="http://hspoetry.blogspot.com/2011/10/hss-poems-in-russian.html">ռուսերեն</a>,&nbsp;</span></span><span style="color: red; line-height: 20px;"><a href="http://hspoetry.blogspot.com/2011/10/hss-poems-in-english.html">անգլերեն</a></span></span><span style="color: red;"><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; line-height: 20px;">,&nbsp;</span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><a href="http://hspoetry.blogspot.com/2011/10/hss-poems-in-french.html">ֆրանսերեն</a></span></span></span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; line-height: 20px;">&nbsp;լեզուներով, դիտվել է</span><span style="color: red; font-family: Tahoma, sans-serif; line-height: 20px;"> <b>532</b></span><span style="font-family: Tahoma, sans-serif; line-height: 20px;"> անգամ:</span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><br /></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><span style="font-size: large;"><b><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/blog-page_20.html">զրույց</a></b> </span>բաժնում իմ մասնակցությամբ տեսաշարեր են, զրույցներ և հարցազրույցներ: Դիտվել է <b><span style="color: red;">588</span> </b>անգամ:</span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><br /></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b><span style="font-size: large;"><a href="http://hs-poetry.blogspot.com/p/blog-page_3669.html">ուրիշի խոսք</a> </span></b>բաժնում մամուլում տպված իմ մասին հոդվածներ են: Դիտվել է <span style="color: red;"><b>120</b> </span>անգամ:</span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b><br /></b></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>2011թ. ընդհանուր առմամբ`</b></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>բլոգս դիտվել է<span style="color: red;"> 18882 </span>անգամ</b></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b><br /></b></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>հղվող կայքերի հնգյակ`</b></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>facebook.com</b> <span style="color: red;">3639</span></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>google.com</b> <span style="color: red;">2580</span></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>google.ru </b><span style="color: red;">288</span></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>google.am<span style="color: red;"> </span></b><span style="color: red;">841</span></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><b>yandex.ru </b><span style="color: red;">175</span></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><br /></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="color: red; line-height: 20px;"><b>հիմնական փնտրաբառեր`</b></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;">hs-poetry.blogspot.com 75</span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;">հասմիկ սիմոնյան 61</span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;">hasmik simonian 41</span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><br /></span></span><br /><span style="font-family: Tahoma, sans-serif;"><span style="line-height: 20px;"><span style="color: red;">փնտրաբառեր,</span> որ, այնուամենայնիվ, բերել են իմ բլոգ`</span></span><br /><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">mrut erexa&nbsp;</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">snkov salat,&nbsp;</span><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">սնկով սալաթ, снков салати, սալաթներ սնկով</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">վանաձորն իմ սիրտն է</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">տուրիզմը հիասքանչ բան է</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">պապն ու տատը</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #edeff4; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 14px; text-align: left;">hovhannes shiraz margarit ev prpur</span> </div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">ոչ, վստահ եմ, գիտեք, թե ով եք դուք: գուցե ես երբեք չեմ իմ</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;">թզուկ</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><div style="text-align: -webkit-left;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif;"><span style="line-height: 19px; white-space: nowrap;"><br /></span></span></div></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>Երկրներ,</b> որտեղից ինձ հետևել են</span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; color: #990000; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>Հայաստան` 15210</b></span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; color: #990000; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>ԱՄՆ` 1271</b></span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; color: #990000; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>Ռուսաստան` 542</b></span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; color: #990000; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>Վրաստան` 277</b></span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; color: #990000; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>Գերմանիա` 265</b></span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; color: #990000; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>Նիդեռլանդներ` 129</b></span></div><div style="text-align: -webkit-auto;"><span style="background-color: #f7f7f7; color: #990000; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; text-align: -webkit-left; white-space: nowrap;"><b>Ֆրանսիա` 106</b></span></div><div style="text-align: -webkit-left;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif;"><span style="color: #990000; line-height: 19px; white-space: nowrap;"><b>Լիբանան` 59</b></span></span></div><div style="text-align: -webkit-left;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif;"><span style="color: #990000; line-height: 19px; white-space: nowrap;"><b>Շվեյցարիա` 57</b></span></span></div><div style="text-align: -webkit-left;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif;"><span style="color: #990000; line-height: 19px; white-space: nowrap;"><b>Ուկրաինա` 40</b></span></span></div><div style="text-align: -webkit-left;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif;"><span style="line-height: 19px; white-space: nowrap;">ինչպես նաև` Նիգերիա, Կիպրոս, Մոլդովա,Իսպանիա, Բելառուսիա,&nbsp;</span></span><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; line-height: 19px; white-space: nowrap;">Կոլումբիա, Չեխիա և այլն:</span></div><div style="text-align: -webkit-left;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif;"><span style="line-height: 19px; white-space: nowrap;"><br /></span></span></div><div style="text-align: -webkit-left;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif;"><span style="line-height: 19px; white-space: nowrap;">Ոնց որ թե ամեն ինչ գրեցի, տոներն էլ վերջացան, զուգարանի ջուրը կարելի է քաշել:&nbsp;</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: large;"><span style="line-height: 19px; white-space: nowrap;"><b><br /></b></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: large;"><span style="line-height: 19px; white-space: nowrap;"><b>The End</b></span></span><br /><span style="font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: large;"><span style="line-height: 19px; white-space: nowrap;"><b><br /></b></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7095518065454766517?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-71644408373514268792011-11-23T19:48:00.000-08:002011-11-26T14:22:18.684-08:00ինձ ոչ ոք չի սիրել քեզ նման<br />և ոչ ոք չի լքել քեզ պես<br /><br />ճմրթվող թղթերի վրա ես քո անունն էի գրում<br />հեռու երկինքներից ագռավները գալիս էին ու պատմում քո մասին<br />ես պատերը կրծում էի շաքարի պես<br />և օրերիս վրա կիտրոնի պես բարակ շերտիկներ էին&nbsp;մելամաղձի<br />ես խմում էի հիշողությունը&nbsp;քո մասին<br />թունդ թեյի փոքրիկ բաժակներով<br />անընդհատ<br />անընդհատ<br />անընդհատ<br /><a name='more'></a>բայց դու չէիր գալիս<br />չնայած քամին քո անունն էր շրխկացնում դեմքիս<br />և դռները փակվում էին իմ առաջ<br />և ժամերը խլացած գոռում էին`<br />ինչի չեկար<br />ինչի հետ չեկար<br /><br /><b>ինչի չեկար</b><br />ինչի հետ չեկար<br />ինտերնետում ես գտա նկարդ<br />համբուրեցի ողնաշարդ թափանցիկ<br />և մատով սահեցրի ականջիդ վրայով<br />հիմա, երբ ուզում եմ հիշել դեմքս, քո պրոֆիլն եմ հիշում<br />չձևավորված ու անկենդան հասարակության ֆոնին<br />հետո եկար կարճաթևով, հետո երկար, վերարկուով չեկար<br />ես չտեսա դու ոնց ես մրսում ձմռանը<br />ես չհասցրեցի տաքացնել ձեռքերդ<br />չերգեցի քեզ համար<br />չկարդացի քեզ համար<br />միայն խոսեցինք<br />շատ երկար<br />շատ երկար<br /><br />գլխիս մեջ ցավում էիր<br />ատամիս մեջ փչանում<br />ոտքերս թուլանում էին<br />ու մարմնիս մեջ բացակայությունդ ցավում էր<br />ու ոչ մի դեղ քո մասին չգիտեր<br /><br /><b>քո անունը</b> շշնջում էին ծառերն ու կանաչում աչքիս առաջ<br />քո անունով գիշերներ չքնած ու վատ տեսնող աչքերս լավանում էին<br />ու հստակ տեսնում թվերն ու տառերը և անգամ համարը`<br />կանգառին մոտեցող երթուղային տաքսու<br />քո անունը գրվում էր թղթերին` խզբզոցի տեսքով, իմ ստորագրության,<br />և վերջապես ինչ տարբերություն իմ անունն էր թե քո<br />դու հո լավ գիտես ինձ<br />բոլորից լավ<br />բոլորից լավ<br /><br />դատարկ ու ջնջված բառերի կողքին երբեք տաք չի եղել<br />և չի լինի<br />իմ ամենատաք տեղը դու էիր<br />ես կնիհարեի քեզ համար<br />կհետևեի մաշկիս ու եղունգներիս<br />քեզ համար կդառնայի ամենասիրունը<br />ինչ տգեղ եմ ես<br />ներիր<br />որ էլ երբեք հետ չես գա<br /><br />քեզ կփնտրեմ դեռահաս աղջիկների մեջ ու կսխալվեմ<br />կփնտրեմ տղամարդկանց մեջ ու չեմ գտնի<br />ու սիրտս սարսափելի կցավա քո կարոտից<br />երեխաների մասին խոսելուց ես լաց կլինեմ<br />ու կհեռացնեմ բոլորին<br />որովհետև առանց քեզ<br />ինձ նրանք միևնույն են<br />որովհետև դու նրանց մասին էիր<br />բայց նրանք քո մասին չեն<br />քո մասին չեն<br /><br />ինչի<br />սառեցիր իմ թեյի <b>ապակե բաժակում</b><br />ինչի էլ չես երգում<br /><br />քո բացակայության կեղտաջրի մեջ պառկած<br />սրթսրթալով ծալում եմ մատներս<br />անուններ, ում կողքին տաք էր<br />ում կրծքին փայտացած մատներս հալվել են ու ծորացել մարմնից ներս<br />և պատահական ցնցումները` գրանցված տիեզերքում<br />և հեղափոխությունները` արյունոտ, ձյունոտ, անձրևե<br />և գահերից ցած սահող<br />կամ գահերից կառչած արքաները` սառած հետույքով<br />մի տանձի պոչ չարժեն<br />երբ այսքան հեռու ես<br /><br />ու գնացել ես ջրերի խորքից էլ հեռու մի տեղ<br />և եթե լույսը անջատեմ ու անվերջ շոշափեմ մթությունը<br />չես լինի<br />և բացվող լույսս չի համբուրի քո բարակերիզ երակները կապույտ<br />ճակատիդ<br />թևիդ<br />կրծքիդ<br /><br />քեզ հետ հեշտ չէր լինի, բայց առանց քեզ էլ մի բան չի<br />ոչ մի բան չի<br />դրա համար երկար եմ խոսում քո մասին<br />շատ երկար<br />որ քրքրվես, բարակես, փոշիանաս, գնաս<br />մազանոթների միջից իմ բառերի<br />լեզվի<br />շուրթերի<br />քթի<br />գնաս հեռու<br />գնաս<br /><br />ուղղակի գնաս<br />իմ մաշկ<br />իմ ոսկոր<br />իմ սրտամկանի ցավ ու բռնված ձեռք<br />չգնաս, բայց գնաս<br />չմնաս, բայց մնաս<br /><br />ծածկեմ քեզ վերմակով<br />համբուրեմ<br />նոր գնաս<br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7164440837351426879?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-73690845233754561622011-11-19T13:55:00.000-08:002011-11-24T04:23:05.122-08:00<div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;"></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">կարմիր</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">ցփնած</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">անոթի&nbsp;</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">մեջ</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">էիր</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">հին դարակները դասավորելիս</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">մայրս</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">պարսկական թեյի բաժակներ</span><br /><a name='more'></a></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">հանեց</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">խնդրեցի մեկը</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">բոլորը նվիրեց</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">դու</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">կարմիր</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">կարմիր</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">կարմիր էիր</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">բաժակներից օգտագործում եմ միայն մեկը</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">մյուսների փոշին ալարում եմ մաքրել</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">կարմիր</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">չթակեցիր դուռը, որ բացեմ քո առաջ</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">չլացեցիր, որ արցունքներդ սրբեի</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">չմրսեցիր, որ տաքացնեի</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">հիմա կրծքերս բացել եմ</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">ինչպես պատմվածքի հերոսուհի</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">ու սպասում եմ</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">որ ինձ գուշակեն, սիրեն, բռնաբարեն</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">գրիչով ծակծկում են</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">մատիտով փորում աչքերս&nbsp;</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">թղթի մեջ փաթաթեցին</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">նետեցին&nbsp;</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">աղբը</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">արյունս</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">ախր ես կարմիր էի քո պես</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">ինչի&nbsp;</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">չգրեցիր&nbsp;</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">ինձ</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">էս &nbsp;</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">ստիխի&nbsp;</span></div><div class="MsoNoSpacing"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;">նման</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7369084523375456162?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-7489333826235987772011-10-22T08:52:00.000-07:002011-11-30T14:04:34.024-08:00ամենուր նույն մարդիկ են ապրում<br />միայն շներն են տարբեր ձև մրսում տարբեր քաղաքներում<br /><br />տղամարդիկ շատանում են ցրտերն ընկնելուն պես<br />բայց դու մրսում ես հատ-հատ<br />նրանց բոլորի կանանց փոխարեն<br />հետո հիվանդանում ես ու մեռնում<br />ու շարունակում ապրել քո ամառը հողի տակ<br />տաք, ինչպես ոչ մի տեղ<br />և մենակ, ինչպես հարազատ անկողնում<br /><br /><a name='more'></a><br />ոչ ոք չի խանգարում<br />քնած են բոլորը կամ մեռած, նույն զիբիլն է<br />դու հանգիստ հետևում ես մարդկանց երկրին, <br />որ սերիալի պես ձգձգվում է անվերջ<br />ջղայնացած փակում ես աչքերդ ու բացում քո սիրած գրքերը<br />որտեղ հիմնականում սերիալի շարունակությունն է<br />չթաղեմ ձեզ, մնաք սերիալի մեջ, անիծում ես դառնացած<br />ու շրջվում կողքի, որ մի երկու դար գոնե խաղաղ քնես մեռելի նման<br /><br />կանցնեն տարիներ և անսովոր լռությունից կզարթնես սարսափած<br />կտեսնես երկրագունդը ծածկված փայտե անխնամ խաչերով<br />եթե ֆոտո լիներ սա, կլայքեիր անպայման, կքոմենթեիր`<br />փոքրիկ ծեր խատուտիկ ու կդնեիր սմայլիկ<br /><br />բայց ոչ ոք չկա<br />ուր եք մեռելներ, հեկեկում է հոգիդ<br />ինչպես սարսափ ֆիլմ դիտելուց հետո<br />չհավատալով ու հավատալով երկու անգամ շատ, քան չհավատալով<br />որովհետև ոնց էլ չլինի<br />էլի գարուն կգա, ձյունը կհալվի<br />էլի խոնավությունից ձանձրացած մեռելները դուրս կգան<br />իրենց շիրմաքարի հասարակ քարին կնստեն<br />կշփեն ընդարմացած մատները որդնած եղունգներով<br />կքչփորեն քթախոռոչը<br />կրծոսկրերը կքորեն<br />ու մի-մի սիգար ատամներով բռնած<br />կհոտոտեն օդում սիրախաղի օծանահոտն էժանագին<br />ու ապրելու ցանկությունից գժված հողը կփորեն<br />ծառ կտնկեն, կշինեն տներ, հետո կանանց, հետո սրանք էրեխեք կբերեն<br />լրիվ թարմ ու առողջ մեռելիկներ<br />ու էդպես կապրեն ևս մի կյանք` հասունացող ավարտով<br />ու ամենահետաքրքիր պահին կներխուժի գովազդը մարմնիդ մեջ<br />անբուժելի հիվանդության տեսքով<br />կօրորես գլուխդ քմծիծաղով բարակ<br />կնստես ինքնաթիռ ու կգնաս քեզ քաջ ծանոթ երկիրը տաք<br />սովորույթիդ համաձայն ինքդ կպատրաստես քո սուրճը<br />մոխրամանը կբերես<br />և կփորձես հիշել, թե ինչ էիր ասում մահվան մահճում<br />շատ պարզ աչքերով<br />վերջին անգամ<br />նրանց<br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-748933382623598777?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-64366319211701571972011-10-04T11:13:00.000-07:002011-10-04T13:27:51.880-07:00տարվա վերջին օրվա պես`<br />ոտաբոբիկ ու անսեր<br />ես վազում եմ քաղաքում այս երևան<br />ես պարում եմ<br />ես հարբած եմ, մայրիկ, ու չեմ ամուսնանա<br /><br />ես<br />մենակ եմ<br />ինչպես<br />հասմիկ սիմոնյանը<br />և ավելի դժբախտ,<br />քան գրական հայերենով գրված<br />բառը<br /><br /><a name='more'></a>բառը, ահա թագուհին, որ չունի թագավոր<br />նա չունի թագավոր<br />նա կիթառ ունի<br />և նվագում է<br />նա գլուխ ունի և թափահարում է<br /><br />թագուհին ոտքեր ունի և վազում է<br />բոլոր թագուհիները վազում են նրա ետևից<br />բոլոր կանայք թագուհի են ու վազում են<br />օ, աստված իմ, մայրս էլ է վազում,<br />ոնց չէի նկատել, որ նա էլ է թագուհի<br /><br />ես ուզում եմ կանգնել տեղում ու<br />ոտքով խփում եմ գետնին<br />չեմ ուզում լինել թագուհի<br />չեմ ուզում լինել կին<br />չեմ ուզում լինել մայր<br /><br />ես տղամարդ եմ և սիրում եմ կանանց<br /><br />բայց հարբած եմ ու<br />գլուխս կորցրած<br />սլանում եմ<br /><br />-անասուններ…,- հարբած գոռում է բակը մաքրող կինը<br />ու քարշ տալիս անձրևից լխկած տերևներն ու զիբիլը<br />-անասուննեեեեեր…<br />օղու շիշը դատարկել են գետնին…<br />հարբած լիզում է գետինը<br />իսկ ոտքերը վազում են<br />նա էլ է թագուհի<br /><br />վազում եմ խակ նյարդալարերիս վրայով<br />Սարտր պապիկը հուշում է<br />մեզ վիճակված է այս պատերազմը<br />և ես այն մղելու եմ<br />ես պարում եմ<br />ես հարբած եմ, մայրիկ, ու չեմ ամուսնանա<br /><br />''հրաժեշտ բառին'' շարքից<br />2010թ.<br /><div><br /></div><div><br /></div><div>''հրաժեշտ բառին'' շարքից&nbsp;</div><div>2010թ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6436631921170157197?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-41638118355665824742011-10-04T11:06:00.000-07:002011-10-04T13:24:01.371-07:00այս անվերջանալի անձրևներից հետո<br />այս կայքէջերի շփոթեցնող մարդկանցից հետո<br />այս ջութակների հրաշալի համերգից հետո<br />գրադարանում գոռացող գրքերի լեշահոտից<br />ամպամած երկնքի սրտխառնուքից հետո<br />ձրիակերի պես ուտելուց<br />ծխելուց<br />խմելուց<br />հայհոյելուց հետո<br />ես բախվում եմ սիրո բորբոսնած պատին<br /><br />իմ չսիրած տղա, ոնց կսիրեի քեզ<br /><br />բառ,<br />իմ միակ ճշմարտություն,<br />ես կորցնում եմ քեզ<br />թուղթ, կուլ մի տուր բառս, ինչպես հողը հարազատներիս<br />այլապես ես գիտեմ մկնդեղի տեղը<br />և դեղահաբերի, որ կարող են լուծել հաշիվները սրտիս հետ<br />և ուր է իմ վերջին հիստերիաների ձյունը<br />բարձրաձայն իջնող ձյունը<br />որ խցանվեր կոկորդիս մեջ<br />հայրական ապտակի պես կամ չմարսված կերակուրի<br /><br /><a name='more'></a>ուր ես, բառ<br />հայտնվիր իմ հերթական սիրեցյալի պես ու անհետացիր`<br />հայտնվելու համար լուսավոր ապագայում`<br />բազմազավակ և ոչ երբեք ինձ հետ<br /><br />ուր ես, բառ, արի ամուսնանանք, ի սեր հարազատներիս,<br />ես սիրում եմ քեզ, ինչպես գլխատվածը իր գլուխը<br />սիրում եմ քեզ, ինչպես երբեք<br />սիրում եմ քեզ, ինչպես հիմա<br /><br />հիմա,<br />երբ չգիտեմ ինչ բառերով զանգել քանաքարային<br />ու հարցնել` ոնց է հիվանդ մայրդ<br />երբ չգիտեմ ինչպես ցավակցել խանջյանին<br />ով կորցրեց հորը ու խմում է նորից<br />հիմա<br />երբ ինքս էլ բառերի կարիք ունեմ<br />և գաղափար չունեմ, թե որն է ճիշտ բառերի տեղը<br />և մեկն էլ իմ ներսում բաժակ բաժակի ետևից դատարկում է մաղձը<br />և միակ հարազատս հուսահատությունն է,<br />էն էլ մենակ ագռավի պես նստել ծառին ու կռռում է<br /><br />այլ ելք չկա, բառ, հայտնվիր<br />ինչպես գնդակահարության պատի տակ կանգնածի<br />գանգը փշրող փամփուշտը<br /><div><br /></div><div><br /><div>''հրաժեշտ բառին'' շարքից&nbsp;</div><div>2010թ.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-4163811835566582474?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-3223726994357690422011-10-04T10:57:00.000-07:002011-10-04T13:19:56.589-07:00օրերս չեն անցնում այլ վիժում են ինձ<br />ես մենակ եմ ինչպես առաջ<br />ինպես հետո<br />ինչպես միշտ<br /><br />հայրս ծխում է<br />ես հայրս եմ<br /><br />անասուններ գոռում եմ աղջկաս վրա<br />աղջիկս լացում է<br />սրիկա հայելի ինչ կեղծ ես դու<br />կփշրեի քեզ եթե իմը լինեիր<br />դու իմն ես ասում է հայելին ու փշրում ինձ<br /><br />փշուրներս վազում են վազում են վազում եմ<br />բոլոր հայրերը չգնահատված փշուրներ են<br /><br />հորդ հետ չես խոսում<br />ասում ես որ նրա համար մեռած ես<br />պատմեցիր որ երբ քո սենյակում փակված Մոցարտի ''Ռեքվիեմ''ն էիր լսում<br />դուռը կոտրելով հայրդ կատաղած մտել էր ներս<br />իսկ դու ընդամենը և միայն Մոցարտի&nbsp;''Ռեքվիեմ''ն&nbsp;էիր լսում…<br /><br /><a name='more'></a>դու ամեն օր սպանում ես հորդ իր իսկ փրկության համար<br /><br />հայրդ նախ շրջիկ դրամապանակ էր քեզ համար<br />հետո պատճառ որ խուսափեիր բանակից իբրև միակ խնամակալ<br />մորդ հետ ծանոթացա Սուրբ Սարգսի օրը<br />գերեզմանոցում<br />Ժաննա գրված էր գերեզմանաքարին<br />մորաքույրդ նայեց մեզ ու խոստացավ պահել մեր երեխաներին<br /><br />սուր-սուր փշուրները խրվում են մարմնիդ մեջ ու խմում արյունդ<br />երջանկացած շոյում ես փշուրների ծայրերը ու լիզում մատներիդ արյունը<br />փշուրները քո երեխաներն են<br />դու փշուրիկ ես միշտ միշտ միշտ<br />պուճուր անպաշտպան փշուրիկ<br /><br />երբ ծանոթացանք հայրդ ապրում էր իր սենյակում<br />ձեր վարձով տան մեջ<br />իր գրքերի հետ<br />հիշողությանդ մեջ մնացել է տանիքին բարձրացած հայրդ<br />քեզ գրկում պահած որ հանկարծ չընկնես<br /><br />արնաքամ հայրդ փորձում է ժպտալ<br /><br />քաղաքի որովայնին<br />վիրահատությունից մնացած հետքի պես<br />քիչ-քիչ բարակող<br />ձյուն<br /><br />բոլոր հայրերը ժպտում են մեզ<br /><br /><br /><br /><div>''հրաժեշտ բառին'' շարքից&nbsp;</div><div>2010թ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-322372699435769042?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-70173744838608733152011-07-13T15:30:00.000-07:002011-10-02T18:36:09.265-07:00<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><b>Մ.- ին</b></blockquote><br /><b>1.</b><br />անարյուն աղջիկ<br />մազանոթներիս մեջ անվերջ թռչկոտող,<br />վերջ տուր խաղիդ<br /><br />և մի’ չորացիր հպարտ հպարտ,<br />երբ ջրում եմ քեզ, որ դու աճես<br /><br />փակիր դեմքդ անձրևով,<br />երբ կսանրեմ մազերդ,<br /><a name='more'></a>աչք-շուրթդ կներկեմ,<br />կօրորեմ քեզ, կասեմ` աաա~<br /><br />ես քո տիկնիկն եմ, հա<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif; font-size: 13px; line-height: 14px;">±</span><br />ես քո բարձն եմ, հա<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial LatArm', sans-serif; font-size: 13px; line-height: 14px;">±</span><br />ես չկամ, - բղավում ես սև ամպի նման,<br />ջրհեղեղում տունս, լեզուդ ցույց տալիս ու գնում քիթդ կախ<br />չկաս,<br />աղջիկ,<br />չկաս,<br />որովհետև շռայլ էր սիրտս, միամիտ,<br />և բոլոր օձերին դրեցի կրծքիս,<br />տաքացրեցի, երբ ցուրտ էր,<br />կերակրեցի մարմնովս,<br />ու երբ ինձնից ոչինչ չմնաց,<br />թքեցին դատարկ ստվերիս մեջ,<br />լիզեցին շուրթերը գոհ,<br />գնացին տաք անկյուն գտնելու<br /><br />անկրակ սեղանիս հենված<br />լեզվով փորձում եմ արցունքներիս համը, որ երբեք նույնը չի,<br />նաև չափերն ու տեղատվության քանակը<br />տարին անձրևային է, աղջիկս, ասա կարկուտը քիչ լինի,<br />որ երբ ջրեմ` դու աճես,<br />մատներս մտցնեմ հողի մեջ, արմատներիդ խուտուտ տամ` ծաղկես<br /><br />ուղարկիր ինձ հին մարդկանց, աղջիկս,<br />որ հմուտ այգեպան լինեն ու փխրեցնեն կոպիտ սիրտս` ճաքճքող արևի տակ<br /><br /><b>2.</b><br />աղջիկս ես լվացի մազերս, հարդարվեցի<br />ներկեցի եղունգներս քո սիրած բաց արնագույնով<br /><br />հիմա երբ ես գեղեցիկ եմ այսքան<br />աղջիկս<br />ուժ տուր ինձ<br />սպասելու համար քեզ<br />սպասելու համար մեր հայրիկին<br />և չխաբնվելու համար այս ջրափեսաներին<br />որ երգում են յոթ սարերից այն կողմ, յոթ ջրերից այն կողմ<br />կառուցած դղյակների մասին<br />ուր կիլոներով աստղեր կան<br />և ոսկուց մոլորակներ, որ կուղարկեն մեր մայրերին`<br />իբրև սիրո գին մեզ ծնելու համար<br /><br />վախենում եմ աղջիկս շատ եմ վախենում<br />որ մեր նավի ղեկը ինքնակամ շրջվի<br />և փուչ ձայնի շքեղությամբ հմայված<br />մենք զարնվենք խութերին<br />և մեր հայրիկը որբ մնա<br />և ես որբ մնամ<br />և դու չծնվես<br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7017374483860873315?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-49394115965935398332011-03-09T12:42:00.001-08:002011-11-06T03:39:15.369-08:00ոտքերը ասֆալտին խփում են թմբուկների նման <br />եռացրած մեղրի պես ջազն իջնում է շեփորի կոկորդով<br />հազում ես<br />շարֆդ բարակ է, տաբատդ մաշված<br />ծխիր ինձ, խնդրում ես, ծխիր<br />ինչպես գիշերամիզությունն է ծխում մարմինս<br />ինչպես ծնողներս են ծխում մանկությունս ու դրանից հետոն<br /><a name='more'></a>ինչպես սերերս են լքում կոպտությունս ու ծխում լեզուս<br />ծխիր ինձ, խնդրում եմ ծխիր<br /><br />ես կմոռանամ ինձնից ծնված տղաներին<br />և ոչ ոք չի համբուրի ինձ տուն մտնելուն պես և գնալուց առաջ չի ասի<br />հաջող<br /><br />մահը մոտ է քիմքիս<br />ամենադառը շոկոլադի նման<br />հալված<br />թանձր<br />սև<br /><br />գնացին բոլորը գնացին<br />փակում եմ աչքերս <br />բացում<br />մենք վաղուց չենք խոսում իրար հետ<br />և օրերի թմրանյութը կապտում է մեր երակներում<br /><br />աղջիկս, երբ մեռնես<br />ես քաղաքի պոռնիկը կդառնամ<br />անտեր շները կքրքրեն սիրտս<br />և հեծանվորդները իմ նյարդալարերի վրայով կբարձրանան լուսին<br />կիջնեն ցած<br /><br />ուզում եմ փակել դուռը, բանալին կուլ տալ<br />չի ստացվում<br />ուզում եմ ժպտալ առաջվա պես<br />նույնը չի<br />ուզում եմ գալ քեզ մոտ պետքական իրի տեսքով<br />էլեկտրական կիթառի պես, մոլորակի, գրքի<br />ծափ տուր<br />աղջիկս<br />ծափ տուր<br />սիրտս ցավում է<br />դահլիճը դատարկ<br />ով կունենա քեզ համար երեխաներ աղջիկս<br />ով կասի նուրբ բառեր կշոյի ուսդ<br />ում ականջի բլթակը կկծես<br />կերգես անձրևի տակ<br />կգրես բառեր<br />ոտքերդ պինդ կլինեն ազդրերդ ձիգ<br />կապրես էլեկտրական կիթառի մեջ<br />կնստես մոլորակդ կգնաս հեռու<br /><br />գիշերվա հազարին կզարթնեմ սարսափած<br />կոպերս ծանր կլինեն, կապարե<br />անկողինս թաց կդողդղա ինձ հետ<br />երևի կբացեմ աչքերս<br />կծխեմ<br />երևի կփակեմ աչքերս <br />ոչ ոք չի լինի կողքիս, ոչ ոք չի լինի <br />ցավի սուր հոտը միայն<br />որ ջազի պես կտարածվի օդում<br />հանգցրած ծխախոտի նման<br /><br />կգոռամ անունդ <br />չես լսի<br />կգոռամ անունդ <br />չես լսի<br />կգոռամ <br />կամացուկ<br />որ չզարթնես հանկարծ<br />կիթառի նյարդերի տակ քնած իմ լարային աղջիկ <br />խաղաղ ինչպես ռոքը և ջազի պես ծեր<br /><br />լսում ես, ոտքերը ասֆալտին խփում են թմբուկների նման<br />եթե անգամ նվագել չիմանայի<br />ես կվերցնեի շեփորն ու կպատմեի քեզ մի տխուր օրորոցային <br />կիսավերակ մարդկանց մասին, որոնց քանդելու են վաղը<br />ու սարքեն նոր պողոտա<br />լսում ես, ոտքերը ասֆալտին խփում են թմբուկների նման<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-4939411596593539833?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-44600705478844665082011-02-14T10:33:00.000-08:002011-04-06T01:45:37.089-07:00*<br />մի օր երբ էլ բառերս ձեր կեղտոտ շուրթերով չեք մաքրի<br />երբ ես մեծ կլինեմ<br />երբ դեռահաս կլինեմ<br />ու համարյա չծնված<br /><a name='more'></a><br />մի օր կբացեմ դուռը<br />կմտնեմ ներս<br />թեյնիկը կդնեմ որ եռա<br />բաժակս կդնեմ սեղանին<br />թուրմը շատ կլցնեմ ջուրը քիչ<br />կնստեմ ու կգրեմ<br />ձեր անիծյալ ցեղի մասին<br />կհայհոյեմ ձեր կծկված տաբուները<br />թե ծխող կանայք անբարո են<br />կթքեմ ձեր ճակատին<br />ու ծխախոտի փոխարեն ներս կշնչեմ լուցկու չոփը<br />ու անդուր համից սիրտս կխառնի<br />ու ես ինձ իրոք անբարո կզգամ<br />որովհետև գրելու ընթացքում<br />ծխելը պարտադիր պայման է<br />երբ մոխրամանի մեջ տրորում ես ավելորդ բառերը<br />և բանաստեղծությանդ առողջ մարմնում<br />միայն առողջ բառեր են հայտնվում` պինդ հոգով<br />և սլացիկ ինչպես գեղեցիկ կինը<br />և ճկուն<br />ծուխի պես<br />ձեզ շնչահեղձ անող<br /><br />մի օր երբ գրեմ ու պատռեմ<br />երբ գրեմ ու պատռեմ<br />ձեր անզորությունից անզորացած<br />թքեմ ինձ վրա որ ծնել եք ինձ<br />հետ գնամ<br />ներս մտնեմ արգանդը ձեր<br />փաթաթեմ պորտալարը վզիս<br />և խոստանամ ծնվել<br />երբ աշխարհը ավելի ուրիշ կլինի<br /><br />մի օր երբ ամաններս լվացած լինեմ<br />թեյս խմած<br />և լուցկու վերջին հատիկը ծամծմած ու ջարդած<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-4460070547884466508?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-33007251771108919572011-02-12T11:06:00.000-08:002011-02-12T11:07:44.740-08:00<span style="font-weight:bold;">վերջին գիրքը</span><br /><span style="font-style:italic;">(հիմնված է իրական դեպքերի վրա)</span><br /><br />մի գիրք ապրում էր մեծ քաղաքում:<br />նրան բոլորը ծաղրում էին, <br />ոչ ոք չէր նայում նրան,<br />էջերը չէին շոյում, <br />սիրով չէին զբաղվում իր ներսի բառերի հետ:<br />ու գիրքը որոշեց ինքնասպան լինել:<br />գնաց ազգային բանակ <br />ու թերթ առ թերթ <br />ծառայեց ազգային բանակի զուգարանում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3300725177110891957?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-4879690262968029972011-02-12T11:05:00.000-08:002011-02-19T06:48:41.173-08:00<span style="font-weight:bold;">կերուխում թիվ 15</span> <br /> <br />հայոց եղեռնի մասին կարդացածս միակ վավերագրքի <br />միակ նախադասությունը <br />ուտում է ուղեղս. <br /><<փոքրիկ երեխաները գիտեին <br />հենց մեռնեին <br />իրենց ուտելու են <br />կենդանի մնացած սովածները>><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-487969026296802997?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-66168966070788166512011-02-12T11:00:00.000-08:002011-02-19T06:49:22.691-08:00<span style="font-weight:bold;">ամոթը զուգարանում է</span><br /><br />պոեզիան գնաց զուգարան <br />բնական կարիքները հոգալու<br />պոետները ետևից թաքուն գնացին, <br />բռնեցին<br />ու մինչև հիմա բաց չեն թողնում<br /><br />ազատություն պոեզիային<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6616896607078816651?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-81928252646513602322011-02-12T10:55:00.000-08:002011-04-06T01:46:50.881-07:00<span style="font-weight: bold;">շաբաթօրյակ</span><br /><br />ամեն անգամ ասում եմ վերջ<br />էլ չեմ սիրում<br />էլ չեմ պատասխանի զանգերին<br />կջնջեմ ինտերնետիս ընկերների ցանկից<br />ու կարգին մաքրություն կանեմ սրտիս մեջ`<br />վերջապես դատարկելով ահռելի մեծ աղբից<br /><a name='more'></a><br /><br />ու ամեն անգամ հենց տեսնվում ենք<br />լրիվ անկախ իմ կամքից <br />ձեռքերս փաթաթվում են նրան<br />ձայնալարերս գեղգեղում են սիրաբառեր, թե`<br />վիզը ամենասիրածս տեղն է, պիտի համբուրեմ<br />աչքերս զոռով փակվում են անտանելի երանությունից<br />և սիրտս պայթում է խոռոչներում հրաշքով հայտնված աղբ ու զիբիլից<br />հետո չանգռելով դեմքը նստում է ու գրում <br />նամակ հարազատ եղբորը`<br />Սիզիփոսին:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-8192825264651360232?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-48136945349966102472011-02-12T10:54:00.001-08:002011-04-05T01:24:25.531-07:00<span style="font-weight:bold;">չկայացած սեր</span> <br /> <br />ես բանաստեղծությանս թութակն եմ <br />երբ ուզում կեր է տալիս <br />երբ հիշում ջուր <br />կիսաքաղց է թողնում որ դաստիարակի <br />գազօջախը վառելիս մտածում է <br />թևերս խանձի <br />ինձ էլ մի բուռ գրիլ անի <br />քնելուց առաջ վիզս ուզում է ոլորի ու ճզմի <br />առավոտը սկսվում է<<հա սիրուն ջան, հա պուպուշ ջան>>-ով <br />ու արդեն ես բանի տեղ չեմ դնում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-4813694534996610247?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-81796436692715581972011-02-12T10:53:00.001-08:002011-02-19T06:50:07.081-08:00<span style="font-weight:bold;"><<ախպերս>> ու ես</span> <br /> <br />ամիսը մեկ հանդիպում ենք <br />խոսում աշխարհից <br />գիտությունից մեքենաներից <br />շներից <br />աշխատավարձի հերիքել-չհերիքելուց <br />ծնողներից <br />ծանոթներից` կարճաժամկետ ձեռքբերովի ու կայուն <br />իր սերերից <br />իմ սերերից <br />վերջում տուն ճանապարհելուց <br />չի մոռանում նայել աչքերիս մեջ ու կամացուկ հարցնել <br />կարող ա ամուսնանամ իր հետ <br />ու էդպես ամեն ամիս <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-8179643669271558197?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-91273849640232706332011-02-12T10:51:00.000-08:002011-02-23T11:27:01.874-08:00<span style="font-weight:bold;">աբիժնիկ հս պրեդստավլյայետ</span><br /><br />ամեն անգամ լիալուսնի ժամանակ<br />հիշում եմ ինձ չսիրող տղերքին<br />ու չարախնդալով սպասում <br />հաջորդ կյանքերից մեկին<br />երբ ես տղա կլինեմ իրենք աղջիկ<br />լիալուսնից հետո փառք եմ տալիս տիրոջը<br />որ իմ կողմից չսիրված տղերքը<br />ինձ նման վայրենի չեն ու ինքս ինձ խոստանում եմ<br />հատ-հատ պատասխանել նամակներին<br />ու լինել ավելի սիրալիր<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-9127384964023270633?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-19333381958436465582011-01-22T11:26:00.001-08:002011-04-06T01:47:36.682-07:00*<br />և օրեր անց, և շաբաթներ, և տարիներ<br />բռի քայլերով, չոբանավարի, ինչպես բառի ոտք<br />ես հանգ ու վանկի դաշտերով կիջնեմ<br />և անապեստի ծաղկած ոստերով քորեյը թամբած կգամ քո քաղաք<br />ու սոնետի թարմ քրտնահոտ ինձնից կառնես<br /><a name='more'></a><br />փոշոտ գազելի ու մաշված ռոնդոյի<br />արցունքներդ զսպելով կգաս ինձ ընդառաջ սպիտակ ոտանավորը ձեռքիդ<br />կսրբես ավելորդ բառերը ճակատիս<br />կհամբուրես ու կտանես ինձ տուն<br />և իբրև օրհնություն` իմաստունները ծեր<br />մեզ վերլիբրեր կմաղթեն<br />ոսկի ու մարգարիտ տառեր կտեղան մեր գլխին<br />և բոլոր միջակ ու թույլ բանաստեղծները կզոհաբերվեն աստվածներին<br />ու երկրագունդը կապահովվի հաշտ ու խաղաղ մարդկությամբ<br /><br />2011թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1933338195843646558?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-39427321213956880722011-01-18T12:46:00.000-08:002011-11-24T07:23:48.589-08:00ես փակում եմ դուռ ու լուսամուտ<br />հագնվում եմ, կոճկվում,<br />փաթաթվում վզախեղդ շարֆով,<br />կապում եմ աչքերս,<br />ակնամոմով լցնում ականջներս, քիթս,<br />որ դու չգաս ոչ մի կերպ,<br />օդի միջով, բացիլների, շշուկների, ձայնի<br />չգաս ոչ մի ձև<br />մոռացվես, ցնդես<br /><a name='more'></a><br />ողբեր եմ հորինում քո պատվին<br />ու հազար օղորմիներով մեռցնում քեզ<br />ծակծկում եմ դիակդ սիրուս մեջ թաթախված նետերով`<br />թունավոր ու սիրատարփ<br />քարշ եմ տալիս մարմինդ նկուղ`<br />խոնավ ու ցուրտ, անլույս ու անհս,<br />թողնում քեզ առնետներին կեր<br />լացում եմ փոքրիկ երեխայի պես քո ետևից<br />անխնամ ու չօգտագործված բառեր ասում քո հասցեին,<br />հիմնականում սիրային բնույթի<br />դռան կողպեքը նայում ինձ, չի հասկանում` բացվի, թե փակվի<br />աստիճաններն ասում են` հիմա քանդվենք, հս, թե՞ ոնց<br />քանդվել-մանդվել չկա,<br />ասում եմ հնարավորինս անտարբեր ու խաղաղ<br />հող ու փոշի դարձեք<br />ու նայում եմ երկնքին, որ արցունքներս չկաթկթեն ցած<br /><br />ու լցված աչքերով չեմ տեսնում, բայց զգում եմ<br />էս ժամի արևը կտրված գլուխն է իմ<br />որ ես արնահոսեմ քո մասին այս մայրամուտով<br />ինչպես և ամեն սովորական օր<br />պարտաճանաչ պետական աշխատողի պես<br />օրվա վերջում հոգնած մոռանալով և ինձ և քեզ<br />և շարունակելով մոռանալ հրապարակից աբովյան ու հյուսիսային պողոտա<br />դժվար չի կռահել որ դիտմամբ ու նենգաբար<br />դու կգաս ընդառաջ` նկատելով ինձ դեռ հեռվից<br />կեսբերան կբարևեմ քեզ չտեսնող հայացքով<br />որ հանկարծ չիմանաս, որ այդ ես էի, որ մի օր ոռնացի օրագրումս`<br />թե` չհամբուրել շուրթերը քո, նույնն է թե չունենալ շուրթեր<br />թե` ողբեր եմ հորինել քո պատվին<br />ու հյուսել երգեր անհամար<br />ես չէի, սիրելիս<br />դու էիր,<br />այդ դու էիր ծակծկել մարմինս սիրուդ թունավոր նետերով<br />դու էիր սոված ու պսպղուն աչքերի վայրի փայլով<br />ցնծում հաջող որսիդ համար<br />կոկորդային հնչյուններ արձակում<br />և արնաքամ մարմինս<br />օրորվում էր խաղաղ ու անտարբեր, անտարբեր ու խաղաղ<br />քո մկանուտ ուսին<br />լեշահոտով, որ սեր էր լիովին<br />կտրված գլխով, որ չէր տեսնում, բայց զգում էր`<br />արնահոսում էի քո մասին, քո մասին, քո մասին…<br /><br /><br />2010թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3942732121395688072?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-51322000038878259262011-01-18T12:34:00.000-08:002011-04-06T01:49:52.628-07:00սիրտս գետնանցումի թունել է<br />ով հասցրեց պատին մի բան գրեց<br />ով հասցրեց թքեց ու միզեց<br /><a name='more'></a><br />ով հասցրեց մի երկու գրամ քաշեց կամ ծակվեց<br />ներարկիչը շպրտեց ու գնաց<br />ով հասցրեց սեքս արեց<br />օրորվելով ռեզինները տրորեց ու գնաց<br /><br />սիրտս ավգյան ախոռ է հերակլեսը չկա<br />սիրտս անմաքրել տուն է անմամա ու անպապա<br /><br />սիրտս մեր բակն է<br />առավոտից իրիկուն մանկական ճղճղոցով լիքը<br />ու ոչ մեկը մեր բակեցի չի<br />ուղղակի մեր այգին ա սիրուն<br /><br />սիրտս ամերիկայի պես է<br />շնից շատ ազգություն<br />ամեն իրիկուն հայրենիքի մասին քիչիկ մը դարդոտվող<br /><br />սիրտ իմ իսպանական պոեզիայի գիրք<br />կարդում եմ վախենում մեջը նշում անել<br />կարդում եմ ու մտածում ամոթն էլ լավ բան է հանձնեմ գրադարան<br /><br />սիրտս տիգրան մեծի հայաստանի չափ էր<br />հիմա մեր անկախ հանրապետությունն է դարձել<br />ամեն օր հացադուլ<br />ամեն օր գործադուլ<br />ամեն օր կռիվ նախագահ-վարչապետի կամ մամա-պապայի հետ<br />բանտախցեր ու լաց-կոծ<br />ամեն օր մարտի 1 մարտի 2 մարտի 3 ու էդպես մինչև մարտի 7<br />էդ օրը իմ ծնունդն ա<br />էդ օրը ինձ սիրում են<br />էդ օրը ինձ քծնում են ու հաճելի է<br />էդ օրը ես միանգամյա օգտագործման արքայուհի եմ<br />ով ժամը 12ից հետո դառնալու ա մոխրոտիկ<br />դառնալու ա ժամը 10ից հետո բաղրամյանի վրա կանգնող աղջիկ<br /><br />բաղրամյանի վրա հգմ<br />օրեցօր հգմ դարձող սիրտս<br />ով հասցնում իրեն աբգար ափինյան է զգում<br /><br />ճղակոտոր սիրտս բզկտված պուճուրիկ<br />ասի բռունցքիս չափ ես<br />մատներս ջարդեցին<br />ասի կոլայի շիշ ա<br />մաքրեք խցանված կոյուղին ձեր կոկորդի<br />ասի սոված կլինեք խաշ-խորոված սարքեմ կերեք<br />ասի հոգնած կլինեք բզիկ-բզիկ անեմ պառկեք վրան քնեք<br />ասի ճամփեն երկար էր<br />նստեք սիրտս քամեմ ձեր ոտքերը լվամ<br /><br />ասի ինչ եք ուզում<br />ասացին գնա<br />սիրտդ մեզ թող դու գնա<br />հանրակացարանի պետք ունենք<br />սիրտդ<br />թող<br />դու<br />գնա<br /><br /><br />2010թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5132200003887825926?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-9620803466260557842011-01-18T12:32:00.000-08:002011-04-06T01:50:47.842-07:00ամենակարևորը քեզ ճիշտ հրաժեշտ տալն էր<br />հետո դուռը կփակես<br />թփթփացնելով կիջնես փոքր տղեկի պես<br />կսլանաս<br />կսահես<br />կսուրաս<br />կգնաս<br /><br />կմնա<br /><a name='more'></a><br />հատակին<br />հաստակաշի օձերի պես թափառող մի քանի գոտի<br />գալարվող մի երկու տուփ անձեռոցիկ<br />բզկտված-լխկած մարմին մինչև վերջ տրված<br />հուժկու աժդահա տորք անգեղ լացին<br />որ վերջացնելուց հետո աստվածային քացիներով կսրբագործի գոյդ<br />կդառնաս փխրուն ինչպես շոկոլադով տորթը<br />և մաքուր թթու դրված խոզի տոտիկների պես<br /><br />կմնա<br />վռազ արված քո ֆոտոն<br />հեռախոսիս մեջ<br />դու քնած<br />կծկված վերմակի տակ չծնված երեխայի պես<br />սրբիչդ պատուհանից կախ գիշերվա լոգանքից հետո<br />սրբիչդ աշխարհի ամենամեծ թաշկինակի պես<br />պատուհանից քեզ հաջող անող<br />անհավանական կապույտ<br />այնքան որ թվում է հարազատ եղբայր ես գնացող բանակ<br /><br />և մենակ եմ որովհետև չեկա քեզ ճանապարհելու<br />և մենակ ես որովհետև ճանապարհը գիտես<br />առաջ դեպի ռիո դե ժանեյրո<br />առաջ դեպի մալվինո սալվադոր<br /><br />ահա ինքնաթիռները երկար-բարակ հաջողներից հետո<br />քեզ երկաթե սկուտեղով մեր երկնքից ձեր երկնքին շռայլող<br />ահա ավտոբուսները որոնց չեմ սիրում<br />երթուղայինը որտեղ հարյուր դրամով կգնես ատելությունս<br />ավտոմեքենան որ քշել չգիտեմ բայց ունեմ վարորդական իրավունք<br />և ահա ձիերը որ երազում եմ քշել լեռներով անտառներով ու դաշտերով<br />սրբիչդ որ կախարդական գորգի պես<br />վարժեցված կգնար քո հնարավոր հետքերով<br />եթե պատուհանի մեխին մնացած չլիներ ու այսքան նրբածփիկ չքանդվեր<br /><br />ահա հարազատներդ<br />մայրդ<br />սրբիչ-թելի կծիկը ձեռքներին լաբիրինթոսի դռանը կանգնած<br />քիչ-քիչ վերածվող սասունցու արմատներով հույն արիադնաների<br />ես<br />չկամ<br />որովհետև արդեն մեծ տղա ես<br />և գիտես կտրատել շոկոլադով տորթը<br />և գիտես վերադառնալ անձնագրիդ ետևից<br />և գիտես երբ չասել բառեր սիրտ թափելու պես<br />և գիտես երբ բանալին լուռ սեղմել վզիս<br />և ոտքիդ չափսը թողնել մարմնիս<br />անհավանական կապույտ հետքերով<br />դու կենաց ասել էլ կիմանաս<br />որովհետև արդեն մեծ տղա ես<br />շատ մեծ տղա<br /><br /><br />2010թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-962080346626055784?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-42578306461592983872011-01-18T12:14:00.000-08:002011-04-06T12:09:43.774-07:00<blockquote><blockquote><i>Արտակ Նազարյանին</i></blockquote></blockquote>և հայրդ էլ քո հայրը չի լինի<br />չի ասի տաք խոսքեր<br />կամ մի գնա<br /><a name='more'></a><br />փողոցը կընկնի ոտքերիդ տակ սպիտակ ու ճմրթված թղթի պես<br />(հիշիր, պա, օրերն այս, երբ ես հիվանդ էի գրիպով<br />ու քայլում էի անձրևի տակ տարտամ հույսով գտնելու աշխատանք<br />և մի ուհի մուրացկան անտաշ ու բթացած մատներ ուներ<br />կյանքը ծխել էր նրան ու թքել պատի տակ,<br />սրան հիշիր, պա, հետո մենք էլ ժամանակ չենք ունենա հիշելու)<br /><br />հեռվում ավտոմատները կրակում էին շատ բարձր<br />մենք գոռում էինք, որ մեր ձայնը ավելի բարձր լինի<br />բայց ավտոմատները ձայնով խոցել գիտեին<br />և ինչ ամոթ էր, պա,<br />դու ոստիկան էիր,<br />իսկ ես ընդամենը բանաստեղծ,<br />թե դու էիր բանաստեղծ, արդեն չեմ հիշում,<br /><br />երկինք կար` գետի պես ոլորված աջ կողմում<br />ձախում դու էիր,<br />հեռվում կինդ` նրբին մատներով,<br />խորը գրպանիդ մեջ նստած ապահով ու տաք<br />կյանքը ծխում էր նրան ու թքում գրպանիդ մեջ<br />ու երկինքը ոլորվում էր անվերջ<br />ու երկինքը լաբիրինթ էր պուճուր` խցկված նյարդերիդ մեջ<br /><br />փողոցը մեծ էր, կուրացուցիչ սպիտակ թուղթ<br />հեշտ գրվող բառեր չէին<br />թաց մայթին կարևոր չի անձրևոտ, թե գրիպոտ<br /><br />չասացիր տաք խոսքեր<br />կամ մի գնա<br />ոչինչ<br />փողոցն էր, ես էի ու դու<br />դե դու գնացիր<br />իսկ ես<br />մնացի կանգնած թիկունքում<br />ավտոմատները կրակեցին շատ բարձր<br />և ձայնը ինչ խորը խոցեց<br />փողոցն էր, թե սահմանը թղթի պես<br />արնոտված զինվոր-տառերով<br /><br />հեշտ գրվող բառեր չէին<br />թաց մայթին կարևոր չի անձրևոտ, թե<br />երկինքը լայն էր` անտեր կանանցով լիքը<br />գետը` խորը ոլորուն երկնքի պես<br /><br /><br />2010թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-4257830646159298387?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-549356995809015052011-01-17T12:07:00.001-08:002011-11-22T12:07:37.932-08:00ես չեղա նավզիկե քեզ համար<br />չնայած երբ էլ դու եկար<br />եկար քրտնած ու թաց<br />ոսկորներիդ մեջ պտտահողմ տեսա, ալիքներ<br />թափառող<br />թափառիկ` պես մարդու մեռած հիշողության <br /><br /><a name='more'></a>ինչ կար քեզանից<br />գարուն ամառ աշուն<br />անկիսելի քաղաք պստիկ-մստիկ ցույցերով<br />և անշարժ աստվածներ սայլակում հաշմանդամի <br /><br />ինձնից մի մարմին կար` որբանոց գրքերի<br /><br />դու անտեր գրքի պես լուսնային մի գիշեր ոռնացիր երկար<br />ու ես գնացի<br />փնտրելու իմպեսներին <br /><br />բայց ում էլ որ գտա<br />եկավ անձրևի հետ` աստվածային խաղաղ, անմարդկային կրքոտ<br /><br />ու լուսնային մի գիշեր<br />երբ մինի աստծված էի` միայնակ ու դժբախտ <br />ես հիշեցի ոռնոցդ քրքրված ու անտուն<br /><br />քեզ բացեցի կամաց որ մաշված էջերդ հանկարծ չցավեցնեմ <br />ու կծկվեցի քո մեջ<br />ինչպես հարազատ դագաղում<br /><br />գիրք իմ որ իմը չես <br /><br />դու չեղար նավզիկե ինձ համար<br />չնայած ես միշտ եկա<br />որ մատներդ շոյել սովորեն ու աչքերդ դատարկ չմնան<br /><br />ու լուսնային մի գիշեր երբ պտտահողմ ելավ<br />և ալիքներ բարձրացան <br />ես ջրհեղեղ ուզեցի ու բառը` իբրև նավ<br />ինձ բերեց քեզ մոտ<br />քեզ տեսնելու համար և սակայն չունենալու<br /><br />գիրք իմ որ դու ես ու ես չեմ<br />գիրք իմ որ այդքան ես եմ<br />ներիր իմ սխալները<br />ես սովորական աստված եմ` ամեն քայլափոխի հանդիպող<br />վառիր աստղը քո կղզու<br />որ լուսնային այս գիշեր<br />ոսկորներիս պտտահողմը ավազներդ մաքրեն<br /><br />2010թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-54935699580901505?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-32346041343942433422011-01-17T12:04:00.000-08:002011-04-06T02:02:59.223-07:00*<br />աղավնու թևեր տեսանք ճանապարհին<br />սիրելիս<br />աղավնու պոկված թևեր <br />մեծ շենքեր ու մեծ մեքենաներ տեսանք սիրելիս<br />մեծ մեքենաները մեզ տարան լաբիրինթոսների միջով<br />ու մենք մեծ քաղաքներ տեսանք սիրելիս<br /><a name='more'></a><br />և չեմ մոռանա սիրելիս<br />ցեխոտ ու տրորված աղավնու փոքրիկ թևերը<br />մեծ քաղաքի աղմկոտ ու բանսարկու ճանապարհի փոշում<br />և դու էլ պատահաբար տրորեցիր ու անցար<br />չեմ մոռանա սիրելիս<br />և թե ինչպես գրկեցի քեզ <br />համբուրեցի այտդ <br />և դու գոռացիր բիս բրավո <br />և կրկնություն պահանջեցիր<br />չեմ մոռանա սիրելիս<br /><br />ես գլուխս հենել էի քո ուսին <br />դու ոտքերդ դրեցիր քարի վրա ու ես բարկացա<br />մարմինդ մեծ դագաղի էր նման սիրելիս ու կանչում էր ինձ<br />ու ես շատ բարկացա<br /><br />սառը քամի կար<br />պիտի որ չմրսեինք<br />բայց մենք մրսեցինք<br /><br />հետո մենք անվերջ լքում էինք հին քաղաքը <br />և ինչ լավն էր հին քաղաքը սիրելիս ամպամած այդ եղանակին<br />միայնակ մարդու մենության պես հարազատ ու ռոմանտիկ<br />և կապված մի շուն էլ հավես չուներ հաչալու<br />և ոնց գլխի ընկավ այդ շունը սիրելիս որ մենք օտարներ չենք բնավ<br /><br />ես բարձրաձայնում էի անունդ անընդհատ<br />և ինչ լավ է հնչում անունդ <br />հեթանոս հեթանոս հեթանոս իմ աստված<br />և ինչ կրքոտ էր ու թարմ <br />և ինչ խաղաղ ես դու իսկը քրիստոնյա<br />և ինչքան եմ քեզ սիրում երբ դու ես ինձ սիրում<br />և ինչ քամի էր<br />մեծ ու բարձր քամի <br />ու ես վավզում էի <br />ու քամին ինձ կքշեր եթե ձեռքս չբռնեիր սիրելիս<br />ես անչափ թեթև էի ու բաց գարնանային<br />ու մարմինս հայրենիքն էր մահվան սիրելիս<br /><br />ինչ հաճելի է քեզ ասել սիրելիս<br />և էլի սիրելիս ու անվերջ սիրելիս<br />դու երջանիկ ես <br />վարդան հակոբյանի ասած` բարձրախոսեցիր դու<br />ես երջանիկ էի<br />ես հետևում էի թե դու ոնց ես իջնում աստիճաններով<br />ոնց մոտեցար տաքսուն<br />ոնց նայեցիր պատուհանից ու ես ոնց ժպտացի մերկ ու անկեղծ սիրով<br />և երկար թափահարեցի ձեռքս<br />օդում ուր ագռավներ կային քամի կար <br />բարձրություններից քո վախը կար<br />և իմ ցանկությունը անընդհատ ուզում էի գոռալ ու ամաչում էի<br />երջանիկ ես գոռալու կարիք չունես ասացիր<br /><br />պոկված թևեր տեսանք ճանապարհին սիրելիս<br />կարևոր չի ով էր մոռացել այդտեղ<br />պոկված թևեր էին սիրելիս ու դու պատահաբար տրորեցիր <br />և ինչ բարձր քամի էր սիրելիս բայց դու ձեռքս բռնեցիր որ քամին ինձ չքշեր<br /><br /><br />2010թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3234604134394243342?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-19075207201538249962011-01-16T13:32:00.000-08:002011-12-10T01:12:58.996-08:00ահա մի քանի տող ծխախոտի մասին<br />մի քանի էջ բարձրաձայն նամակ Դ.Մ.-ի գրածներից<br />դեղձի կոնյակի <br />իտալիայի<br />արամ պաչյանի<br /><a name='more'></a>քո<br />իմ<br />կանացի կտրտված ոտքերի պես <br />գետնին թափթփված վրձիների<br />գրքերի ու մեր մի քանի հոգանոց սերնդի մասին<br /><br />արվեստագետի կարիերայի<br />արվեստագետի դերի մասին տանը և դրսում<br /><br />մի քանի բառ մենակության<br />ընթերցող չունենալու<br />միզանտրոպության<br />մեզ դժբախտաբար սիրող մարդկանց<br />մեր հարազատների ու հատկապես մեր ծնողների մասին<br /><br />գլխահակ գրվող մի քանի տող<br />անպարտաճանաչության մասին<br />ու մեր խեղճության<br /><br />մի քանի բառ տականքորեն հանճարեղների մասին<br />որ պիկասոյի պես հարուստ էին <br />ու աղքատ վան գոգի չափ<br /><br />և ահա կրկին մի քանի տող վերջացող ծխախոտի մասին<br />դատարկ գրպանների<br />չորացած հացի շպրտվող տոպրակի ու հնոտի արվեստի մասին<br />և աստծո որ ինքնակամ լքել է երկինքը ու գնացել կամ իտալիա կամ փարիզ<br /><br />մի քանի հանգած ծխախոտ և մի լղարիկ բոհեմ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1907520720153824996?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-67442950075741370262011-01-16T13:10:00.000-08:002011-04-06T01:58:30.486-07:00դրանք արնախում դաժան մարդիկ են<br />զգույշ մնա ասաց մայրս<br /><br />ասյան ու ես նինո կատամաձե ենք լսում<br />ասյան ու ես գնում ենք ռոք համերգի<br />ասյան որոշում է հարավը<br />պետք է աղոթել դեմքով դեպի մեքքան<br /><a name='more'></a>ամեն առավոտ տասնհինգ րոպե արաբերեն կարճ նամազ<br />մենթալիտետ <br />չեչնիա<br />արնախում մարդիկ` հարգող ալլահին<br /><br />ամառ <br />խորդանոց <br />եղբորդ հետ նստած <br />ճյուղով գծում էիք ավազին ձեր երազանքները<br />ճյուղով ավազին որովհետև թուղթ ու գրիչ չունեիք <br />պատերազմ էր <br />երազելու ամենահարմար ժամանակը<br /><br />երազում էիք որ չեչնիա ասելով <br />մարդիկ հասկանան ոչ թե ահաբեկիչներ տեռոր<br />այլ արվեստ<br />դուք կարիք ունեիք ինչ-որ բաներ փոխելու<br />դու նկարչուհի էիր ուզում դառնալ եղբայրդ երգիչ<br /><br />նամակ գրեցիր մեռած հորդ<br />կարճ ու զսպված նամակ<br />կովկասյան տղամարդիկ զուսպ են<br />փորձեցիր հասկանալ պատերազմից չվերադարձած հորդ<br />ու նրանց ովքեր մեծանում են աչքիդ տակ<br />որ հետո չվերադառնան<br /><br />ով ենք մենք որտեղ է սահմանը կովկասի<br />մատդ սահեցրու աշնանային տերևի գույներով<br />ու հարցրու որտեղ է սահմանը գույների<br /><br />կովկաս<br /><br />ռուսերենի ուսուցչուհի մայրդ <br />ու կարմիր արնահոտ տառասխալներով լցված քո կյանքը<br />պատերազմների<br />ապստամբությունների<br />ռմբակոծությունների<br />ամենօրյա սպանությունների <br />շոգ միջօրեում<br />ու մի կերպ գլուխը ներս խցկած արվեստ<br />մենթալիտետ <br />չեչնիա<br /><br />ոտաբոբիկ նինո կատամաձեն<br />խելագար կոմիտասը<br />սիսթեմ օֆ ը դաունը<br /><br />ավտոմեքենայի ուժեղ լույսի դիմաց <br />կովկաս<br />սեքսի դիմաց ուտելիք հաիթի<br />ծիծեռնակաբերդի դիմաց աֆրիկյան ամենօրյա ցեղասպանություններ<br />ուրիշների միջոցով զգուշացրել են որ եթե ղարաբաղ գնամ<br />վատ է լինելու<br /><br />ես նկարում եմ խոմեյնու արձանը ահմեդի գլուխը<br />որի կարծիքով ահմադը ավելի զիլ է հնչում<br />և որին աստիճանաբար սիրահարվում եմ<br />բայց ականջներիս մեջ բարձր հնչում է մորս ձայնը<br />արնախում ազգ են դաժան զգույշ մնա<br />և զգում եմ ահմեդի ձեռքը<br />սահող կովկասյան մաշկիս ու երակներիս վրայով<br /><br />կովկաս<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6744295007574137026?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-54331655476378053662011-01-16T13:06:00.001-08:002011-04-06T02:53:50.930-07:00*<br />շոգի մեջ ստվերները հետ-հետ էին քայլում <br />ես աչքերս փակ գնում եմ նրանց ետևից ու <br />հասնում մանկությունից ներս<br /><a name='more'></a><br />գյուղ <br />շիկացած տանիքներ <br />քարե ցածր աստիճան <br />շուն <br />շների արտասահմանյան անուններ <br />ոնց որ ջոնիի անունը <br />ջոնի<br /><br />կանաչ խոտերի մեջ տատդ աքլոր էր մորթում<br />մատաղացու աքլոր<br />արյունով խաչ էր արել ճակատիդ<br />ու դու ժպտում էիր<br />հետո տատդ հարցրեց որ աքլորն ես ուզում<br />ընտրեցիր ամենասիրուն աքլորն ու մատով ցույց տվեցիր<br />հետո քո ընտրած ամենասիրուն աքլորի գլուխը<br />խոտերի ու արյան մեջ տեսար<br />զգացիր մահը ու փախար հեռու<br /><br />չոր խոտի դեզի մոտ քեզ գտան <br />շոգի մեջ դու խոսում էիր ստվերիդ հետ<br />էրեխեն լավ վախեցել ա ասացին<br />ու մի բաժակ ջրով հարցը լուծվեց<br /><br />իսկ շոգը իջնում էր տատիդ ձեռքի կացնի պես<br />անաղմուկ նուրբ անհպելի <br />գիլյոտինի պես ակնթարթորեն <br />խլացնելով <br />միջնադարյան թամաշան տանջանքների<br /><br />միջնադարյան իմ կովկասցի ժողովուրդ<br />քո քրիստոնեական մատաղն ու <br />մահմեդական կուրբան-բայրամը<br />մզկիթում մորթված անասուններ<br />ջրի հաստ շիթերով մաքրվող մզկիթ<br />ու փողոցներով հոսող արնախառը ջուր<br /><br />փոքր էիր շատ <br />չալմայով ծածկված մորդ հետ <br />փողոցով արագ-արագ անցնում էիք<br />երբ արնաջուրը սողաց ոտքերիդ տակով<br />վախեցար ու ճչացիր<br />պատերազմ էր շուրջբոլորը<br />ռմբակոծություններ<br />դու պատկերացրեցիր քեզ ու մորդ մորթված<br />ու ճչում էիր<br /><br />հետո մորդ ստվերը խոսեց քեզ հետ<br />նրա ստվերը մոտ էր հողին <br />խոսում էր կյանքից ու սիրում էր կյանքը<br /><br />ալլահ ակբար կրկնեց մայրդ<br />նրա ստվերը երկար էր ու ձգվում էր դեպի մահը<br />ալլահ ակբար շարժվեցին շուրթերդ <br />ու դու զգացիր որ աստված շատ մեծ է<br /><br />հետո մի օր հայրդ չվերադարձավ <br />աստված մեծ էր<br />դու քայլ-քայլ փոքրանում էիր <br />ու զգում էիր որ մոտենում է շոգը <br />գիլյոտինի պես <br />արագ <br />հատու<br />նուրբ ու անաղմուկ<br />և անհպելի<br />ամէն<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5433165547637805366?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-23139659510596148612011-01-16T12:07:00.001-08:002011-04-06T02:01:31.293-07:00*<br />կնոջ փոր ցցված պորտով<br />կամ արևով ընդգծված սարեր…<br />Մ.-ն նայում է ինձ իր հղի փորով ու կուլ տալիս ինձ<br /><br /><a name='more'></a><br />հղի կանայք այնքան հաղթական ցցած փորերով<br />որ ինձ մնում է միայն իբրև սպիտակ դրոշ վեր ցցել <br />անկողնուս ճեփ-ճերմակ սավանը <br />ու գլուխս ետ թեքել…<br /><br />ինձ միաժամանակ հիշող տղաներ<br />արևի լույսը սափրվում է դանդաղ <br />լեռների ձիգ սրունքն ի վար<br />ես լոգարանում օճառափրփուր եմ քսում մարմնիս<br />ցնցուղի ջուրը թաց մազերիս ծայրերից<br />օճառոտ կոնքից<br />ազդրից<br />ցնցուղի եռման ջուրը<br />դանդաղ կադրի պես <br />մերսելով<br />սեղմում է ինձ իմ մեջ <br />ու ոնց որ դեռահաս պզուկոտ տղան է երկու մատով <br />անփույթ<br />վռազելով ճզմում ճակատի պզուկը<br />ճիշտ այդպես<br />եռման ջուրը<br />սեղմում է ինձ<br />ու<br />քաղաքային նեխահոտ մնացորդներ<br />անվարժ ու չգիտես ինչի չստացվող կյանքի<br />աղբարկղ դարձած ուշ ժամերի<br />մեղսոտ հայացքների<br />թարախի պես<br />ֆշշշում են իմ վրայով օճառափրփուրի հետ<br />մի վերջին անգամ խտանալով ոտնաթաթերիս անկյունում<br />կրունկներիս ծալքերում…<br />…ու ես անվերջ հետ եմ գնում դեպի արգանդը<br />դեպի փակվող գերեզմանաթումբը<br />մեխված դագաղը<br />ժանգոտ ու քայքայված մեխերը<br />մայրս հղի է ինձնով<br />բոլորը սպասում են ինձ<br /><br />լոգարանը դատարկ է<br />ես դատարկ եմ<br />քաղաքը, որտեղից անհնարին արագությամբ փախչում եմ, դատարկ է<br /><br />լիաթոք<br />ամբողջ կոկորդով<br />շուրթերիս անկյունները պատռելու չափ բացած բերանով<br />կոկորդս արյունելու չափ <br />անձայն <br />գոռում <br />եմ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2313965951059614861?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-11850741115251068672011-01-16T09:13:00.000-08:002011-04-06T01:51:12.394-07:00*<br />առավոտ: 07:20: անկողին:<br />սիրային ոտանավոր` <br />օրվա պատուհանը շրջանցող ծիծեռնակի պես,<br />մտքերդ դանդաղ մերսող ատամնացավ,<br />դանդաղ կյանք` մերսող մարդկանց:<br /><a name='more'></a><br /><br />սկզբում` սերն էր,<br />հետո` խղճահարությունը,<br />հետո ամեն ինչ անորոշ էր շատ,<br />որ կինը գնաց<br />չստացվող գիշերներից հեռու, <br />զարթուցիչի ձայնով սկսվող ու տեղնուտեղը վերջացող առավոտներից հեռու,<br />ամեն ինչով գործազուրկ ամուսնուց հեռու,<br /><br />և դեռ հարևանուհուն էլ մի վերջին անգամ<br />լացուկոծով բողոքեց. <br />- քթիդ տակ մեծանում են երեխաներդ,<br />հասնում բոյիդ,<br />իսկ դու դեռ մտածում ես` ձվից դուրս եկան, թե…<br /><br />կինը գնաց:<br />կինը մնաց կին:<br />մնաց ծննդաբերությունից մնացած հետքերի<br />և օրվա հետ, որ ձգվում է քաղաքային հասունացող ողջ մելամաղձով:<br /><br />ինչ տարբերություն առավոտ, թե…<br />07:20: անկողին: օրագիր:<br />կանգնեց, ձգեց գոտին, նստեց, ծխեց, կանգնեց,<br />քայլեց, հետ եկավ,<br />(ինչ-որ մեկը լվացքը հավաքեց, առավոտ է ախր, 07:28)<br />նստեց, հայացքը գնաց հեռու,<br />հետո ինքն էլ գնաց` հայացքը ետ բերելու ու չեկավ,<br />կանգնեց, կանգնեց, գրկեց, բաց թողեց…<br />լինեիր դիակ<br />գնա մեռի, արի սիրեմ<br />բաց թողեցիր, գնացի ու չեկա<br />...ու կինը մնաց...<br /><br />իջանք աստիճաններով,<br />կանգառով, փողոցով, փակ ու բաց խանութների դռների կողքով,<br />շենքի բակով… գրկիր ինձ<br />զոմբիացած, ապշած, շոկի մեջ,<br />խղճահարությունից դրդված,<br />անորոշ,<br />կշտացած հիասթափությամբ,<br />մայթով… բաց թող ձեռքս… վտանգավոր գոտում ենք,<br />և սոված սրտով<br />տանը<br />ես` նստեցի գրելու,<br />նա` կանգնեց նկարելու,<br />ամբողջ գիշեր<br />մինչև առավոտ<br />07:34<br />մեր սերերի մասին` <br />չստացված, հետևաբար` մեզ միշտ շատ մոտ… <br />ու կինը մնաց երկուսի փոխարեն պարտվելու:<br /><br />ծննդաբերությունից մնացած հետքեր`<br />փոքրիկ ծիծեռնակների պես թափառող մարմնիդ երկնքում...<br /><br />դանդաղ կյանք<br />առավոտ<br />դանդաղ կյանք<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1185074111525106867?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-38902240831663759762011-01-16T09:02:00.000-08:002011-04-06T03:30:37.588-07:00* <br />իտալիայում ապրում է լիանան <br />հասարակաց տան դիմաց, <br />օտտո դիքսն ապրում էր մի նեղլիկ նրբանցքում` պոռնիկների կողքին <br /><a name='more'></a><br />իմ փնթի տողեր, իմ նարինե ավետյան, <br />հիմա դու մամա ես, <br />անունդ` թերեզիկ և ընկերներ, <br />շվեյցարիայում դու խնդրեցիր քո գյուղից մի ‎ֆոտո անել, <br />տվեցիր հասցեն` տաշիրի շրջան, գյուղ սարչապետ: <br /><br />ես քայլում եմ լորկայի հետ նյու-յորքյան փողոցներով, <br />1930 թիվն է, <br />իսկ կուբայում սևամորթները քնել են կամ մեռել: <br /><br />նա մոտեցել էր չելենտանոյին <br />և հրաշալի իտալերենով ասել, <br />որ սիրում է նրան, <br />&lt;&lt;..և եթե երբևէ ձեզ հարկավոր լինի սիրտ, թոք կամ երիկամ, ես պատրաստ եմ տրամադրել իմը…&gt;&gt; <br />ոտի տակ տվեցիր քաղաքը <br />ու գտար ‎‎ <br />ֆրիդայի ականջօղերից` կտրված ձեռքեր <br /><br />այսօր սեպտեմբեր 23ն է, թիվ 2009 <br />ես` հիվանդ, <br />գիշեր, <br />տաքության մեջ կամ ռոքային խումհարի <br />ասում եմ քեզ` չհիվանդանաս ու չզառանցես, <br />թղթերդ չպատռես, <br />եղունգներդ չկրծես, <br />դեմքդ արյունլվիկ չանես, <br />գլուխդ չսափրես, <br />ավելի ուշ` հոկտեմբերյան անքնության մեջ <br />իմ վախերից զատ <br />իմ մերկության կենացը խմող մեկը <br />կասի` <br />սափրում ես գլուխդ, որ նորից ծնվես, վերածնվես, <br />ու ես պարտվեցի, <br />որովհետև մենք միշտ էլ նա ենք, ով հեռանում է, <br />քնած, թե մեռած <br />հիշողությունից ճնշված այս հայրենիքում, թե մի ուրիշ <br />գնդակահարված մարմիններով, թե կուսական մաքրությամբ <br />և գրողը քեզ տանի, գոնե դու չպարտվես… <br />չպարտվես… <br />չպարտվես… <br />խնդրում եմ <br /><br /><span style="font-weight: bold;">&lt;&lt;քաղաքային մելամաղձ&gt;&gt; շարքից</span> <br /><br />2009թ. սեպտեմբեր<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3890224083166375976?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-37640581463498457582011-01-16T08:59:00.000-08:002011-04-06T02:08:19.633-07:00* <br />այսքանից հետո չապրելն ինչ իմաստ ունի <br />երբ <br />սառնարանը լիքն է <br />ես սկսում եմ տխրել սովորել ու նաև լրջանալ <br />ձեր սեռն ինձ այլևս չի հետաքրքրում <br /><a name='more'></a>իսկ անցյալ շաբաթ գնեցի աղաման, արևային ակնոց ու թեյնիկ <br />լրջորեն հիացա փռածս լվացքով <br /><br />երեկ զանգեցին կորած սերերս ու սպառնացին վերադառնալ <br />հարուստ ու հաջողակ <br />հասարակությունահաճո <br /><br />բայց հատկապես ծաղկազարդից հետո <br />հեթանոսությունը մեջս տռճիկ է տալիս <br />ու սիրտս լրիվ աղբանոցի ապրանք է դարձել <br /><br />քույրս մարսելից զանգում է ու կրկնում <br />որ խոլեստեղոլը շատ վտանգավոր է <br />որ աղ ու յուղ քիչ օգտագործենք <br />որ չնայած հայ ենք, <br />առավոտները վազել, չէ, գոնե մի կանգառ արագ քայլենք <br /><br />դու ասում ես` մայրդ ասել է` հասմիկը նիհարել է, <br />մի քիչ շոկոլադ տուր թող ուտի <br /><br />ես գազանանոցում կանգնում եմ առյուծի վանդակի առաջ <br />ու ասում` ոնց որ նիհարել ես, այ ախպեր <br /><br />հենում եմ գլուխս վանդակաճաղին <br />ինչպես կհենեի քո մազոտ կրծքին <br />ու հարցնում` ոնց ես, է <br /><br />…ծաղկազարդից հետո ես չգիտեմ ուր շպրտել սիրտս <br />արցունքներիս հնաոճությունը <br />ու կոկորդ պատռելն էլ անիմաստ է. <br />աշխարհում դեռ բռունցքներ կան` ուժեղ <br />աշխարհում մարդիկ կան` ինձանից բարձր գոռացող <br />և ավելի հոգնած դեմքեր կան` բազմոցից սահող-ընկնող հատակին <br /><br />այսքանից հետո <br />ես չգիտեմ <br />հոդվածի պոչը բռնել, թե <br />բանաստեղծության գլխի տակ փափուկ բարձ դնել <br />շարունակել քեզ հետ ապրել նույն երկնքի տակ մի թաղամասում, <br />թե սկսել աշխատանք փնտրել և գնալ թուրքերենի դասերին <br />իսկական քրիստոնյայի պես <br /><br /><span style="font-weight: bold;">&lt;&lt;քաղաքային մելամաղձ&gt;&gt; շարքից</span> <br />2009թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3764058146349845758?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-71636982202750047132011-01-16T08:57:00.000-08:002011-04-06T01:56:58.733-07:00* <br />ջրերի մեջ ծեծված մատներով տող գրելը <br />կորցնելու հաջորդ քայլն է <br /><br />որոնեմ զքեզ, տող <br />ու ջուրը գցեմ <br />արած լավության պես <br /><a name='more'></a><br />ունենամ քեզ շատ աշխատավարձի նման <br />և խանութները լքեմ գների տարափից չհուզված <br /><br />հագնեմ քեզ նոր կոշիկի պես <br />ու մաշեմ` ընթերցողի աչքը քո վրա <br /><br />մանավանդ, որ գիշերն անձրև է եկել <br />ես քնած-քնած <br />մի տող <br />կանաչու հետ եմ տապակել <br />թևիցս քաշող մեկին լավ քամել-փռել եմ պարանից <br />երրորդին դնգստել եմ ավելով` կեղտ-փոշու մեջ չճանաչելով <br /><br />հետո մի երկու շենք էն կողմ <br />կուշտ ու կուռ կերած մի շուն ձենը գլուխն է գցել <br />տողերս թողել եմ տանն ու վազել դուրս` <br />դաս ու գործի <br />սիրել-սիրվելու <br /><br />և օրն էլ ապրիլ էր` սենտիմենտով, քաղցր ու տհաճ քաղցր <br />չարդուկված շորի պես, չծխած ծխախոտի <br />չունեցած կրքի <br />դառը սուրճի ու մորս լացի պես… <br /><br />էհ, ունենայի քեզ, տող, ու ինձ լավ զգայի <br /><br />բայց ես զանգում եմ մորս ու հարցնում <br />թե եկող շաբաթ զատիկի չամչով փլավը ոնց սարքեմ <br />սոխի կճեպով ինչքան հավկիթ ներկեմ…. <br /><br />ձայնս գլուխս գցած երգում եմ <br />իմ հանրապետությունում հայտարարված է լվացք <br /><br />գիշերվա հազարին ոտների թաթերի վրա ներս է սողոսկում <br />տողս ու ասում, <br />որ սոված է, <br />որ ինտերնետում ոչ մի հետաքրքիր բան չկար <br />որ վաղը գնում ենք կինո նայելու <br /><br />հետո մատները խրում է մատներիս մեջ <br />ու շշնջում ականջիս, որ կսպանի ամուսնուս <br />ես ծիծաղում եմ ու ձեռի հետ մտածում, <br />որ եթե այսպես շարունակվի, ես կմնամ տանը, <br />իսկ տատս չի զլանա կրկնել, որ իմ տարիքում երեք երեխա ուներ… <br /><br /><span style="font-weight: bold;">&lt;&lt;քաղաքային մելամաղձ&gt;&gt; շարքից</span> <br /><br />2009թ. ապրիլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7163698220275004713?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-64138692690661604552011-01-16T08:53:00.000-08:002011-04-06T01:59:28.806-07:00* <br />ինչի՞ ես եղա միշտ պարտված <br />ճտերից ամենաանճոռնին <br />և տխուր ու մենակ` քո հայկական արծվաքթի պես` <br />անհեթեթորեն հայտնված դեմքիդ ամենակենտրոնում<br /><a name='more'></a><br />ինչի՞ <br />երբ հայկական հասարակություն-կլասիցիզմի <br />հերոսը մեծ էր ու վսեմ <br />իսկ ես կյանքում միշտ էլ պահպանել եմ եռամիասնության օրենքը` <br />տեղի, ժամանակի…` տուն-կրթօջախ-գրադարան <br /><br />ինչի՞ <br />ծերունական հոտով օծված <br />և նաև մանկական գիշերամիզությամբ տառապող <br />հասարակությունը պաչեց ճակատս <br /><br />և չնայած <br />գարի քյոսայանը լավ ջազմեն է <br />…տաթևիկ հովհաննիսյանի CD-ին գրված է դաթևիկ <br />…հայ հանճար ժանսեմի <br />գծանկարի աղջկա զուգագուլպաներն անգամ <br />թխած են էգոն շիլեից <br /><br />ինչի՞ ես գլուխս բռնած հայ պոեզիայի մեջ պատ չգտա <br />ճակատս ջարդելու <br />ձեռքով հենվելու <br /><br />օտար անկողիններում հասունացած իմ տղամարդը <br />նոր-նոր սկսել է հաշվել սրտի զարկերը և <br />բողոքել ցածր աշխատավարձից <br /><br />իսկ հաջողությունը շուն չի, որ թոկով կապես դռանդ <br />պետք եղած ժամանակ հաչեցնես բարդույթներիդ վրա <br />հասարակությանն էլ ասես` <br />պաչի ճակատս, ես լավ աղջիկ եմ, <br />չնայած ուշ եմ տուն գալիս, <br />մեռելների հետ եմ խոսում, <br />ճաշի մեջ աղը քիչ եմ գցում <br />և բանաստեղծությունս էլ հեռու է &lt;&lt;հայ պոեզիայի փրկօղակ&gt;&gt; կոչումից <br />ինչի <br />ես <br />եղա <br />այսքան տխուր ու չհասկացված <br />սխալ <br />և եղանակն էլ այն չի <br />ես ծնվել եմ <br />ու արդեն ուշ է <br />ու արդեն ուշ է <br /><br /><span style="font-weight: bold;">&lt;&lt;քաղաքային մելամաղձ&gt;&gt; շարքից</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6413869269066160455?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-50360571103396725912011-01-16T08:51:00.000-08:002011-04-06T01:52:23.462-07:00*<br />Նոր տարի է<br />շուտով կմոտենա ինձ Ձմեռ պապին` <br />ավանդական կարմիր հագուստով,<br />կոշտուկոպիտ,<br />մազմզոտ ու ծակող պարանը ձեռքին,<br />բացող պարկը`<br />լցված ավանդական խաղալիքներով,<br />կմոտենա ու կասի`<br /><a name='more'></a><br />քաշքշիր իմ մորուքը`<br />կոշտուկոպիտ, <br />մազմզոտ ու ծակող, ինչպես պարանն այս`<br />պարկը բացող,<br />հոտոտիր գույնն իմ մուշտակի,<br />որ բուրում է այլմոլորակային պրոբլեմներով,<br />և սիրիր ինձ,<br />ես քո հյուրն եմ,<br />և խմած եմ մի քիչ<br />և ուշ նկատեցի հաղորդագրությունդ… <br /><br />շուտով, շուտով կմոտենա ինձ Ձմեռ պապին<br /><br />փուչիկներ, չպայթեք, խնդրում եմ,<br />ես զարդարում եմ մեր տունը,<br />տոնածառի լույսեր, հանկարծ չփչանաք,<br />ես այլևս գումար չունեմ նորը գնելու համար,<br />և խոզի միս, կամ ավելի ստույգ` <br />ողնաշարի կարմրացված հատված,<br />նաև սնկով սալաթ` մայոնեզով ու լոբով,<br />չթունավորեք իմ հյուրերին, <br />ես սիրում եմ նրանց,<br />ինչպես իմ պրոբլեմներն` ինձ<br /><br />օ իմ պրոբլեմներ, <br />դուք երկար ժամանակ սոված եք մնացել,<br />ներեք ինձ<br />և կերեք ինձ հում-հում, եթե ուզում եք,<br />չնայած, ասում են, դառն եմ <br /><br />օ իմ պրոբլեմներ,<br />դուք միայն իմ վզին եք սազում,<br />ինչպես փայլփլուն այս բիժուտերիաները`<br />որ ձգվում եմ դեպի ինձ խանութ առ խանութ,<br />ցուցափեղկից ցուցափեղկ <br />և անփող գրպաններից մինչև ապագա միլիոնատիրուհի… <br />օ իմ սքանչելի պրոբլեմներ,<br />բայց դուք ինչքան եք իմ վզին սազում,<br />ինչպես նաև ներկա պարանն այս` կոշտուկոպիտ,<br />մազմզոտ ու ծակող…<br />իսկ ես չեմ հասցնի լողանալ,<br />վարսավիրանոց գնալ ժամը 8-ին,<br />արհեստական եղունգներ կպցնել,<br />ներկել կարմիր<br />և կատվային իմ հմայքով <br />գերել Ձմեռ պապին,<br />որ շուտով, շատ շուտով կմոտենա ինձ,<br />և…<br />մնաք բարով, իմ տասներկու երազանք…<br /><br />Նոր տարի է<br />ոչ ոք չի մոտենում ինձ,<br />որովհետև կապված աչքերով իսկապես չեմ տեսնում,<br />թե ով է մոտենում ինձ,<br />չնայած Նոր տարի է<br /><br />անհաջող Ձյունանուշ եմ խաղում<br />և հետո տգեղ եմ ու ինչպես ասում են` դառը,<br />չեմ կարողանում չնկատել ինձ նայող երեխաներին,<br />նրանց ծնողներին ու <br />կարմիր հոտով մուշտակի կոճակները արձակած,<br />չխնամված մորուքով հերթական հարբած տղամարդուն,<br />որ Ձմեռ պապ է խաղում<br /><br />մնաք բարով, իմ տասնմեկ երազանք…<br /><br />Նոր տարի է…<br /><br />2008թ. հունվար1<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5036057110339672591?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-12864321845142410922011-01-16T08:50:00.000-08:002011-04-06T01:56:16.133-07:00*<br />կիսալպրծուն սեղաններից հետո<br />բոլորի դեմքերը նույնն են<br /><br />իմ խեղճ եղևնիներ<br />բռնաբարվող ձմեռվա կեսին<br /><a name='more'></a><br /><br />երջանկացնելու համար ուրիշներին <br />պե՞տք է ինքդ երջանիկ լինես<br />մայրս օրինավոր աղջիկ է ուզում<br />ես` երջանիկ մայր<br />ու ես ինձ եղևնի եմ զգում<br />հասարակության մսապաշտ կենացներից հետո<br />և բաժակը մոտեցող նախ` քթիկիդ, <br />հետո` քթիդ,<br />հետո` գինու կամ կոնյակի բաժակիդ,<br />ատրճանակ է…<br /><br />բաժակ բաժակի ետևից<br />քունքիս լայնացող երակը <br />ավելի ուժեղ է տրըփում<br />իսկ հյուրերին լծված սեղանը<br />սլանում է`<br />ճոճվելով շիրիմների մոտ,<br />հայկական օջախի ու ծնողների,<br />և, այո’, տոնածառ ջան, տոնածառ,<br />ինչ սիրուն ես ու պայծառ<br /><br />…իսկ ես եղևնու նման<br />գլխահակ<br />օդում ցցում եմ բութն ու ցուցամատս<br />ու 31-ի գիշերը տասներկու անգամ<br />իբրև կենաց ցուցամատս ծալում Նոր տարվա ճակատին…<br /><br />2009թ. հունվար<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1286432184514241092?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-37856721804729607662011-01-16T08:48:00.000-08:002011-04-06T02:10:18.201-07:00ներիր ինձ, իմ սեր,<br />բայց ես փոքրիկ թզուկ եմ ու նվագում եմ թմբուկ:<br /><a name='more'></a><br />- գնացքը շուռ է եկել, զոհեր չկան, - գրում է Աշը,<br />ու քանի որ ես փոքրիկ թզուկ եմ,<br />զգում եմ` ոնց է մարմինս վերածվում փոքրիկ վագոնիկների,<br />ոնց է ռելսերից շպրտվում էս ու էն կողմ,<br />փոքրիկ ջարդված գնացք` <br />երկրագնդի ահռելի ողնաշարի մի պստլիկ հատվածում:<br /><br />ես ու դու` պայթող երկու վագոնիկ,<br />խանձված երկու ագռավ,<br />երկու ուղետոմս…<br />- զոհեր չկան, - գրում է Աշը…<br />ներիր ինձ, իմ սեր, <br />ես քեզ չեմ կարող չսպանել…<br /><br />ես փոքրիկ թզուկ եմ ու նվագում եմ թմբուկ<br />բերանիս մեջ հավաքվել է դառնահամը,<br />շուրթերով սեղմած ծխախոտը` ես ներս եմ քաշում քեզ`<br />ոտից գլուխ ծխի մեջ կորած,<br />և սակայն թքում,<br />հետո ուժեղ հարվածում եմ թմբուկիս, հետո նորից եմ հարվածում,<br />ավելի ուժեղ, ավելի բարձր,<br /><br />փոքրիկ թզուկ եմ,<br />թմբուկիս ձայնը բարձր է,<br />ու ես զիլ եմ երգում…<br /><br />փոքրիկ ու զիլ թզուկ`<br />կործանված, ջարդված, անհուսությունից կացնահարված մարմնիկով<br />ես թռվռում եմ <br />երկրագնդի ահռելի ողնաշարի մի պստլիկ հատվածում,<br />մի վերքոտ հատվածում,<br />և բարձր եմ թռվռում,<br />գլուխս թափահարում եմ ու երգում,<br />և թմբուկս է բարձր թռվռում, ու հիանալի է իրոք,<br />և կարող եմ նույնիսկ մոտենալ պատահական անցորդ գեղեցկուհուն,<br />ասել` մադմուազել, գնանք թեյելու,<br />դու այնքան նա ես…<br /><br />մերժված նվագելը թմբուկ<br />քեզ ունենալու պես մի բան է:<br /><br />ներիր ինձ, իմ սեր,<br />ես քեզ չեմ կարող չսպանել:<br /><br />բարձր գոռալով նվագում եմ թմբուկ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3785672180472960766?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-24598284160683455142011-01-16T08:45:00.000-08:002011-04-06T11:58:46.476-07:00<blockquote><i>իմ ետեւից եկեք, եւ ես ձեզ մարդկանց որսորդ կ’շինեմ:</i><br /><i>մատթէոս 4:19</i></blockquote><br />ահավասիկ դարպասները արվեստի ու գրականության, <br />ահավասիկ կավիճով մգացվող քառակուսին իրականության` <br />հետաքրքրասիրությունից լոճված, <br />ահավասիկ կարմիր, դեղին, կապույտ, կանաչ հավկիթներով զինված <br />և զատիկը տոնող ամբոխը <br />ահա և ես` արևելքի դուստրը` <br /><a name='more'></a>կարկամած ձեռքերով բռնած աջ ու ձախ կիսագնդերը գլխիս, <br />և աջ ու ձախ քաշքշվող, <br />և մերժված, <br />և սեփական բարության ձեռը կրակն ընկած, <br />ատամներով բռնած կախարդական գլխարկը` անտեսանելի դարձնող, <br />իբր դնելու կարիք չունեմ, <br />իբր անտեսանելի որ դառնամ` դրանից ինչ… <br /><br />ահա մոտեցող հոգևորականների խումբը` <br />սուրբ ժավելով մաքրագործող հոտն իր` արագ-արագ խաչակնքվող, <br />միասնական, <br />և հզոր` ներսի չարությամբ… <br /><br />ահավասիկ ձեռքերս` դարպասների ճաղերից պինդ բռնված, <br />հոգևոր հոր խոսքը` <br />մեղմ ինչպես երբևէ` <br />զավակս, բաց թող ձեռքերդ, <br />միացիր հոտին, <br />և կփառավորվես խաղաղությամբ, <br />մեղքերդ հօդս կցնդեն, դու տուն-տեղ կունենաս, <br />նոթ-բուք, մեքենա, <br />անգամ երկու-երեք երեխա և նաև նրանց հորը կունենաս, <br />այլապես, զավակս, չնայած խորն է տիրոջ հոգին և անչափելի սրտի տարածքը, <br />քեզ կքարկոծեն գունավոր հավկիթներով, <br />և նեխած ձվի հոտ կգա <br />քեզնից ու քո բանաստեղծությունից, <br />ոչ ոք քեզ չի սիրի, <br />չի կարոտի, <br />քո տողերը կարդալիս քթները կփակեն, <br />աչքերը կլցվեն արցունքով, ինչպես կտրտած սոխից, <br />կհազան, <br />կթունավորվեն, <br />ա’յ զավակս… այ աստծո գառ` ախր միշտ հլու և հնազանդ, <br />ա’յ հայ աղջիկ, դուստր արևելքի և համայն կովկասի… <br /><br />- ազատությո~ւն, - գոչեցի, <br /><br />թող որոտան ականջներիս <br />տեսակ-տեսակ վախենալու ձայներ, <br />թող պլոկվի մաշկը իմ <br />ձեր ձվերից նեխահոտ, գունավոր ու անցյալ Զատիկից պահ տված, <br />կռվեցրած ու հաղթանակած, <br />թող դավ դնեն դավեր դնող իմ սրտակից ընկերները, <br />ամենամոտ, <br />սիրած-շահած, <br />տանը պահած ընկերներս, <br />ես մինչ ի մահ թղթի առաջ <br />պիտի գոռամ, պիտ կրկնեմ <br />սենտիմենտալ ու արցունքոտ, <br />շարքային ու կրկնված, <br />անհանգ, անվանկ, <br />նույն բառերով անվերջ գրված, <br />ոչինչ չասող ու անիմաստ, <br />սիրատոչոր, կրքասպասում, <br />միշտ կուսական ու հայեցի <br />ջա’ն, ջա’ն, բանաստեղծություն: <br /><br /><span style="font-weight: bold;">&lt;&lt;խաղիկներ&gt;&gt; շարքից</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2459828416068345514?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-24050673751425877312011-01-16T08:18:00.000-08:002011-04-06T01:53:25.850-07:00* <br />լինեի չոբան երկնաքերի հեռու հարկերում <br />գայիր անցնեիր քո ուղղաթիռով իմ հարկի տակով <br />ու սերենադի ձայնասկավառակ թողնեիր թաքուն <br />պատուհանիս գոգին <br /><a name='more'></a><br />վրան մակագրություն` սիրով սև շնից <br />ախ ես չոբան դու իմ շունը <br /><br />լինեի ով սիրուն, սիրուն <br />ու քեզ դավաճանեի <br />հետո գրեի մեղսալից տողեր <br />ու արցունքոտ աչքերով կարդայի քեզ համար <br />հետո խանդից սատկեի թե վրեժդ լուծելու համար <br />ուրիշի մոտ չես գնացել <br /><br />ծաղկազարդ լիներ <br />գայիր իմ քաղաք <br />դարպասները շրխկացնեի քո առաջ <br />անջատեի հեռախոսս <br />վռնդեի խելացի ու հիմար կույսերին <br />ճրագները ձեռքներին սպասող քեզ կամ մարմնիդ <br /><br />գրպաններումդ փնտրեիր էն միակի հասցեն, <br />ում պատուհանի տակ արժի ձենը գլուխ գցել <br />երազեիր, որ քո ձենը զիլ լինի <br />որ էդ պատուհանը եվրո չլինի <br />որ հարևանները շուտ չզարթնեն ու ձեռքի տակ ընկածով չքշեն քեզ <br /><br />աբովյան փողոցը լիներ <br />դեռ մտամոլոր փնտրեիր էն միակին <br />գտնեիր ինձ <br />ու կրկնվեր անձրևային ժամադրությունը մեր <br />թաց կատվի պես սեղմեիր դու` ինձ, ես` վարդերի փունջը <br />անհաջող թռիչքներից ծունկդ վնասեիր <br />ծիծաղեինք անձրև գար <br />ծիծաղեինք անձրևը շատանար <br />վազեինք <br />ես քեզ սիրեի դու ինձ <br />դու լռեիր ու քո փոխարեն <br />ուրիշը ականջիս շշնջար սիրաբառեր <br />կատաղեի լացեի համբուրեի ուրիշին <br />մտածելով որ դու ես <br /><br />քեզ գիրք նվիրեի, մակագրեի` սիրով <br />դու գիրք նվիրեիր մակագրեիր` ցանկությամբ որ <br /><br />խաղիկիս վերջում օդից ավտոբուս բուսներ ու անվերջ գնար <br />ու չհասնեինք տեղ ու անվերջ գնար <br />քնեինք զարթնեինք ավտոբուսը գնար <br />հետո ավտոբուսը հոգներ գնալուց ու բացեր թևերը <br />ու ամենաքիչը անցներ հազար տարի <br /><br /><span style="font-weight: bold;">&lt;&lt;խաղիկներ&gt;&gt; շարքից</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2405067375142587731?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-59666610609250158322011-01-16T08:16:00.000-08:002011-07-28T08:33:30.694-07:00դու` թռչուն երկնքի, <br />ես` բույս` աճած երկրի վրա, <br />ցած իջիր, <br />կտցահարիր ինձ, <br />սիրիր, <br /><a name='more'></a>մի տես` թերթիկներս բացել եմ վայրի քնքշանքով, <br />մի տես` ինչ ուժգին եմ բուրում, <br />մի տես` ինչ գունավոր եմ ես ու իսկը քեզ համար, <br />ցող ունեմ քեզ համար` առավոտից պահած, <br />ծաղկափոշի` հանց մանանա` <br />մի տես` քանի մեղու ու բզեզ խորտակվել են իմ մեջ, <br />ճաշակիր մեղվիկներին ցերեկվա ճաշին <br />և բզեզով ընթրիք արա` <br />ճոխ ու հագեցած… <br />համբարձում յայլա, յայլա ջան, յայլա, <br />ճոխ ու հագեցած… <br /><br />այ չաչանակ երկնքի, <br />այ կաչաղակ իմ սիրած, <br />թե չսիրես` ես կթոշնեմ, <br />կցամաքեմ թփիս վրա, <br />հարս ու աղջիկ` ձեռ-ձեռ տված, <br />սար-ձոր պտտելիս ինձ էլ կտեսնեն, <br />կպոկեն-կտանեն ու թաքուն-թաքուն չեմ ասի, թե որ գրքի մեջ կդնեն, <br />խելոք-խելոք բաներ կսովորեմ, <br />կդառնամ ուսանող, ասպիրանտ, թեկնածու, դոկտոր, պրոֆեսոր, <br />էնքան կխելոքանամ, <br />ինձ ու ինձ դեղահաբ կդառնամ, <br />կընկնեմ չոլերը, <br />դու` սոված ծիտ, <br />կգաս ու ինձ կճանաչես, <br />չես ուտի, կարհամարհես, <br />կզզվես ինձնից, կասես` յա’խք, <br />թու-թու-թու, <br />կտուցով երեք անգամ փետին կխփես, <br />ես` փորուփոշման, <br />թախծոտ ու անիմաստ, <br />հենց էնպես, <br />ուղղակի <br />թակարդ կդառնամ, կպառկեմ կիևյան կամրջի տակ` ջրերի մեջ, <br />որ խորտակվեմ, սատկեմ, <br />որ ուրիշ բույսերի հռհռոցը չլսեմ, <br />դու` բանից անտեղյակ թռչուն, <br />կգաս ու կընկնես մեջս, <br />քեզ գտած կգրկեմ քեզ, <br />կսիրեմ, կպաչպչեմ թակարդ-ուռկանավարի` փաթաթված կտուցիդ, <br />դու թևերդ կչփչփացնես ջրի մեջ, <br />կխռխռաս ու աչքերդ կփակես, <br />թափ-թազա ռոմեո-ջուլետի, տրիստան-իզոլդի, լեյլուն-մեջնունի, հս-ի ու իր պես <br />ջրերի տակ կանցնենք, <br />ախր ասում էի քեզ` <br />ցած իջիր, կեր ինձ, կշտանանք երկուսով… <br /><br />&lt;&lt;<span style="font-weight: bold;">խաղիկներ</span>&gt;&gt; շարքից<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: -webkit-auto;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5966661060925015832?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-20001960467536249282011-01-16T08:08:00.000-08:002011-04-06T11:58:07.767-07:00* <br /><blockquote><i>սիրտըս նըման էր էն փըլած տըներ…</i></blockquote>բոլոր նրանց, ովքեր գալիս են, <br />ես ասում եմ` բարև, Ան, որովհետև միայն Անն է գալիս, <br />նրանց, ովքեր գնալու են վաղը, <br />ես ասելու ոչինչ չունեմ, <br />որովհետև կա մի տուն, որը ունի պատ, <br /><a name='more'></a>որտեղ կա սենյակ` մեկ, երկու,<br />հյուրասենյակ, <br />խոհանոց, <br />միջանցք, <br />և ասելու տեղ չունեմ, <br />որովհետև տանը ապրում են եղբայր, եղբայր, մայր, հայր, <br />վերջինս խիստ է, որովհետև տեսել է <br />և մտածում է իր մասին, <br />որովհետև պետք է մտածի իմ մասին: <br /><br />ես փսխում եմ, որովհետև լռեցի: <br />ես լացում եմ, որովհետև այլընտրանք չկա: <br />ես կծկվել եմ, որովհետև անձայն գոռալուց փորս ցավում է: <br /><br />մի քանի ժամ հետո գիշեր կգա, <br />մայրս կծեծի դուռն ու կասի` դուրս արի սենյակից, քնում ենք, <br />ես գետնից կհավաքեմ գրիչով ծակծկված թղթերս, արցունքներս <br />մարմինս, որի շուրջ կարելի է երկար խոկալ, <br />բայց ես տխուր եմ <br />ու <br />հորս խաղաղ ասում եմ` բարի գիշեր, <br />փոքր եղբորս անկողինը բացում եմ, <br />քնելուցս առաջ մեծի ոտքերը ծածկում եմ` չմրսի հանկարծ, <br /><br />առավոտ հիշեցնող գիշերանոցս` <br />քրտնահոտ եղուկ, <br />փսխահոտ եղուկ… <br /><br />անկողինս խոկում է մարմնիս շուրջ` <br />ու չգիտի` այդ առիթով վերածվի կրքոտ պատանու, <br />թե բազմափորձ բիձու, <br />և քանի որ չգիտի` ինչ անի, <br />անելանելությունից նստում է կողքիս, <br />օգնում` ավելի խորը ու ցավոտ կրծելու եղունգներս <br />օգնում` գրկելու բարձս, սեղմելու դեմքիս, <br />ուղղում ձեռքիս շարժումները` ավելի նրբորեն սրբող արցունքներս, <br />օգնում` մտածելու նրանց մասին, ովքեր գնում են ու գալիս, <br /><br />ու շշնջում` ծուռ աղջիկ, ծուռ, <br />ու օրոր ասում` դան, դանի, դան, դանի, <br />ասում է` ում եմ քեզ տալու, <br />երեսը լվացած, ատամը մաքրած, մազ սանրած-կապած <br />իմ ծուռ աղջկան, <br />դան, դանի, դան, դանի, <br />կանաչ այգու վարունգ ջան, <br />ճութ-ճութ խաղող գողցող ջան, <br />քարվան կտրող աղջիկ ջան, <br />տեղում ճոճվելով երկուսով` դան, դանի, դան, դանի, <br />միջանցք, <br />խոհանոց, <br />հյուրասենյակ, <br />սենյակ` մեկ, երկու, <br />տուն, աղջիկ, <br />տեղում ճոճվելով երկուսով` ինչ աղջիկ, <br />քարե սրտիկ, <br />մկան պոչիկ, <br />կատվի տոտիկ, <br />պստիկ-մստիկ շան ականջիկ, <br />բաց ծամերդ, <br />երկար փեշդ, <br />անձրև եղբայր, իջիր կաթ-կաթ, <br />հստակ, վստահ, <br />իմ ծուռ բալա, <br />տղա-աղջիկ, <br />կաթը կթիր, <br />մածուն մերիր, <br />ճանճ սատկացրու, <br />գիրքդ կարդա, <br />լացդ լացի, <br />խունջիկ-մունջիկ այգի գնա, <br />սիրի յարիդ, <br />սիրուն յարիդ` այգու միջին` թփի տակին, <br />պաչիկ չանես` տես, տիղմոտ է, <br />պաչիկ չանես` տես, սիրոտ է, <br />սիրուն յարիդ, հոգնած յարիդ, <br />աչքը` աչքիդ, <br />գլուխ` գրկիդ, <br />ձեռք` փափուկ մեջքիդ, <br />ճոճվելով երկուսով` դան, դանի… <br />ասա` թող քնի, <br />կուզի` թող մեռնի, <br />վաղը ցուրտ կլինի, <br />կտանես գերեզման, <br />կթաղես, կլացես, <br />վայ քեզ, աղջիկ, վայ քեզ, հասմիկ, <br />դիակիկ սիրող, <br />դագաղիկ պաշտող, <br />իմ ծուռ աղջիկ, <br />վարդի ջրով լողացած, <br />մեղրով լի քթոց` թաքուն տեղ պահած, <br />փնտրած-չգտած, <br />հայրդ` պահապան: <br />հայրդ` տղա-տղա, <br />մայրդ` աղջիկ, խելոք ու ոչ ծուռ: <br />տուն-տունիկ: <br />սենյակ-միջանցք: <br />իմ ծուռ աղջիկ: <br />տեղում ճոճվելով` դան, դանի, դան, դանի… <br /><br />&lt;&lt;<span style="font-weight: bold;">խաղիկներ</span>&gt;&gt; շարքից<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2000196046753624928?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-50302739431479408402011-01-16T07:56:00.000-08:002011-04-06T02:07:36.065-07:00<span style="font-weight: bold;">նրանք</span>, ովքեր կարոտեցին ինձ<br />կեսօրվա մեջ<br />գիշերվա կեսին<br />առավոտից առաջ ու հետո,<br />մարմինս հանձնեցին հողին<br />դանդաղ ու հանդիսավոր<br />հանդիսավոր ու դանդաղ<br />հանգավորված անձրևով<br />և ռիթմիկ շնչառությամբ քամու<br /><a name='more'></a><br />դուրս քաշիր, դուրս քաշիր ինձ այստեղից, - խնդրում եմ ես<br />ես կկատարեմ քո երեք ցանկությունները<br /><br />հաս, կյանքը <br />ամեն օր կոշիկ հանել-հագնելու պես մի բան է<br />ռոպեր հատտէճյանը ոնց է, նոր բան գրել է<br />45 օր հետո բանակից կգամ, իսկ իմ սյուզին օրերը չի հաշվում<br />ուզում եմ թուրքի խփեմ, հաս, ամենաքիչը` երկու,<br /><span style="font-weight: bold;">կյանքը, հաս…</span><br /><br />սառը սուրճ, քարե երկար նստարան, ոչ շատ թույլ ծխախոտ, <br />կասկադում ենք: նստարանին պառկած խոսում ենք: նրան ասում եմ` պառկիր, երկինքը հայացքդ կմաքրի:<br />ժպտում է` կմրսես, մյուս անգամ էստեղ էլ չենք գա:<br />նստած ինձ է նայում, իբր բանաստեղծությունս է կարդում, չէ, լուրջ կարդում է:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">մատուցող սյուզին:</span> 19 տարեկան, մազերը գարեջրով խուճուճացրած, երեխայի<br />ու փոքր եղբոր հետ միանում են մեզ: խանդում է:<br /><br />ես ու փոքր եղբայրը զննում ենք իրար:<br />քանի տարեկան ես: ութ ու կես: <br /><br />ծանոթությունը սկսված է մինչև դաս, դպրոց, <br />համակարգչային խաղեր. սան անդրեաս, ջի թի էյ, <br />հեքիաթներ, կոմեդիաներ, ռոք:<br />քրիս բրաուն լսել ես: բա մյունհաուզեն կարդացել ես, ես ռուսերենով եմ կարդացել, գիտես:<br /><br />էն երկուսը ճեմում են: <br />զեբրագծի մոտ սպասում ենք: կարմիր լույս է, - ասում եմ:<br />ոնց որ հեքիաթի մեջ լինի, աջ գնաս` կմեռնես, ձախ գնաս` …, ուղիղ`…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ես ու փոքր եղբայրը</span> տարածում ենք ձեռքներս ու կանգնում քամու առաջ:<br />փոշի, անձրև,<br />ասում եմ, որ ճապոնացիները անձրևն ու քամին սիրո հետ են կապում,<br />ասում եմ, սիրած աղջիկ ճարես, էս եղանակին իրար հետ ման կգաք: մտածում է:<br /><br />դասարանում ամենաերկար մազերն իմն ա:<br />դու ստիլնի տղա ես, հա: <br />ծիծաղում է:<br /><br />- հասի հետ ամուսնանալու եմ, - ասում է սյուզիին: սյուզին խանդում է: <br />իսկ նրա մեկ տարեկանը չլրացած աղջիկը բեքեֆ է, <br />ոչ մեկի մոտ չի գնում: կապուտաչ, շեկո, ուտելու երեխա:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">նու չյո տի, ալոչկա, ա:</span><br />ես ու նա ուզում ենք պուճուրին թռցնել: լացում է:<br /><br />16 տարեկանում ամուսնացել է: երկու տարի երեխա չեն ունեցել:<br />հետո ուղտ-մարդը ուրիշ կնոջ հետ թողել-գնացել է ռոստով: <br />աղջկա հետ էստեղ մենակ…<br /><br />չգիտեի, - ասել է, - որ կարամ առավոտից իրիկուն աշխատեմ, երեխա պահեմ:<br />երեխան երեխա է պահում:<br />չէ, կեսուր-կեսրարը զանգում են,օգնում…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">անձրևի տակ</span> ձեռք ձեռքի բռնած ես ու նա վազում ենք:<br />ես կարոտում եմ իմ ծեր տղամարդուն,<br />թուրքերին նշան բռնող տղային,<br />երթուղայինի մեջ նա խոսում է, ես իբրև պատասխան ժպտում եմ,<br />որվհետև կարոտելու ընթացքում ականջներս փակվում են տխրությամբ<br />և ոդիսևս-աղջկա տարբերակով ուր որ է ջարդուփշուր կլինեմ կարոտաժայռերին…<br /><br />ես կարոտում եմ քեզ: չգիտես որտեղից հայտնվում ես դու:<br />- զգում ես մարմնիդ անձրևող համբույրներս…<br />…և ռիթմիկ շնչառությունը իմ կամ քամու, - ավելացնում եմ ես…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">բայց </span><br />իմ մաշկի թխությունից, <br />ամպամած երկնքից, <br />քո ջինսերից, <br />հսկա մոլբերտից ու…<br /><br />իմ թուխ մարմինը չի տեղավորվում հատկապես այս գիշերվա մեջ, <br />քաղաքի չորս պատի, <br />մեր տան, <br />մորս հայացքի ու նրա փչացող հեքիաթի մեջ: երբ կաս դու` <br />պատահաբար անցնող իմ կողքով, <br />երբ կամ ես` <br />նրա ձեռքերի մեջ թաքնվող, <br />իսկ անձրևը իմ ու քո գլխին է <br /><br /><span style="font-weight: bold;">կոշիկներս</span> հանում եմ, կոշիկներիս հետ <br />կյանքս թողնում եմ միջանցքում ու մտնում սենյակ-սենյակ-սենյակ<br />դանդաղ ու հանդիսավոր<br />հանդիսավոր ու դանդաղ<br /><br />դուրս քաշեք, դուրս քաշեք ինձ այստեղից, - խնդրում եմ ես<br />ու նկատում` նախկին ընկերոջս պահապան հրեշտակը աչքի տակով նայում է ինձ, <br />թևով լիզում է մարմինս և սարսափելի ատում մարմինս <br />և սակայն կրքից արցունքոտ աչքերով դողում ու ատում, <br />դողում ու ատում, կծում ներքևի շուրթն ու… <br />- մի ատիր ինձ, դու հրեշտակ ես, - թաքցնելով դողս մարմնիս տակ` <br />ասում եմ, - մի ատիր ինձ<br /><br />իմ ծեր տղամարդուն ասում եմ, որ ես ամեն օր հիշում եմ իրեն,<br />շնչակտուր կախում եմ լսափողն ու լաց լինում, <br />որովհետև ամեն օր հիշել եմ իրեն:<br /><br />44 օր հետո…<br /><br />զգույշ մարմինս հանձնեք հողին,<br />դուք, ում ես կարոտել եմ և սիրել<br />և լացել օտար դիակների վրա, ինչպես <br />արցունք կթափեի ձեզ համար:<br /><br />ես խմում եմ ծնողների կենացը և մանկատան երեխաների…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5030273943147940840?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-22478636921347609492011-01-16T07:37:00.001-08:002011-04-06T02:11:09.745-07:00*<br />հիվանդ մարմինս տեղավորվեց գայլային ախորժակիդ մեջ <br />ինչպես ծառը` սեփական բողբոջները խժռելուց հետո`<br />կարկուտից փափկած, և հլու, և հնազանդ, և խոնարհ, և սակայն ըմբոստ<br />կենցաղի մեջ օրեցօր տրորվող կնոջ պես<br /><a name='more'></a><br />արևի հանած մարմինս գարնան սկզբի պես գիժ էր,<br />սանձերն ատամներով պոկել էր<br />ձեռքերն ու մազերը տիեզերքով մեկ տարածած վազում էր<br />ինչպես ծառը` սեփական բողբոջներին լքելուց հետո<br />երբ կոճղերին հանգստացել էին մարդիկ`<br />ծեր, որձ ու մազածածկ<br />իսկ քիչ հեռու ականջները կտրած շները քրքրել էին արմատները ու միզել <br />ու էլի քրքրել էին արմատները<br /><br />ծառը ծիծաղել էր, որ ոչ ոք չհասկանա տխուրը<br />շներից մեկը մոտեցել էր տիրոջ հետ` գլուխը կախ, և խոնարհ, և հլու, <br />ականջների հետ ըմբոստությունը կորցրած<br /><br />որձ մարդը նետեց ծխախոտը, հետո միզեց ու թքեց<br />հետո շունն էլ պոչը խաղացրեց<br />ու ծառը գլխի ընկավ, որ որձեղենի համար<br />իր ուրախն ու տխուրը` թքած<br /><br />և կինը վազում էր,<br />իսկ մտքում ճաշը եռում էր ու պետք էր աղ գցել<br />արդեն արդուկ կար անելու, որովհետև մտովի վերջացրել էր լվացքը<br /><br />և կինը պառկեց հողին<br />տրվեց հողին արցունքներով, մարմնով… մինչև վերջ<br />ու որոշեց չասել որձեղենին, <br />որ նա, ով կծնվի ութ-ինը ամիս հետո,<br />ընդամենը ապագա դիակ է<br />և լացն ու ծիծաղը, թքած, նույն զիբիլն են,<br />հատկապես իր համար`<br />այդքան հեռու վազած սենյակից, դռներից ու շենքերից, ու շենքերից<br /><br />և սակայն ինքը հղի է<br />և սակայն տիեզերքում թափառող իր մազերից ու ձեռքերից <br />գալիս է հոտը մսով ճաշի, լվացքի փոշու, սոխի…<br /><br />և երկինքն այլևս չի մաքրում իր հայացքը<br />ու ինքը կասի` <br />սիրելիս, ես քոնն եմ<br />ջրված ծաղիկներից ավելացած ջրի չափ,<br />որ դուրս է հորդում թաղարներից<br />և մզվում ետ` ազատության համը բերանում….<br /><br />կին եղավ, որ հանեց մարմինը արևի<br />ծառ եղավ,որ խժռեց սեփական բողբոջները<br />երկինք կար, որ հայացք էր փնտրում` <br />մաքրելու իր շռայլ կապույտն ու անփույթ հանգստությունը<br />որով մեկը ծաղիկները ջրել էր ու ավելացած ջուրը<br />հիմա մզվում էր որձեղենի մկանուտ ձեռքերով,<br />և մզվում էր ու մզվում ամեն ինչից անտարբեր<br />ամեն ինչից անտարբեր…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2247863692134760949?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-72587666919755207442011-01-16T07:35:00.000-08:002011-04-06T02:09:03.839-07:00*<br />գեղեցիկ բաժանումների քաղաք,<br />խնդրում եմ, ասա, բարձրաձայն ասա մարդկանց, որ միայն գեղեցիկ ծնվեն…<br />իսկ հետո քամու հետ սեր անող աղջիկներն են գալիս սովորաբար<br />նրանք տգեղ են և գիտեն այդ մասին<br />նրանք ծիծաղում են, որովհետև շատ են տխուր պարզապես ժպտալու համար<br /><a name='more'></a>նրանք երբեմն բանաստեղծ են և շատ կուզեին դավաճանված չլինել<br /><br />գեղեցիկ բաժանումների քաղաք… մայրաքաղաք… քաղաք <br />քաղաք <br />քաղաք<br /><br />…ձեռքերդ տաք էին<br />հաջողությունը քրտնում էր մեր կողքին<br />ես սառույցի կտորներ էի կուլ տալիս<br />և գարունն ավելի ամառ էր քան գարուն<br />ու դու ավելի շատ իմ աթոռին էիր նստած քան քո…<br /><br />ես փակում էի աչքերս որ չտեսնեմ նախկին կյանքում ինչ եմ եղել<br />ես ձողիկով սրահի մթությունը խառնում էի հյութիս<br />և խմածս չէր գիտակցվում<br /><br />գիշերային քնի ու շնչառության <br />հոտերից <br />ծանրացած <br />քաղաք` առավոտի սպառնալիքով գեղեցկացած<br /><br />հա, ինչ-որ երգ կար<br />պատմում էր սիրելիին ժամը մեկ կորցնող ու գտնող մեկի մասին <br />ոչ ոք չէր լսում<br />շոգը բարձրանում էր քո ափերից<br />ոտքերս թմրում էին անսպասելության բարձրացող ակորդներից<br />քաղաքի ամենահանգիստ վայրը այս քառակուսուց հետո քո գիրկն էր<br />որից վախենում էի <br />որը հաճելի էր <br />որը իմը չէր<br />և որի ինքնակենսագրական տվյալների միջից <br />մեկը նստած ժպտում էր<br />ու ես հետո ամեն անգամ այդ ժպիտը հիշելուց ավելի էի պարտվում<br />ինչպես կպարտվեի քո կնոջից <br />որի անունը կհորինեինք երկուսով, ինչպես ասենք աղջկադ անունը<br />Լիլիա… մերկ ծաղիկ,<br />փոքր աղջկա պես` նեղացած, որ մազերը կտրել են,<br />այս մեռյալ ժամվա մեջ<br />մայրաքաղաքի անհեթեթ ու որբ մթությունը գրկած<br />ես հիշում եմ տղամարդկանց, որ հայր են դարձել<br />և այնքան քիչ են ժպտում, <br />որ ինձ է մնում ծիծաղելու պարտականությունը:<br /><br />փոքրիկ աղջիկների լացի մեջ արթնացող մայրաքաղաք …<br />տղամարդկանց օրենքների սրտխառնուքից չքնած<br />հենց այնպես, ձեռի հետ դավաճանվող<br />և թքած տանկնիկացած քո հպարտության վրա<br />մայրա… մայրա… մայրաքաղաք…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7258766691975520744?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-88333445887352970772011-01-16T07:33:00.000-08:002011-04-06T10:51:48.769-07:00*<br />անկողնուս անապատում գիշերային անպատեհ մի ժամի<br />ես քրքրեցի թղթերս<br />տողերս <br />նայեցի ներսս կարդացի նամակներդ տառ առ տառ <br /><a name='more'></a>ու անցա թղթերս<br />գրքերիս էջերը թերթեցի<br />հետո տեսա քեզ մի անկյունում ծվարած<br />քաղցած ու ծարավ<br />մերկ ու հիվանդ<br />թղթի պես մաքուր և գրիչի սպասող<br />ու քանի որ շատ էի քրքրել թղթերս<br />տողերս <br />նայել ներսս կարդացել նամակներդ տառ առ տառ <br />մոտեցա ու ասացի<br />բացվիր սեզամ <br /><br />հետո երգը եկավ դույլերով մեր գլխին ջուր թափվելու պես<br />հետո արցունքները<br />հետո եսիմ<br />մատներիդ դողը ինձ շոյելիս կրկնվեց <br />և հատկապես հեռախոսով խոսելիս ու ես ափսոսում էի<br />որ դեռ չեմ գտել քեզ<br />և մի կարգին չգտած էլ <br />քեզ կորցնում եմ անընդհատ<br /><br />ես մոտեցա ու ասացի<br />սեզամ բացվիր…<br /><br />դու մի կանգառ վերև էիր<br />կասկադի ամենավերևում կանգնած <br />ես դժվարանում էի գտնել քեզ<br />խաղալիքի չափ փոքրիկ թվացող մեքենաների միջից<br />ինչ հեշտ էր վերևից քեզ մատով ճզմելը<br />ինչ փոքրիկ էիր դու ու անպաշտպան<br />և ինչ դժվար էր կորցնելը<br /><br />ես դուռը բացեցի արագությունը գերազանցելու պահին<br />նայեցի քեզ ու ասացի <br />ես եկա հաջողություն ինձ մաղթիր <br />ճանապարհին հաստատ պետք կգա…<br />պետք չեկավ<br /><br />կրկնակի դժվար է <br />երբ ուրիշինն ես կորցնում<br />ու հետո ավելի շատ քո կնոջն էի պատկերացնում <br />քան քեզ որ մնում էիր ինձ հետ <br />ու չէի հասկանում թե իրականում որն է լավը մնալը թե…<br />ու չէի հասկանում <br />մեզանից ով է ավելի տականք<br /><br />մի գնա ասում էր անփորձ երգը<br />մի գնա որովհետև իմը չես <br />իսկ կորցնել չունեցածը շատ ավելի դժվար է<br /><br />…թեև սիրտդ դատարկվում էր ինձնից <br />այնպես թեթևորեն <br />պարբերաբար<br />որ բառերի աղմուկն անիմաստ էր դառնում այլևս<br />ոնց որ նորածնի համար գնված հագուստը<br />մի քանի ամսեկան երեխային կորցրած մոր աչքին<br />չքվիր գրողի ծոցը սեզամ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-8833344588735297077?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-51691515086068487112011-01-16T07:29:00.000-08:002011-04-06T02:55:17.010-07:00*<br />մոտեցող գնացքի սուլոցի պես շռնդալից <br />ամառ<br />հունիսյան տենդից վերադարձող ստվերներ <br /><a name='more'></a><br />ես հյութ էի խմում<br />դու ինձ չէիր զանգում <br />անտարբերությունս աշխարհի պես կլոր էր<br />և սենտիմենտալ ինչպես 2pac -ի հայհոյանքները<br /><br />մետրոյում ես հիշեցի<br />մարշալ Բաղրամյանի անունը Հովհաննես է<br />հերթապահ կինը արգելեց կանգնել կիսանդրու ետևում և հեծկլտալ<br />ես գոռացի որ ոչ ոք նրան չի հասկանում<br />որ արձանը մենակ է առանց ինձ<br />որ արձանը արձան է առանց ինձ<br />հերթապահ կինն ինձ ընդամենը արգելեց<br /><br />անտարբերությունս հետս գնացք նստեց<br />ու մենք լացելով հասանք տուն<br />մենք գիշերվա խաղաթղթերը պատռեցինք<br />մեր օրը աթոռ էր ջարդվեց<br />մեր օրը ճանճ էր սատկացրին<br /><br />զանգեցի Ա.-ին Ա.-ն հղի էր<br />զանգեցի Մ.-ին Մ.-ն վաղուց երեխա էր պահում <br />Ն.-ին դեռ չէի ճանաչում թե չէ կզանգեի<br /><br />անհուսորեն մենակ և տխրորեն աղջկավարի <br />ես գլուխս դրեցի բարձին<br />ու ողբացի բոլոր անհաջողություններս<br />հետո ավելի ուժեղ լացեցի բոլոր հաջողություններիս համար<br />որ չգնահատված մնացին իմ մեջ<br />և հերթական պատվոգիրը սևագրի թղթերից շատ չտարբերվեց<br />միայն լացը շատացավ ոտքերիս մոտ<br /><br />մոտեցող գնացքի սուլոցի պես շռնդալից <br />ճիչեր կային մեջս<br />ամառ էր<br />կուրացնող տենդ<br />և արևից ուշաթափվելն էր քո զանգի պես սովորական մի բան էր <br />և ամառվա մեջ մահվան քարկապներ կային<br />և տենդից վերադարձող ստվերներ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5169151508606848711?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-75878605845534410302011-01-16T07:28:00.000-08:002011-04-06T03:33:20.648-07:00*<br />առավոտ լողացած մարդու մարմնի պես թարմ ու առույգ<br />երբ նախորդ օրը թարգմանվում է անցյալերեն<br />կեսօրի պես սահուն անցում կատարելով դեպի երեկո<br /><br />քահանա որ եկեղեցուց դուրս հրաշալի տղամարդ է<br />ունի ընտանիք ու երեխաներ<br />և կենցաղային մանր-մունր հարցեր<br /><a name='more'></a>որոնք լուծվում կամ չեն լուծվում անկախ Աստծո գոյությունից <br /><br />նոր պարբերություն շենքերի միջից գլուխը բարձրացնող<br />բակային հեղինակություններ և չճշտված թաղային հարցուփորձ<br />ու <br /><br />ես<br />որ սրճից սևացած սփռոցը թափ եմ տալիս դուրս <br />ու բանաստեղծություններս ուզած-չուզած<br />քահանայի առնական աղոթքից և մրուրի գուշակությունից թուլացած <br />ծաղկում են երազների պես գիշերվա պատուհաններին<br /><br />պարզապես առավոտ<br />մի քիչ էլ քնելու ցանկություն<br />սիրահարված տղա որ իրենց տնից<br />ստիպում է ծուլորեն վերցնել հեռախոսը ու <br />պատասխանել ռուսախոս հաղորդագրությանը<br /><br />նոր պարբերություն առավոտյան կատարվող պատարագ<br />և լողացած մարդու մարմնի պես թարմ ու առույգ մեղք<br />որ սահուն անցում է կատարում դեպի սերը<br />աչքերիդ մեջ նայող ու չթարգմանվող ոչ մի լեզվով<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7587860584553441030?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-64356952715538094342011-01-16T07:26:00.000-08:002011-04-06T10:44:07.282-07:00*<br />եղունգի ծայրով գծում եմ իմ գորշ հմայքը<br />քաղաքի ներկած հին նստարաններին<br />ծնունդդ շնորհավոր պապ<br />և <br />ներիր <br />իզալենտով ամրացված անհաջողություններիս համար<br />ես դրանք նորից գողացել եմ <br />իմ անգույն ստերի ու սենտիմենտի կիսակառույց աշտարակները<br /><a name='more'></a>ամբողջացնելու համար<br /><br />այս ամառը իմ հագով չէր <br />այս ամառվա շոգին ինձ կրկին խաբեցին պոնչիկով<br />ծխախոտի տեսքից խելքս չավելացավ <br />ու ես առաջվա պես ատում եմ մոխրամաններն ու<br />գարեջուրը<br />միայն մատներս ղարաբաղի սահմանագիծը հիշեցին <br />նաև անձրևի մրսող ակորդները փշաքաղված մաշկիս<br /><br />ես ծիծաղեցնում եմ Աստծուն <br />ու սարսափելի վախենում եմ պա գիշերվա բաց լուսամուտներից<br />ներիր ինձ եթե կարող ես<br />պարզապես քո դուստրը անհաջողակի մեկը դուրս եկավ<br />և ատամներս անզորությունից կրճտացնելուց բացի<br />ավելի լավ ոչինչ չի ստացվում ինձ մոտ<br />բոլոր խեղկատակների կարիերան երևի հենց այսպես է սկսվում<br /><br />ես հարգում եմ Աստծուն<br />նրա մտադրությունները իրենից բարի են<br />թեև նա ինձ հաճախ է ցավեցնում<br />ինչպես բոլոր վերևում գտնվողները <br />որոնք շարունակ հավատացնում են թե մեր կողքին են<br />մեռածների նման<br />պապ <br />երազներիցս սխտորի հոտ է գալիս<br />ես թթու եմ դրել հուշերս որ չկարդացած հագուստների նման <br />ուրիշներինն են դառնում<br />ես փոխում եմ գույներս փողոցի լուսացույցից արագ<br />ու փորձում եմ ծիծաղելով հեռանալ <br />նստարանների ներկահոտին խառնելու արցունքներս<br />և տաքանալու Աստծո պաղ քրքիջներով <br />ներիր չէիր սպասում գիտեմ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6435695271553809434?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-69152592530379940702011-01-16T07:20:00.000-08:002011-04-06T03:45:23.331-07:00Դավթաշենի կամուրջը, <br />արևը, <br />կեղտոտ, բայց դե գոնե այգին, <br />լայն ջինսս, փռչոտ կոշիկներս ու ես <br />ազգապահպան ծրագրեր ենք մշակում` <br />&lt;&lt;ինչպես փրկել հայ աղջկա սիրտը&gt;&gt; խորագրով:<br /><a name='more'></a><br />աստիճաններ: ջրվեժող ցեխաջուր: <br />իրար քսմսվող մարդկային և կենդանական զույգեր: <br />ազգային պատմության թանգարանի լիիրավ ներկայացուցիչ, <br />հայ կենցաղի անպետքությունների ճշգրիտ հավաքածու - բոմժ - բոմժեր: <br />զիբիլ: <br />մի խոսքով մալականի սադ <br />մեր տնից ահագին հեռու <br />մեր մաքուր սպիտակեղեններից հեռու <br />… <br />ես գալիս եմ քեզ մոտ <br />օվալաձև արևի շոգ տխրությունը քեզ հետ կիսելու, <br />ձորի բերանի բազրիքներից ծռված քամի կուլ տալու, <br />Շրեկի էշը հիշելու, <br />մի խոսքով ինչ-որ անհաջող մեկի մասին մտածելու համար… <br /><br />մալականի սադ: <br />իմ հերթական ապուշ սեր: <br />ես քեզ սիրում եմ, բայց դու ինձ չես զանգի: <br />բոմժացած իմ հեռախոս: <br />արմենթել: <br />Դավթաշենի կամուրջ: <br />ու ես, որ քամի եմ չռթում, <br />ձեռքերիս բաց տարածության մեջ տեղավորում եմ քեզ <br />ու… սիրում:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6915259253037994070?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-10996673179283047292011-01-16T07:18:00.001-08:002011-04-06T03:34:07.290-07:00ռաբինդրանաթ թագոր - հնդիկ գրող:<br />չեմ կարդացել: ամոթ ինձ:<br />սոսինձ – նախատեսված է թղթի, փայտի, կտորի և<br />այլնը կպցնելու համար: մի խոսքով ամեն ինչ կպցնում է իրար<br />բացի ինձնից ու քեզնից: ամոթ իրեն:<br /><a name='more'></a><br />դու: դու էշ-էշ ձմերուկ ես ուտում,<br />ես էլ թթու դրած վարունգի աշխուժությամբ<br />էշ-էշ մտածում եմ ինչ անել,<br />որ հետո միասին կրծենք ձմերուկիդ կճեպները…<br /><br />գիշեր: ևս մի անռոմանտիկ ու հակահիգիենիկ գիշեր առանց քեզ:<br />ինչ-որ մեկը թաղով մեկ քեֆ է անում:<br />ես մեր խոհանոցով մեկ փռել եմ թղթերս, մազերս, <br />չորացնում եմ եղունգներիս լաքը…,<br />ընթացքում հիշում եմ քեզ:<br />մեկ-մեկ աչքերս փակում եմ,<br />որովհետև քամին ծովի պես խշշշշշշում է,<br />թեև շների անտաղանդ գռմռոցը,<br />ոնց որ թուրքի դրախտում խոզի փառահեղ խորովածը:<br />հըմ: (քմծիծաղ) <br /><br />-ռաբինդրանաթ թագոր, - հնդիկ գրող, -<br />ներկայացնում է մեր տնից երկու կանգառ վերև կանգնող ակնոցավորը,<br />- ութ հատոր ունեմ, ռուսերենով, գինը` … պայմանագրային…,<br />հըմ: (լացեմ, թե ոնց)<br />-սպրինտ ջնջի, շահի, կառնես:<br />հուշում: հըմ: (խառը կանաչի)<br />…<br /><br />անորակ սոսինձ: թքած-կպցրած աստղեր:<br />ես:<br />դու:<br />ռաբինդրանաթ թագորը:<br />շները:<br />բերնեբերան հակահիգիենիկ սիրով լցված գիշեր,<br />որ հետ եմ տալիս խոհանոցի պատուհանից<br />և փակում աչքերս… խշշշ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1099667317928304729?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-67198911843586088102011-01-16T07:13:00.000-08:002011-04-06T12:00:01.202-07:00<blockquote><i>Օ~, աղջիկս…<br />անցյալի ափին անգո,<br />որտեղ դու դեռ ինքդ չէիր,<br />այդ երգի մեջ կճանաչես դու ինքդ քեզ:<br /><span style="font-weight: bold;">Ռ. Թագոր</span></i></blockquote>Օ~, աղջիկ, <br />ես ոչ ոքի նման չեմ, առավել ևս քեզ, <br />և դժվար թե դու քեզ ճանաչես իմ մեջ, <br />բայց… ես սիրով կուլ կտայի մեր ժամանակը, <br />եթե այն դեղահաբի նմանվեր և նյարդերս չգզեր կատաղած շան նման… <br />կատաղությունը, ասում են, վարակիչ է… <br />ուրեմն ես կատաղած եմ և… շուն <br />էգ շուն… <br /><br /><a name='more'></a><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">(աստղանիշ - շնային ժամանակներ -…)</span><br />…հայելու առաջ մեզ կիսագեղեցկուհիներ դարձնող ժամանակը <br />կրծեցինք ազգովի կուկուռուզնիկի շենքի պես, <br />հիմա մենք մերժում ենք սովետ-դարպասների ժանգոտ ճռճռոցը, <br />և դարպասներից, սակայն, չենք հեռանում, <br />զի ներսինը մեր ծնողների մեջ էր, <br />մեզ ավելի ծանոթ, քան իննամսյա հանրահայտ մեր բանուգործը… <br />դուրսը մի քիչ մութ է, լույսը` անջատած… <br /><br />գրաֆիտիները ժխտում են պատը, <br />աղջիկ, <br />մենք մեր ազատությունը առանց ճաղերի չենք պատկերացնում, <br />ինչ-որ բան ուզում ենք մերժել <br />հանուն ապագայի պայծառության, <br />որ ծակծկում է մեր աչքերը հեռվից. մազոխիստ սատկում ենք… <br />սիրված ենք, լավն ենք, <br />ու մեզ կուղբեր են պետք <br />դիմացինի աչքի գերանը շոշափելու համար, <br />լրիվ օտար կուղբեր, որ մեր աչքի չոփով ատամների մնացորդները քչփորեն, <br />մենք էլ հավատանք… մեզ… <br /><br /><span style="font-weight: bold;">(աստղանիշ - շնային ժամանակներ - անոսկոր կյանք -…)</span> <br />…իշխանությունների մայրիկը լացացնող մեկը, որ անվերջ գոռում է <br />մատները ականջները խցկած հասարակության բթամիտ դեմքին, <br />թե այն բաժանվում է 1-երի անվերջ բազմության, <br />պարբերաբար մոռանում է Աստծուն և Էդիսոնին, <br />զի լույսը նաև մենաշնորհն էր նրանց… <br /><br />մենք… <br /><br />մենք երեխաների անիմաստ ծնունդների փոխարեն <br />դաջվածքներ ենք անում մեր որովայնին, <br />և կետչուպահամ էրոտիկան արևի պես լղոզվում է մեր մեղքերին… <br /><br /><span style="font-weight: bold;">(աստղանիշ - ես ու դու - …)</span> <br />բնապահպանի ազնիվ հագուկապով <br />ես քերում եմ դպրոցի պատերից ֆեմինիստ դեռահասի իմ գույնը <br />և ընդունում եմ լույսը, հատկապես` էլեկտրական, <br />և մերժում եմ ներկայությունը քո, <br />ինչպես մազածածկույթը թևատակերի <br />և նեխած քրտնքահոտը հողի, մի խոսքով, հիշեցիր երևի… <br /><br />սեղանին մոռացվող ծաղկեփնջերի, <br />մեր շուրթերի բանաձևումների, անձրևի, ցեխի ու ձյան, երկնքի ու քո կողքին <br />ինձ դեբիլի տեղ դնող իմ ես-ը <br />Չելենտանոյի երգի ուղեկցությամբ քեզ լվանում է սպիներիդ կարկատաններից <br />և լվացքի պարանը արդեն քո ուղեկցությամբ քշում արևկողմ… <br /><br /><span style="font-weight: bold;">(աստղանիշ - երկնային հարևաններ - ես ու դու - …)</span> <br />…վերքերից ամաչում եմ, <br />հիմա ամեն աստղ սեփականաշնորհված է, <br />և գիշերը ադմինիստրատորի բուտիկից <br />գրանցման թերթիկ է պահանջում. <br />զի երկնքի ամեն հատված չէ, որ կընդունի քո աղոթքը. <br />քորիր մեջքս, խնդրում եմ, ես քեզ շատ եմ սիրում, <br />և կրծիր իմ եղունգները ձեռքերիս ու ոտքերիս. <br />ես քեզ կսիրեմ… <br /><br /><span style="font-weight: bold;">(աստղանիշ)</span> <br />&lt;&lt;իսկ նկարները մեզ չեն սպառնում կանխորոշությամբ&gt;&gt;,- <br />հուշում է հնդիկ պոետը: <br /><br />ես իջեցնում եմ նկարները պատից, <br />քո մեղքերը բարձրանում են առաստաղն ի վար, <br />ես ընդունում եմ իրար հյուսած ձեռքերիդ պարանը <br />և մատներիդ անգոյությունը պարանոցիս… <br />լուցկու տուփի մեջ ես հավաքել էի քո սատկացրած ճանճերին, <br />կբզզայի քո ականջին, <br />բայց… ամեն ինչ լուրջ է իրականում… <br />ու երբ ընկնեմ հատակին, <br />ուսերիս կգցես տաք հավատը քո, <br />և Հիսուսը կտեղավորվի Մարիամի ձեռքերում, <br />ինչպես դու մորդ… <br /><br />…պատուհանները կարդացած գրքի պես կփակվեն, <br />մրսած թարթիչներով ևս մի օր <br />կկանգնի ամռան արևի տակ <br />ու կամուրջ տանող ճանապարհին կփորձի աղոթել… <br />1+1+1+1… <br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6719891184358608810?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-21205341335750276752011-01-14T11:07:00.002-08:002011-04-06T10:43:29.875-07:00*<br />գիշերվա երկնքից <br />երազները կաթկթում են,<br />և առավոտյան <br />օդը լցվում է<br />գունավոր արցունքներով…<br /><br /><a name='more'></a>…ես ամենուր <br />իմ փոխարեն թողել էի <br />վերքի պես մրմռացող<br />ժպիտներս…<br />…բոլորին, բոլորին…<br /><br />ՙ…Աստված իմ, գոնե մեկ օր<br />ուզում եմ մենակ լինել,- գոռում էի հուսահատ, -<br />միևնույն է, հիմա էլ <br />մենակ եմ ու առանց քեզ <br />այս անիծյալ քաղաքում, <br />որն ինձ պես<br />շնչահեղձ է լինում<br />իր մեջ ապրող արցունքներից…՚…<br /><br />իմ չափահաս տխրության <br />կոշիկների քուղերը քանդվել էին,<br />ու նա վազելիս անընդհատ ընկնում էր…<br />և հիմա քերծված ու արյունոտ ծնկներով <br />եկել է քեզ մոտ, իմ սեր,<br />ու փորձում է ժպտալ <br />միայն քեզ համար…<br /><br />…իսկ քո ձեռքերը <br />ծխացող ճյուղեր են <br />անբողբոջ գիշերվա ծնկներին <br />և ի¯նչ լավն ես դու<br />անտարբերի քո դերով,<br />միա¯կս…<br /><br />դու մոտիկ ես, ինչպես<br />գիշերաթիթեռի թևերի պես բացված դուռը <br />և հեռու,<br />բոլոր հեռվում գտնվողների նման… <br />բոլոր տեսակի արցունքները<br />հիմա ապրում են իմ մեջ,<br />ինչպես քաղաքի կիսադեմը <br />գիշերվա սահմանագծին<br />և առավոտվա…<br /><br />…ու տխրությունս<br />ավելի ամուր է ինձ գրկում<br />կորցրած հարազատին<br />գտնողի պես…<br /><br /><br />2006թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2120534133575027675?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-55346263826503052332011-01-14T11:07:00.001-08:002011-04-06T10:50:27.020-07:00*<br />քաղաք, ես անվերջ<br />մտածում եմ քո մասին<br />ու կարոտում քո բոլոր մարդկանց<br />հայացքները տաք, <br />որոնց չհասցրի փաղաքշել…<br /><a name='more'></a><br />չռված մատներով ծառեր կան.<br />գնչուհու նման<br />փորփրում են <br />կենսագրությունը երկնքի…<br />…ես քո գնչուհին եմ, քաղաք,<br />ու դու հմայախոսից ես ծնվել…<br /><br />…քաղաք, դժվարանում եմ խոսել քո մասին,<br />երբ մենակ եմ <br />դատարկ միջանցքի ծաղկամանի մեջ,<br />հիմա ես քեզ պես հերոսներ եմ ստեղծում<br />ու հավատում բոլորին անխտիր,<br />(քեզանից եմ սովորել, քաղաք),<br />ես նրանց եմ հորինում, <br />նրանք` ինձ ,<br />ու նրանց մոտ ավելի լավ է ստացվում,<br />բայց ինձ մենակություն են <br />ներարկել, քաղաք…<br /><br />…ու ես գլուխս դրել եմ քո հողին,<br />մեր սրտերը հասկանում են իրար <br />առանց ավելորդ կյանքի…<br /><br />կամաց-կամաց, քաղաք,<br />ես խրվում եմ քո մեջ,<br />ու երակներդ անցնում են իմ միջով…<br /><br />հիմա քո ուսերին <br />ծանրացել է գիշերը`<br />գնչուհիների`<br />ամեն ինչ տեսնող սև աչքերի նման,<br />քաղաք, ես փակում եմ կոպերս,<br />խնդրում եմ,<br />չթողնես ինձ մենակ…<br /><br /><br />2006թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5534626382650305233?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-16683529722616758462011-01-14T11:06:00.001-08:002011-04-06T10:51:05.465-07:00*<br />…քաղաք, խոսիր ինձ հետ Տիրոջ լեզվով,<br />ու ես չեմ հասկանա քեզ…<br /><br />մի օր քեզ տեսնելու ցանկությունը կտարածվի ամբողջ երկնքով,<br />երամ-երամ քո ներկայության հատվածները կլցվեն աչքերիս մեջ,<br />ես անկողնում պառկած կգրկեմ բարձը ու կհավատամ,<br />որ փողոցներիդ տգեղ երջանկությունն եմ ամուր սեղմում կրծքիս…<br /><a name='more'></a><br />…ես աչքերս կփակեմ ձեռքերով,<br />և ցերեկը ավելի մոտ կլինի շուրթերիս,<br />և երկնքի անգույն տարածությունը կպտտվի օդում <br />կապտավուն թռչունների հետ,<br />և դաջված փշալարերը կարնոտեն ճակատս… <br /><br />ես հոգնել եմ և-երի անհարկի շահարկումից<br />ու նաև մոմերի կողքին լոտուսաձև նստելուց,<br />ընդունիր իմ կրոնը, քաղաք, <br />որ պոեզիան է այսուհետ և միշտ…<br /><br />ծխախոտահամ շուրթերով սրճախմությունից հետո<br />խճճիր աղոթքդ անգիշեր կոպերիդ տակ,<br />ես ջինսնոցիդ ամսագիր-սփռոցները կկարոտեմ<br />ու քո պարոդիան, <br />որտեղ դու ավելին ես, քան դու… <br /><br />սիրիր ինձ, իմ քաղաք, սա ես եմ`<br />ավելի թանկ կամ ավելի էժան քո խաչապուրիներից, <br />եթե մրսում ես, գրկիր ինձ, <br />ես հիմա ջերմություն ունեմ,<br />եթե շոգ է, սատանաները բազմապատկիր երկուսով. <br />ես քեզ արդեն գրկել եմ<br /><br />…քաղաք, ես քո մեջ եմ, ինչպես մայրը` դեռ չունեցած որդու,<br />ծնիր ինձ կամ ոնց կուզես, ես քոնն եմ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1668352972261675846?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-11776901520226670492011-01-14T11:04:00.000-08:002011-04-06T03:39:50.745-07:00*<br />առաջին անգամ ասված խոսքը գրվել է գարնանը<br />ես ծնվել եմ մարտին<br />առաջին անգամ խոսել եմ վեց ամսականում<br />ու ասել եմ մամա<br /><br />եթե դու հեռանայիր Տեր<br />ես կկանգնեի գիշերվա բեմեզրին<br />ուր մթության մեջ ցուցադրվող երազները <br />ավելի մերկ էին<br />քան լողացող հղի կինը<br /><a name='more'></a><br />ես քեզ էի սպասում Տեր<br />նա` իր զավակին<br />ու երկուսս էլ վախենում էինք<br />օրերի արանքում լցվող սպասումից<br /><br />…եկեղեցում վազվզում էին երեխաները<br />օդը մաքուր էր<br />օդի մեջ խունկի հոտը շատ էր<br />օդում թռչուններ կային<br />ու ես չգիտեի որ մարդիկ կարող են մահանալ<br />ես վեց ամսական էի<br />ու ասացի մա-մա<br /><br />պատուհանի էկրանից<br />շենքերը շատ ավելի մեծամիտ էին թվում<br />իսկ Աստված բավականին ծեր<br /><br />ինչ-որ մեկը միացնում-անջատում էր լույսերը<br />տիկնայք և պարոնայք… <br />ասում էի ես մամայի փոխարեն<br />ու ոտքերիս քստքստոցը մնում էր երկնքում<br />և ոչ բոլորն էին անմահ<br />իսկ Աստված քառասունին մոտ ջահել տղամարդ էր<br /><br />գարուն է, տիկնայք և պարոնայք,<br />մեծամտանալու ամենաիսկական եղանակը <br />առաջին անգամ խոսել եմ վեց ամսականում<br />ու ասել եմ մամա<br /><br />մարդկանց երամը դանդաղ հեռանում է երկնքի էկրանից<br />ջրափոսերի վրայով հեռացիր Տեր<br />չլմփացրու ինչպես մյուս բոլոր երեխաները<br /><br />ահա կբարձրանան բեմեզրից կառչած սրբիչները <br />նոր երազներ կգովազդվեն կոպերի տակ<br />ավելի մերկ<br />քան լողացող հղի կինը<br />որ շուտով <br />շատ շուտով կկանգնի բեմեզրին<br />կսեղմի թաց կրծքին դատարկ բարուրը նորածնի<br />որը չգիտեր որ մարդիկ կարող են մահանալ<br />և պատրաստվում էր ասել մա-մա <br />մամա<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1177690152022667049?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-20419379474400458622011-01-14T10:57:00.000-08:002011-04-06T10:46:55.671-07:00*<br />…ես հիմա պարզապես <br />հոգնել եմ<br />և քարշ եմ տալիս գոյությունս<br />չունեցած պոչի ծանրությամբ…<br /><br />ես փորձում եմ քայլել<br />Աստծո մատնահետքերով.<br />եկեղեցու դուռը ծանր է բացվում,<br />ինչպես երկինքը<br /><a name='more'></a>անմեղներին ընդունելուց առաջ<br />ծանրութեթև անելիս...<br />տեսնես հայրական տան դռները ոնց են բացվում<br />սխալված աղջիկների մատնահպումից...<br /><br />իմ այսօրվա երկինքները<br />լցված են<br />զարմացած թռչուններով ու<br />գարնանային տարբերանշաներով.<br />լրիվ ցեխոտված են<br />ճիշտ կոշիկներից…<br /><br />…ես նստել էի<br />գիշերվա մեջ երկփեղկված <br />սենյակում…<br />գլխիս մեջ մտքերը<br />ավելի թափթփված էին, քան<br />սենյակը` ինքը…<br /><br />…հայր, ես հոգնել էի <br />ամենուր <br />ձեռքիցդ բռնած քայլելուց<br />և անձրևը տաք էր աչքերիս մեջ,<br />իսկ սիրտս անտարբեր ու կիսատ`<br />հորիզոնի ետևում մնացած<br />երամի պես…<br /><br />մեկ - մեկ են մոտենում երկնքին, հայր,<br />ես որոշել եմ ճամփա ընկնել,<br />ներիր, որ կոշիկներս թարս են ու ցեխոտ,<br />իսկ երկինքը` մաքուր ու<br />մորս լվացած սավանների պես անբիծ<br /><br />քամուց տարուբերվող անեզրությունների մեջ<br />թեթև երկինք ծանր շատ ծանր դռներով<br /><br /><br />2006թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2041937947440045862?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-38410951841774420582011-01-14T10:44:00.000-08:002011-04-06T10:54:18.961-07:00*<br />մեր բակի շները <br />գարնան ձայնով հաչացին,<br />ու ես անկողնում պառկած <br />կարոտեցի<br />մաշվող փողոցների ձնահետքերը վերջին...<br /><a name='more'></a><br />և ինչու էիր ձեռքերդ չորացած ծաղիկների փոխարեն<br />մոռանում գրքերիս մեջ,<br />ուր աղոթող էջերը <br />խառնվում էին ափիս գծերին...<br /><br />Տեր, ես կորցրեցի քեզ կեսօրվա մի ժամի,<br />երբ կիսադեղին արևը ծալծլում էր <br />ստվերս<br />ու ծխախոտը վառում,<br />հետո գնում-գալիս էր<br />նյարդայնացած <br />բիբերիս մեջ…<br /><br />…իսկ ես հեռադիտակով <br />նաև քեզ էի որոնում, Տեր,<br />ու մենախոսում քո մասին<br />գարունով լցված փողոցներում,<br />բայց երկնքի երակները <br />շատ կապույտ էին, հայր,<br />ու դու ինձ չէիր տեսնում,<br />ու ես դժվարանում էի <br />շնչել առանց քեզ<br />օրերի գունավոր<br />տոնավաճառներում…,<br /><br />…ես մեծանում էի<br />ու ափսոսում, <br />որովհետև շարունակ մեռնելուց<br />էլ չէի հավատում<br />ուրբաթախոս հրաշքներին,<br />որ գրիչով նկարված ձեռքերի պես<br />չեն կարողանում ծերանալ…:<br /><br />մեր բակի շները <br />գարնան ձայնով են հաչում,<br />ու ես անկողնում պառկած`<br />տրորում եմ քեզանով լցված աչքերս<br />ու կարոտում այն օրը,<br />երբ առավոտվա ճերմակ էջերին<br />նկարում էիր նաև ինձ`<br />կանգնած երկնքի մյուս ափին…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3841095184177442058?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-67985774795913669612011-01-14T10:39:00.000-08:002011-04-06T10:52:53.891-07:00*<br />մեծամտության շապիկով իմ բանաստեղծություն<br />մեզ արհամարհեցին տաքուկ մի սենյակից հեռախոսի կոկորդով<br />ես ձեռքերս տարածեցի օդում ու զարմացած գոռացի հայր<br />և քանի որ զարմանքս մի կարգին զարմանք էլ չէր<br />լռեցի ու իջա բազկաթոռից <br />որովհետև երկնքին հասնելու համար <br />պատուհանի ապակին ծամող ձեռքեր են պետք<br />և ձայն որ կորցրել է զգացողությունը սեռի<br /><a name='more'></a><br />ափերով աղոթեցի քեզ, Տեր<br />քամին քո փոխարեն շրխկացրեց դուռը<br />ես վախից սկսեցի ծիծաղել <br /><br />ոտքերիս խճճված ստվերը դանդաղ սիգար ծխեց<br />ու ես ավելի երկար կրծեցի գրիչիս հետաքրքիր հատվածները <br />իսկ աչքերս այդպես էլ արցունքով չլցվեցին<br />թեև նման պահերին արարողակարգը գլխավորում է արցունքը<br /><br />կուզենայի հիմա խոսել գրաբարով ինչպես չեմ հիշում երբ<br />որ հասկանալի լիներ միայն երկուսիս<br />Տեր, բացակայություններս շատ են ու անհարգելի<br />քո գրաբարը փակ հեռախոսահամար է<br />լռող ձայն չգիտես թե ումից<br />շրխկացրու դուռը ինչպես երեկ<br />վախը կաղոթի իմ մեջ<br />ու սենյակի պատերը կմաշվեն իմ ծիծաղից<br />տկլոր բանաստեղծությունս հրեշտակի նման պատից պատ կթռչի<br />ես կհագնեմ ջինսե մեծամտությունս ու կմաշեմ կոշիկներիս կպած ձանձրույթը<br />կգուշակեմ փակ հեռախոսահամարը ու հետ կզանգեմ <br />կլինեմ ավելի մոտ քան դու քեզ<br />Տեր, արհամարհիր ինձ տաքուկ մի սենյակից հեռախոսի կոկորդով<br />ես քեզ սիրում եմ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6798577479591366961?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-10948521227183830502011-01-14T10:37:00.000-08:002011-04-06T03:38:52.396-07:00*<br />ես վախենում եմ մտածել քո մասին<br />անտաք սենյակի աթոռներից մեկը գրկած<br />վերջերս դու շարունակ ինչ-որ մեկի հին շորերն ես հագնում<br />ներիր, ես փնթի եմ մի քիչ<br />ու չեմ հասցնում հետևել երկուսիս <br /><a name='more'></a><br />փոքր ժամանակ ինձ չեն բարուրել մեծամտությամբ<br />հիմա էլ առանձնապես դա ինձ չի տաքացնում<br /><br />այս երկու օրը անձրև եկավ<br />անցյալ տարվա ամառվանից մնացած մենակությունը հիշեցի<br />ընկերոջս, չէ, սիրածս մարդու ինձ չսիրելը հիշեցի<br />մեր տան մեծ կապույտ դույլը հիշեցի<br />ու մանկությունս հիշեցի, որը, ճիշտն ասած, չէի էլ մոռացել<br /><br />հին ու նոր մարդիկ քայլեցին այտերիս գծված արցունքահետքով,<br />նայեցին քեզ, տեսան ու չտեսան<br />հաղորդագրության փոխարեն բանալու զնգոց ուղարկեցի<br />կախեցի լսափողն ու լաց եղա<br /><br />անքուն օրերս հիշեցի…<br />բջջայինիս բացվող-փակվող սևությունը,<br />որ այլևս իմ ձեռքերում չի կրկնվում<br /><br />և օրերը, որ գտնում եմ հիմա,<br />ավելի սև ու սպիտակ են, քան Չապլինի ֆիլմերը <br />նրանք տեղ չունեն իմ լքված օրագրում<br />ես հիմա սովորաբար այրում եմ դրանք ավելի լքված մոմերի կողքին<br />մի լքիր ինձ<br />ես հոգնել եմ անվերջ թալանվելուց<br /><br />քո ինչին են պետք ուրիշի դիմագծերը քեզ լինի ծիծաղս<br />սիրուս հետաքրքիր հատվածներն ու … ես<br />նայիր ինձ <br />ես եմ <br />ձեռքերիս որդնած ձանձրույթով<br />ձեռքերիս անտարբերությունը մսխած<br />վախենում եմ մտածել քո մասին<br />քո` ինձ կորցնելուց առաջ<br /><br /><span style="font-weight: bold;">սիրով` բանաստեղծությանս</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1094852122718383050?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-91963295652767621542011-01-14T10:18:00.001-08:002011-04-06T10:48:42.077-07:00*<br />երեխաներ` ճախրող օդում<br />բատուտի օգնությամբ<br /><br />իսպանական դասական երաժշտություն`<br />օրաթերթի պես կոշիկները փողոցում մոռացած<br /><br />նախորդ օր` առավոտի մեջ ծլարձակող<br /><a name='more'></a>պատուհանից երևացող ծառ`<br />մերկ կնոջ հետ ոչ մի առնչություն չունեցող<br />և ավելի մերկ քան կինը…<br />գրեթե երևակայության մեջ <br />բատուտի օգնությամբ թռչող ծառ<br /><br />ճյուղեր որ վախենում են արթնանալ<br />կիթառ որին հպվում ես նորածնի վախով<br />կիթառ որ արձագանքն է չարձագանքի<br /><br />ՓՈՂՈՑ… հիմա դու ձյունոտ ես<br />իսկ ոտքերս անկողնուս մեջ են տաքանում<br />ալեհավաքները նոր սերեր չեն գտել քեզ համար<br /><br />փողոց ու<br />երեխաներ` ճախրող օդում<br />բատուտի օգնությամբ<br />երեխաներ որ չեն վերադառնում<br />երեխաներ որ վաղուց դադարել են երեխա լինելուց<br />և մայր են…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-9196329565276762154?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-1853946480871624412011-01-14T10:17:00.001-08:002011-04-06T10:49:10.268-07:00*<br />միացրու գազօջախը<br />և տաքացրու երկինքը`<br />մայրամուտի տխրությամբ… թեյիս բաժակում<br /><br />թերթիր իմ հաստափոր բառարանները<br />ու փնտրիր բառեր`<br />զգացմունքը ձեռքերում<br />տողերի արանքում շվարած<br /><a name='more'></a>նիկոտինով, դոպինգով ու կոֆեինով լցված<br />գիշերների անքնության միջից<br />մի մոռացիր երբեմն նայել վաղուց մոռացված մի երազ`<br />սիրո գովազդի պես կարճ և ուշգիշերային հեռարձակմամբ<br /><br />…իսկ ես կփորձեմ <br />ձյունից խոնավացած փողոցները<br />քամել մեր կոշիկների ներբաններից, գուլպաներից<br />ու տաբատների ծայրերից,<br />ավելի ուշ միասին փակ աչքերով կզգանք մայրամուտը,<br />ավելի ուշ գիշերը,<br />իսկ ավելի ուշ առավոտը,<br />և օրը ընդհանրապես,<br />որ կկանգնեցնի ժամացույցը` անիմաստ ու տարիքը կորցրած <br />խաղալիքի պես<br />ճոճաթոռին նստած կվայելի թեյը,<br />մրսած ուսերին կգցի մեր ֆոբիաներից, համբույրներից <br />ու մեզանով տաքացած շալը,<br />կիջեցնի ծղոտե գլխարկը աչքերին և կփորձի չզարթնել այլևս`<br />տատանվող ճոճաթոռի մեջ և սիրո…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-185394648087162441?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-6984364854188222011-01-14T10:14:00.000-08:002011-04-06T10:56:22.795-07:00*<br />խելագարությունը թրջված շան պես հաչում է վրաս<br />բանաստեղծական սրտխառնուքը բավական է շփոթեք հղիության նշանների հետ<br />ես կուլ եմ տվել դառը հաբերը հակալացի հակատխրության<br />և մնացյալ բոլոր հակաների<br />ներիր սիրելիս քեզ համար մոռացա թողնել մի քանի հաբ…<br /><a name='more'></a><br />քո բացակայության անձրևներից հետո<br />քո սառած ձեռքերով ես փակեցի երկինքը կեսգիշերից առաջ<br />ու հուզվեցի թաքուն առանց պատճառի<br />երևի մտքովս գերեզմանները անցան և աղակալած քարերը դաշտերի<br />սուրբ Սարգսի տոնի նախօրյակից հետո…<br /><br />ես ամեն օր քեզ նայում էի տարբեր մատների արանքից<br />դու անընդհատ նույնն էիր<br />իսկ խելագարությունս կանչում էր ինձ գնացքի տակ ընկնելու<br />և բացատրում էր<br />որ ուշացած ճանապարհներին աղակալած քարերը շախմատ էին խաղում<br />թեև քար էին պարզապես ու ամենասովորական<br />և հարկավոր էր գոռալ անժամանակ սիրո երեսին…<br /><br />լացը սառած ոտքերից կոշիկները հանեց<br />ես արցունքներս շպրտեցի հատակին<br />ու<br />բարձրաձայն գոռացի որպեսզի վախս չկծկվեր իմ ներսում<br /><br />սիրելիս<br /><br />.......................................................................<br /><br />…հիմա խելագարությունս թրջված շան պես հաչում է վրաս<br />հիմա իմ աչքերից իջնող ձյունը հալվում է այտերիս <br />և ծաղիկներ են բացվում քո ափերին իմ անունից…<br /><br />անվերջանալի ցրտից ու ձյունից անզգայացած բռունցքներով<br />ձմռան մի ցուրտ օր թակիր իմ դուռը սիրելիս<br />իմ չլվացված մազերով ես կտաքացնեմ մրսած ձեռքերդ<br />ու կհամբուրեմ ջերմորեն<br />ես կանջատեմ աստղերի լույսը<br />կփակեմ երկնքի վարագույրը մեր ընդհանուր կեսգիշերից առաջ<br />ու կհուզվեմ թաքուն շների բացահայտ ոռնոցից<br />և ապակիները լիզող արցունքներիս շատությունից զարմացած<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-698436485418822?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-61978060532158721372011-01-14T10:11:00.000-08:002011-04-06T10:57:09.816-07:00*<br />ես նստեցի քո առաջ<br />և վարդը մերկացավ իմ սիրուց<br />սեղանի մենակության մեջ և ալկոհոլի<br />որ ցնդում էր անթերթիկ ձանձրույթի ծնկներում <br /><br />ես հոգնել եմ <br />քո մեծամտության շուրթերը համբուրելուց<br /><a name='more'></a>և վախով լցված քո ձեռքերի մեջ ինձ ուժեղ զգալուց<br />սիրելիս ես երևի նայեմ պատուհանից<br />որովհետև դռների մեջ սեղմված քմծիծաղի ստվերոտ անկյունում<br />ես նկարել եմ քեզ ամենաանտաղանդ կավիճով<br /><br />լինել հոգնած և մտածել քո մասին ծնկներիդ նստած<br />մոռացկոտ ներկել շուրթերը<br />հագնել կոշիկներն ու նետվել դուրս դրանք մաշելու առանց քեզ<br /><br />մոռացա քեզ զգուշացնել որ տանել չեմ կարողանում <br />բոլոր տեսակի կանացի վերնաշապիկները<br />դրանցից պոկված կոճակների հոտ է գալիս<br />և տղամարդկանց օծանելիքի<br />որ լվանալուց հետո ավելի ուժեղ ես զգում<br />դու իմ ամենահիմար վերնաշապիկն էիր սիրելիս<br /><br />ես երևի փակեմ վարագույրները<br />որովհետև մարդիկ ուզում են քնել վախերով լցված անկողիններում<br />և լույսը շփոթեցնում է նրանց<br />ծանր ռոքը առավել ևս<br />և կոնյակով թեյի վայելումը քո ներկայությունն է ակնկալում<br />նրանց և իմ առավել քան հիվանդ երևակայության մեջ<br /><br />սիրելիս<br /><br />երևի գնամ քո մասին երազներ նայելու<br />կծկվելու անգույն սարսափներով լցված անկողնուս մեջ<br />փնտրելու ձեռքերդ որ չեղան <br />որովհետև վախենում էին կամ են<br /><br />ավելի ուշ պատերի ետևում սպասող հարևաններին կհայտարարեմ<br />որ անհոգ գնան քնելու<br />որովհետև բաժանորդը անհասանելի է <br />կամ գտնվում է երազածածկույթից ներս<br /><br />2007թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6197806053215872137?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-58986115269563403992011-01-14T10:08:00.000-08:002011-04-06T10:57:42.210-07:00*<br />ես վառեցի կարմիր լամպը քո գնալուց հետո<br />որովհետև պետք է վառեի<br />որովհետև ոչինչ չփոխվեց<br />միայն աթոռները մտքիս մեջ քայլեցին<br />հետո եկան այստեղ ու պառկեցին գետնին<br /><br />փողոցը կծկվեց իմ մեջ<br />ես բացակայությանդ լուսամփոփը դաջեցի աչքերիս մեջ<br /><a name='more'></a>ես բաց պատուհանները ներկեցի աչքերիդ գույնով<br />և սև ներքնազգեստով լռությունս արագ-արագ քայլեց <br />հեծանիվի ետևից<br /><br />ցուրտ է <br />ու քառորդ դար հետո էլ իմ ձեռքերը չեն տաքանալու<br />մարմինս առավել ևս <br /><br />մի գնա խնդրում եմ<br />քո գնալուց հետո ես լապտերիկները կախ տվեցի նռնենուց <br />պոկոտած ծաղիկների փոխարեն<br />որոնք չէին աճում համառորեն<br />մի գնա որովհետև հետո ստիպված ենք լինելու փնտրել իրար<br />շշնջալ բառեր ուրիշների ականջին<br />և ուրիշ մատների մեջ մեր մատներն ենք թողնելու<br /><br />իսկ իմ հասցեն փոփոխվում է շարունակ<br />որովհետև իրականում այն չկա<br />և ոռնոցներով լցված կոշիկներս <br />անընդհատ բլոճներ են սատկացնում, որոնցից վախենում եմ սարսափելի<br />իսկ ես հոգնել եմ հայացքների օտարության մեջ քեզ փնտրել-չգտնելուց<br />սատկելուց ու ճզմվելուց<br />ու ես հաճախ եմ վազում գժի պես <br />քայլում ծննդատների կողքով<br />թերթերում փնտրում եմ հարմար գներով վաճառվող տուն<br />..............................................................................................<br /><br />քո գնալուց հետո ես հասկացա որ մայրամուտին մենակ հետևելը <br />տխուր է և հակացուցված<br />քո գնալուց հետո լացս ջարդված աթոռները սարքեց<br />քո գնալուց հետո ես ափսոսացի որ հեծանիվ քշել չգիտեմ<br />քո գնալուց հետո ես վառեցի կարմիր լամպը ու պառկեցի քնելու…<br /><br /><br />2007թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5898611526956340399?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-49948816014092884822011-01-14T10:04:00.000-08:002011-04-06T10:58:14.468-07:00*<br />գիշերը բոբիկ ոտքերով տրորեցի թարմ ձյունը<br />ու առավոտը բացվեց ծնկներիս<br />մատներս ճանաչեցին քեզ դեռ հեռվից<br />երևի գիտեին որ գալու ես<br /><a name='more'></a><br />գիշերով լցված ցինիզմը անտանելի հազում էր<br />ու շարունակ փնտրում թաշկինակի չերևացող հետքերը<br /><br />կմոտենայի քեզ եթե կեսօրին ձյուն գար<br />եթե անիմաստ մրսեիր <br />ու անօգնական ոռնոցս չհասներ քեզ<br />եթե սուրճ խմելիս օրը ծխեր քեզ հետ <br />ու դու նմանակեիր նրան<br />իմ անշաքար թեյը ոչ ոք չէր սիրում<br /><br />վախենում եմ<br /><br />անկրծկալ մենակությամբ շրջում եմ անկողնուց անկողին<br />տրորում եմ աչքերս<br />մի օր քեզ այլևս չեմ գտնի<br /><br />փաթեթավորում եմ քեզ առավոտվա դիզայնով ամենաբարակ ցելոֆանի մեջ<br />տուն գնալիս կգցեմ<br />սովետի փլուզումից այն կողմ չօգտագործվող փոստարկղը<br />քեզ համար հեղափոխություն կանեմ<br />տները կմաքրեմ կդառնամ լավ աղջիկ <br />կնստեմ կահույքի ինձ հատկացված տեղում ու լայն կժպտամ <br /><br />վախենում եմ<br /><br />վերմակի տակ կծկված զգում եմ ռոքի դառնահամը շուրթերիդ<br />ու գիշերը ծանրանում է որովայնիս ցավի պես<br />կմոտենայի քեզ<br />եթե ձեռքդ դնեիր տիրոջ պես ու առավոտը իջներ աչքերիս<br />ամենաթարմ հաղորդագրության նման<br />որ սիրո պես կարճ է <br />ու բառերի շատությունը խանգարում է հաճախ<br /><br />իսկ դու վաղուց գիտեիր աստղերի ճշգրիտ թիվը<br />կոշիկիս համարն ու մատիս չափսը<br />և նաև տեսել էիր գիշերվա հետքերը մարմնիս<br />ոտքերիս մերկությունը ձյան մեջ<br />ծնկներիս առավոտն ու ինձ<br />որ չտեսի պես կանգնել էի հեռվում ու չգիտեի<br />կողքինդ ես եմ թե չէ<br />և մտածում էի մոտենալ քեզ թե սպասել որ ձյուն գար<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-4994881601409288482?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-4882905936681969312009-12-13T08:36:00.002-08:002011-04-06T03:41:21.943-07:00*<br />ես մի օր կվազեմ գրադարանների աստիճաններն ի վար<br />կարևոր գործից ուշացողի նման <br />բազրիքներից կառչելով ու ընկնելով<br />գրքերի հոտից խեղդվելով<br />մի օր<br />աստիճաններով<br />կիջնեմ ու <br />կփորձեմ փրկվել չար վհուկ-գրականությունից<br /><a name='more'></a><br />դռների մոտ ինձ կսպասեն ագռավները<br />ագռավները` սև, մեծ ճանկերով,<br />կտցահարելու պատրաստ սրված կտուցներով<br />ագռավները<br />որոնց երբեք չեն սիրում<br />բայց ես կասեմ`<br />ագռավներ, ուշադրություն<br />ես չեմ ատում ձեզ<br />ավելին, սիրում եմ<br />որովհետև, ուշադրություն,<br />ես ագռավ եմ` սև, մեծ եղունգներով,<br />կտցահարելու պատրաստ լեզու-բերան-ատամներով<br />և, ահավասիկ, իմ պոեզիան`<br />ամենաիսկական թռչող ավել,<br />բաց արեք դռներն այս, հարազատներս,<br />որ միայն կակազել գիտեն դրսի աշխարհի մասին<br />ու եկեք միասին թռչենք <br />փողոցները բաժանող շենքերի վրայով<br />արևից խեղդվող սրճարանների պարապության միջով<br />դեպի տաք, տաք, տաք երկրներ<br />ուր մենք ջազ կլսենք<br />ուր արևի մեջ ձիերի վարգ կլինի <br />ձիեր…<br />ռունգերում` կիրք ու անապատի տաք փոշի<br />աչքերում` կրակ ու անապատ, անապատ ու կրակ<br />տաք, տաք, տաք երկրներում<br />փողոցային շները կկռվեն<br />ու մենք մեր անթերի կռռռռոցով <br />խղճուկ մարդկանց սրտերը կլցնենք վախով, <br />պոեզիայով ու սարսափով…<br /><br />ագռավներ<br />ես վազել եմ գրադարանների աստիճաններն ի վար<br />բազրիքներից կառչելով ու ընկնելով<br />գրքերի հոտից խեղդվելով<br />երկար<br />շատ երկար ժամանակ վազել եմ<br />խնդրում եմ<br />փրկեք ինձ այս չար վհուկ-գրականությունից<br />բաց արեք դռներն ու պատուհանները<br />որ միայն կակազում են դրսի աշխարհի մասին<br />և ոչինչ չգիտեն տաք, տաք, տաք երկրներից<br />ագռավներ եկեք իմ ետևից ու կռռռռացեք<br />որովհետև, ուշադրություն,<br />ես աղջիկ եմ ու պոետ… <br />ագռավ եմ <br />բզկտենք միասին <br />մարդկանց սրտերը <br />պոեզիայի չարագուշակ կռռռռոցով…<br /><br />գրադարան, ես քեզ չեմ մոռանա<br />և նաև քեզ, երկիր մոլորակ<br />և ներեք իմ սխալները, որովհետև ես ներել եմ ձերը<br />և սիրեք ինձ, ես ձեզ էլ չեմ ատում<br />ագռավներ, <br />դե բացեք դռները…<br /><br /><br />2008թ. մարտ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-488290593668196931?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-54243923607055601402009-12-13T08:36:00.001-08:002011-04-06T10:47:58.436-07:00իմ մոլորակում նստած <br />սպասում եմ քեզ սիրելիս<br /><br />ես մեն-մենակ եմ այս մոլորակում<br /><a name='more'></a>ոչ ոք չկա<br /><br />երկրագունդը լքելիս մի կատու ոտքս լիզեց<br />մտածեցի ինձ սիրում է <br /><br />երկար ժամանակ իմ մոլորակում նստած <br />ես մլավում էի<br />և կատուն հասկանում էր որ ես սպասում եմ քեզ<br /><br />այստեղ մի փոքրիկ օվկիանոս կա<br />բայց լողալ չիմանալու պատճառով <br />փորձում եմ մտածել որ ոչ մի փոքրիկ օվկիանոս էլ չկա<br /><br />այստեղ տներ չկան<br />փողոց չկա<br />և շենքեր էլ չկան<br />և ինչպես սկզբում ասացի մեն-մենակ եմ<br /><br />վերջին անգամ տուն սարքել եմ փոքր ժամանակ<br />ցեխով <br />հետո լեգոյով<br />հետո… մեծացա<br /><br />երկրագունդը լքելիս երբ ոչ մի կատու դեռ ոտքս չէր լիզել<br />որոշեցի ձուկ պահել<br />գնացի «անտառային ձայներ»<br />և քանի որ փող չունեի<br />և քանի որ վերջին անգամ էի երկրագնդում<br />ես երկար նայեցի ձկներին ու <br />դուրս եկա<br /><br />փոքրիկ օվկիանոսին հեռվից նայելիս<br />աչքերիս մեջ ձկներ են հայտնվում <br />ու ես սկսում եմ ավելի շատ քեզ սպասել<br /><br />իմ մոլորակը<br />ես <br />կատուն<br />աչքերիս միջի ձկները<br />գիտենք <br />որ մեր օրերը դռներ են<br />որի ետևում դու չես կանգնելու<br /><br />օվկիանոսին նայելիս ես հիշում եմ <br />լոգարանն ու իմ գրքերը<br />կարոտում եմ քաղաքի ձայնը հոտը գույնը<br />…Աստծուն<br /><br />մոլորակը հասկանում է ինձ <br /><br />կեսգիշերից անց ոչ ոք չի խոսի ինձ հետ<br /><br />ես պառկում եմ մոլորակին<br />կծկվում ու սպասում<br />մինչև որ մայրս <br />հարևան մոլորակից կանչում է ինձ տուն<br />և այստեղից սովորաբար սկսվում է պոեզիան<br />որը լրիվ ուրիշ բանաստեղծություն է…<br /><br /><br />մարտ 2008թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5424392360705560140?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-13486611220877182802009-12-13T08:27:00.000-08:002011-04-06T04:07:39.544-07:00…և այնտեղ, որտեղ սովորաբար սկսվում է պոեզիան<br />և որը հենց այս բանաստեղծություն է<br />մայրս սեղանին <br />երեքի փոխարեն մի թաս լվացած խնձոր է դնում<br />փողոցներում սպիտակ սքեյթով ասպետներ են հայտնվում<br /><a name='more'></a>և վերջապես <br />ՙԱվանգարդ՚ի հերթական փարթիներից մեկը <br />լքելիս <br />ես կոշիկս մոռանում եմ աստիճանին<br />և քանի որ մինչև կեսգիշեր դեռ մի քանի ժամ կա<br />անհույս սպասում եմ դեղին <br />գրեթե ղափամայի հոտով հրաշքների.<br />այն է` դեղին տաքսուց դեղին դդում <br />մետամորֆոզների<br /><br />քիչ ավելի ուշ ջինսով <br />ոչ այնքան իմ, բայց արքայազնը<br />նկատում է կոշիկս ու զարմանում<br />որովհետև իմ 38 ու <br />մոխրոտիկյան դոգմայացած 35 համարի միջև<br />տարբերությունն իրոք զարմանալի է<br />և մինչ նրա զարմանքը երկարում է փողոցի լայնությամբ<br />ես հասնում եմ տուն<br />թեթևացած շունչ քաշում<br />և իմ լոգարանում անձրևներ են սկսվում <br />հետո ջրհեղեղներ են լինում<br />ես գլխաբաց ու մերկ ընդունում եմ <br />ցնցուղից իջնող իմ մոլորակի ձայնը հոտը գույնը<br />…Աստծուն<br />ես կանգնում եմ զուգարանակոնքին<br />և ձեռքերս ձգվում են առաստաղից անդին<br />գրեթե հպվում եմ իմ մոլորակին<br />մայրս թակում է դուռը և խնդրում արագացնել<br /><br />ոչ ոք չի հասկանում ինձ <br /><br />կեսգիշերից անց է<br />ես պառկում եմ լոգասենյակի սառը հատակին<br />ու մատով շոյում մոլորակիս<br />որը հիմա մեն-մենակ է<br />ու որտեղ հիմա ոչ ոք չկա…<br />ես այստեղ սովորաբար սկսում եմ լացել<br />վերջում աղոթել <br />իսկ պոեզիան կանգնում է դռան ետևում<br />և խնդրում արագացնել<br /><br /><br />2008թ. մարտ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1348661122087718280?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-63949343203023082822009-12-13T08:23:00.000-08:002011-04-06T04:08:47.707-07:00*<br />այգի առ այգի<br />աշուն առ աշուն<br />կրակայրիչը ձեռքիս <br />օրը ցերեկով փնտրում եմ քեզ<br /><br />ամիսը վերջանում է զարմանալի արագությամբ<br /><br />անշտապ քայլերով մի կում խմիր սուրճիցդ<br />հագիր վերարկուդ<br />ստուգիր գրպաններդ<br /><a name='more'></a>և…<br />որտե՞ղ ինձ մոռացար, սիրելիս<br /><br />քաղաքի ափսեին <br />սուրճի բաժակի պես շրջվում էր գիշերը<br />(երևի կսեղմվեիր ինձ հիմա) <br /><br />նոյեմբերը դառն էր<br />բայց ավելի դառն էր սուրճը<br />ամենադառը անձրևն էր<br />որ հետաքրքրությունից մեռնելով թափվում էր<br />կանգառի գորշության մեջ սեղմում<br />կատվի միզահոտը<br />գլխացավի նորագույն տեսակն ու<br />հին ընկերների չերևացող տարբերակները<br /><br />այգի առ այգի<br />աշուն առ աշուն<br />փողոցի կոնքերն ի վար ես գծում եմ անունդ ոտքերով<br />ուսերիս գցիր ցուրտը և աղոթիր մոտակա կանգառում <br />որովհետև ես միակ աղջիկը չեմ<br />ով կրակայրիչը ձեռքիս փնտրում է քեզ<br />և պատրաստվում է դաժանորեն ժպտալ թե`<br />որտե՞ղ ինձ մոռացար, սիրելիս<br />թե` կսեղմվեիր ինձ հիմա<br />ինչպես բոբիկ ոտնամատերդ սեղմող կոշիկներում<br />և բարձը չքնելուց զզված աչքերիդ<br /><br />կսեղմվեիր ինձ<br />եթե ևս մի անգամ համարձակությունդ կարոտեր ինձ<br />sms-եիր ինձ ու կրկին անհետանայիր<br />ես սովոր եմ արդեն <br />քո քառակուսի հումորների ճաղերի ետևից որսալ<br />ծիծաղիս պատռված գուլպաները<br />նոյեմբերի սրճահամ ցեխաջրերն ու գիշերվա սառչող հմայքները <br />առավոտվա ապակիներին<br /><br />կսեղմվեիր<br />ինձ` կրակայրիչը ձեռքիս օրը ցերեկով քեզ փնտրող <br />ինձ` ավելի դառը, քան նոյեմբերը<br />ինձ` ավելի մենակ, քան մենությունը <br />երևի<br />հիմա<br />անշտապ քայլելով մի կում խմիր սուրճիցդ<br />ծխիր բոլոր մտքերդ<br />և հանգիստ թող աստծուն` <br />կանգառի գորշության մեջ փոքրացած<br />և մի’, մի’ սեղմվիր ինձ<br />ինչպես բոբիկ ոտնամատերս սեղմող կոշիկներում<br />և բարձը չքնելուց զզված աչքերիս<br />որովհետև ես միակ աղջիկը չեմ<br />ով ժպտում է կրակայրիչը ձեռքին <br />և այգի առ այգի<br />աշուն առ աշուն<br />այրում<br />հերթական տերևների չորացած ընկերախումբը<br />զարմանալի, զարմանալի արագությամբ… <br /><br />որտե՞ղ ինձ մոռացաք, սիրելիներ…<br /><br /><br />2007թ. դեկտեմբեր<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-6394934320302308282?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-31509730462101481282009-12-13T07:57:00.000-08:002011-04-06T11:00:49.732-07:00ակվարիումային քաղաք<br />բացիր թևերդ <br />ինձ նման<br />և<br />ինչպես ֆիլմի դանդաղեցված կադր<br />դեմքիդ անփույթ կհալվի արցունքների պաննոն<br />բոբիկ ոտքերդ կիջեցնես ջրի մեջ<br /><a name='more'></a>և Հիսուսը երկրորդ անգամ կքայլի ջրերի վրայով<br />և ցանցը<br />ցանցում ձկնորսների կհայտնվես դու<br />հեքիաթային երկար մազերով<br />առանց պոչի իսկական ջրահարս<br /><br />ակվարիումային քաղաք<br />բացիր թևերդ <br />և ընդունիր քո գիրկը անառակ քո դստերը<br />շիկացած տանիքների լռության մեջ վազող<br />և փողոցների` գոլորշու պես բարձրացող<br />տաք աղմուկը <br />հեքիաթային երկար մազերին <br />38 համարի կոշիկի մեկը կորցրած<br />կիսափուչիկ վարդագույն վերարկուով<br />անառակ քո դստերը ընդունիր քո գիրկը քաղաք<br />և հեռացիր պատուհաններից <br />դրանք նետվելու համար չեն <br /><br />տանիքները<br />հորիզոնով ծանրացած տանիքներին թող քո վազքը<br />և ցանցը<br />քամուց փռփռացող ցանցը <br />մարմնիդ, որ դեռ հավատում է հրաշքների<br />գոռա բարձրաձայն բոլոր մեռյալների անունից<br />դանակ-գդալների նման իրար կողք քնած մարդկանց<br />ստիպիր արթնանալ<br />ստիպիր շոշափել<br />միմյանց դեմքերին անփույթ հալվող արցունքների պաննոն<br />և վերջապես աղբարկղը նետիր<br />մանկական հիստերիաների պես կրկնվող գիշեր-ցերեկը<br />տոների ծերացնող հերթափոխը<br />սատկած թռչուններին <br />ձկների փշերը<br />մարմնիցդ քամված մեղքն ու դեղին տերևները…<br /><br />ակվարիումային քաղաք<br />բացիր թևերդ<br />և ընդունիր քո գիրկը անառակ քո դստրերին <br />հեքիաթային երկար մազերով<br />38 համարի կոշիկի մեկը կորցրած<br />վերարկուով կամ անցանց…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3150973046210148128?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-48774986347857491952009-12-13T07:20:00.000-08:002011-04-06T11:02:07.241-07:00*<br />պոեզիան հաղթանդամ տղամարդու պես<br />բռնել էր ձեռքիցս <br />քարշ էր տալիս երկրագնդի բոլոր սենյակներով<br /><a name='more'></a>խոհանոցներից մեկում շուռ տվեց կիտրոնի թաղարը<br />հողը թափվեց գետնին` թթվի ամանի մոտ,<br />վախից փորս ցավում էր,<br />անկախ ինձնից ձեռքերս ճանկռոտում էին դեմքս,<br />քաշքշում մազերս, իբր`<br />ինչ ես ուզում ինձնից <br /><br />մայրս լացակումած խնդրում էր`<br />բաց թող, բաց թող<br />հայրս ու եղբայրներս փորձում էին կանգնեցնել նրան<br />պոեզիան հրում էր բոլորին,<br />ապտակում ու խփում,<br />մամ, ասացի ես, թող տանի,<br />պա, միևնույն է…<br /><br />արի, գոռում էր պոեզիան,<br />ու նյարդերիս մեջ բառ-բառ խցկելով<br />արցունքներս<br />հողոտ ու ծակ զուգագուլպաներս<br />գլխացավս<br />հոգեբուժարանից փախած բույսի պես<br />ես կծկվել էի բազմոցին<br />ու նայում էի ընտանիքիս վախեցած անդամներին<br />որոնց հետ պատահաբար ապրել էի երկար տարիներ<br /><br />պատուհանից կայծակի ձայն լսվեց<br />պոեզիան տներից մեկի դուռը շրխկացրեց<br />ու երկրագնդի բոլոր սենյակները ցնցվեցին<br />հայելին ճաք տվեց, <br />ու ես նույն ճաքը զգացի գլխիս,<br />հետո ոսկորներիս մեջ…<br />հետո չէի զգում, որն է իմ ձեռքը, որը` պոեզիայինը,<br />հետո ես շարունակ մրսում էի, պոեզիան էլ ծխում էր,<br />հետո ես էի ծխում, պոեզիան մրսում էր,<br />և աշուն էր երկրագնդի բոլոր սենյակներում,<br />հոկտեմբերի վերջին կիրակի,<br />որ բութն ու ցուցամատը ատրճանակի ձևով պահած<br />շոյում էր քունքերս ու ճակատս,<br />իսկ ես մրսում էի ու մրսում…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-4877498634785749195?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-77241649786553633232009-09-16T03:14:00.000-07:002011-04-06T11:02:51.871-07:00*<br />- կմրսես, - հիշեցրեց մայրս,<br />ու գիշերը նրա հետ հեռացավ <br />քնելու,<br />իսկ սենյակում մնացին<br />ծուխն ու<br />լացի մի տեսակը,<br />որի անունը չգիտեի…<br /><a name='more'></a><br />…ծխապատ բիբերիս միջից<br />մորս հիշեցումը երբեմն - երբեմն<br />մրսում էր,<br />ու ջարդված ապակիների`<br />գլխի պես ցավոտ<br />ձայնը թարթում էր աչքերը,<br />հարևան հիվանդ ու միայնակ կնոջ պես,<br />որին շտապ օգնության մեքենան<br />հեռացրեց,<br />ու փողոցում նրանց ետևից <br />ձգվեց գիշերը`<br />ավելի սև ու ավելի երկար…<br /><br />- Աիդա տատիկին տարան, - <br />ասաց մայրս` փակելով դուռը,<br />և օրերը դատարկ մանիկյուրների նման<br />խոսում էին սեղանի մյուս անկյունից.<br />հեռացող մարդկանց չուն<br />ձգվում էր երկնքի<br />բացված պատուհանից…<br />- կկարոտեմ, - հողի ձայնը տաք էր…<br /><br />…ու ես մրսում էի, <br />միջիս մենակությունը ոռնում էր,<br />և գիշերվա ատամների մեջ <br />զսպված քրքիջ կար,<br />ես այն քաշքշում էի սանձի պես,<br />ու ծխապատ բիբերիս մեջ<br />լացի մի տեսակ կար, <br />որի անունը չգիտեի…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7724164978655363323?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-53256948252582301412009-07-16T01:59:00.000-07:002011-04-06T10:55:26.732-07:00*<br />օրերի կլիմայական միապաղաղությունը<br />արագ-արագ թարթում է աչքերը <br />մահապարտի նման<br />որ կում-կում խմում է ազատությունը…<br /><a name='more'></a> <br />տարօրինակ մարդկանց խոնավություն կա ամենուր<br />հիմա փողոցը կրծում է եղունգները<br />ես ամեն կերպ թաքցնում եմ թուլացած ձեռքերս <br />անօգնական գրպաններիս անհայացք խորության մեջ<br /><br />մամ<br />ապտակիր ինձ<br />ես հավես չունեմ ուղղակի ապրելու քո ուզած դստեր<br />չափած-ձևած քնապարկում<br /><br />մեր խոհանոցի պատերի սպիտակության մեջ <br />քո հողաթափերի քստքստոցը ավելի իրական է<br />քան իմ չգրած բանաստեղծությունը <br />և առավել իրական է ձանձրույթը<br />որ բարեկամաբար ձեռքը թփթփացնում է ուսիս<br />շոյում այտս ու հարցնում ցավազրկի թե ոչ<br /><br />շների ցից ոսկորներով ոռնոցը փշաքաղվում է երկնքի խոռոչում<br />գիշերը փչացած ատամնաշարի պես նեխահոտը շպրտում է երեսիս<br />ես արագ-արագ թարթում եմ աչքերս<br />և կում-կում խմում թեյս որից բնավ էլ ազատության համ չի գալիս<br />գիշերը ուղղակի գիշեր էր<br />փակիր դուռը մամ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5325694825258230141?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-10502545186064864402009-07-11T12:03:00.000-07:002011-04-06T10:37:43.361-07:00*<br /><br />Այս աշունը մեր տան ամենացուրտ եղանակն էր.<br />լվացքի պարանին շորերը չէին չորանում,<br />ու ստիպված մենք էինք չորանում<br />հագուստների մեջ…<br /><br />- ծեծից մարդիկ տաքանում են, -<br />գլուխս ձեռքերով պաշտպանած մտածում էի ես<br />ու թերթում Աստվածաշունչը,<br />որտեղ տաքանալու մասին ոչինչ չկար գրված…<br /><a name='more'></a><br />- կյանքում հերդ ինձ մատով չի կպել, -<br />կրկնեց մայրս <br />ու ավլեց արցունքները,<br />որ անխնա թափել էինք բոլորս…<br /><br />…և երաժշտության հետ կտրատված կանաչին<br />աղցան չէր դառնում,<br />իսկ աշունը բնավ էլ դեղին չէր,<br />և արև կար, որ անհասանելի էր<br />դոլարների պես ու կապի…<br />հայրս ծխում էր…<br /><br />մտովի ստացած ապտակներից <br />տաքացած գլուխս չբարձրացրեցի…<br /><br />- անցեք քնելու, - ասաց հայրս,<br />և դժվար էր հասկանալ`<br />նա էր ծխախոտ ծխում, թե ծխախոտը` նրան…<br /><br />…և աշունը բնավ էլ դեղին չէր,<br />կանաչը ամենուր էր և շատ, մեր գրպաններից բացի,<br />ու աշունը, գլուխը ձեռքերով պաշտպանած,<br />թերթվում էր Աստվածաշնչի պես<br />ապտակներից տաքացած ու նյարդային դողով…<br /><br /><br />2006թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-1050254518606486440?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-25190967242610770572009-07-03T02:21:00.002-07:002011-04-06T10:31:51.185-07:00զարմանալի է, բայց ամեն ինչ այդ օրերին<br />սկսվում ու վերջանում էր հենց այնպես…<br /><br />…չորացած տերևների հետ քշվող ծիծաղը<br /><a name='more'></a>հոգնած նստել էր գետնին,<br />ու աշնան կիսատ թողած ձեռագրով <br />շարունակում էր խզբզել այդ օրերի<br />ամառային ներկայացումը,<br />երբ գրեթե կիսամերկ հինգշաբթի էր,<br />և օրագրիս մեջ օրերը <br />տարբեր ծաղիկներ էին սիրում,<br />իսկ ես սպասում էի ծաղկեփնջի…<br /><br />…այդ օրերին մենք հուլիսը սկսեցինք բրդերով,<br />- կոտորվեցինք, - հոգոց էինք հանում մենք<br />ու կարում ձմեռային հիշողության վերմակները,<br />իսկ ամեն իրիիկուն փողոցային շների<br />մուգ կապույտ ոռնոցը չլսելու համար<br />պատուհանս փակում էր ականջները…<br /><br />ստեղծածով հիանալով` Աստված ցնցուղով<br />ջրում էր բոլորիս.<br />(վարդավառ էր երևի երկնքում,<br />դե ինքն էլ ամենաբարձրյալն էր, <br />մենք էլ` ամենափոշոտը…)…<br /><br />…այդ օրերին լուսարձակներին փաթաթված<br />գիշերը թաց էր ծնվել,<br />ու փողոցները<br />կիսամերկ թափանցիկությամբ ծիծաղող<br />տաքություն էին բաժանում…<br />…մայրս հաց էր թխել, ու բույրը <br />փաղաքշանքի նման էր տարածվել… <br /><br />...այդ օրերին ամեն ինչ զարմանալիորեն<br />սկսվում էր ու վերջանում <br />հենց այնպես` սիրով,<br />և հենց այդ օրերին էր, որ ես հասկացա<br />կիսամերկ աշնան մենախոսությունը<br />դատարկ շշերի արանքում…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-2519096724261077057?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-56922978229760639852009-07-03T01:10:00.000-07:002011-04-06T03:34:42.172-07:00*<br />ակորդեոնի պես բացվող-փակվող աշունների միջից<br />ես գտա իմը<br />մազերը թրջվեցին անձրևից<br />իսկ պարտությունից ձյան հոտ էր գալիս<br /><a name='more'></a><br />ես աղոթում էի ձեռքերս գրպանները դրած<br />քայլ առ քայլ<br />աշունը հեռանում էր կանգառից<br />անձրևի չոր հազը<br />կոկորդովս կուլ չէր գնում ու լացը ինչ-որ չէր ստացվում…<br /><br />հուսահատությունը փորձում էր գրկել ուսերը<br />ես նայում էի հեռուն ու ոչինչ չէի տեսնում<br />քայլ առ քայլ<br />քայլ առ քայլ<br />քայլ առ քայլ<br /><br />բացվող-փակվող ակորդեոն ու աշուն<br /><br />փողոցներով <br />անիմաստ մարդիկ քայլում էին չորացած նոտաների վրայով<br />երևի չգիտեին որ մազերս թրջվել էին անձրևից <br />երևի չգիտեին որ պարտությունիցս ձյան հոտ էր գալիս<br />երևի չգիտեին որ հեռվում մոլորակներ կան<br />և աշնան հոտով եղանակներ <br />և անտարբեր փողոցներ<br />որտեղ թափառում են բանաստեղծ-աղջիկները <br />և նրանց ետևից տող առ տող պոկվում են տերևները <br />և անտուփ ակորդեոնները ձգվում են փողոցից փողոց<br />ցնցուղից տաք շիթով իջնում են անձրևները<br />և ծուլորեն մեռնող մատները բարձրանում են թռչունների պես<br />քայլ առ քայլ<br />քայլ առ քայլ<br />քայլ առ քայլ…<br /><br />երկիր մոլորակի ամենասովորական եկեղեցիներից մեկում<br />ես աստծուն ներկայանում էի ամենատխուր աղոթքով<br />և նոր սանրվածքով <br />(որը տուն մտնելուց առաջ վերջնականապես կործանվելու էր)<br />դիմացի աղջիկը սրբում էր քիթը <br />ինձանից առաջ երկու հոգի որոշել էին բոլոր մոմերը գնել<br />ես ձեռքերս դրել էի գրպանս<br />և զանգի էի սպասում…<br />քայլ առ քայլ<br />քայլ առ քայլ<br />քայլ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-5692297822976063985?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-33457618804140153992009-04-13T04:30:00.000-07:002011-04-06T02:05:45.806-07:00*<br />երկու րոպե հետո աշունը կվերջանա<br />աշունը կլքի քաղաքը<br />դռների մոտ կանգնած տղամարդիկ կօրորեն գլուխները<br />ու կանայք ավելի տաք կհագնվեն<br /><a name='more'></a><br />ես շուռումուռ կգամ անկողնում<br />անձրևից փայլող փողոցում ետ ու առաջ կանեմ<br />կարթնանամ ու կքնեմ<br />ջրափոսի մեջ կլվանամ կոշիկներս<br />մեռելների հետ սեր կանեմ<br />կծխեմ գերեզմանաթմբին գլխահակ ու տխուր<br /><br />իսկ երկու րոպե հետո աշունը կվերջանա<br />ու դռանս մոտ կանգնած տղամարդը կօրորի գլուխը<br />ու ես ավելի տաք հագնված<br />չեմ իմանա ինչպես ապրել այլևս<br />այս ծերացող քաղաքում<br />ում վաղուց լքել են հեթանոս աստվածները<br /><br /><br />2009թ. հունվար<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-3345761880414015399?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-76827490363125874252009-02-23T08:47:00.000-08:002011-01-20T02:52:34.673-08:00*<br />և հեթանոս աստվածները զգուշացրեցին`<br />կգան օրեր<br />թռչունները կթռչեն հեռվում<br />ծառերը կանաչ կլինեն<br />երեխաներ կպառկեն հողի վրա և մատներով կճզմեն<br />ցանկությունները ծնողների<br />և ծնողները ուշացած կողբան օրերի հեռվում<br />և օրերի հեռվում աշուն կլինի<br /><br /><br />2009թ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-7682749036312587425?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3465673756947180201.post-1643015812704205512009-02-23T08:46:00.000-08:002011-04-06T02:05:11.250-07:00*<br />ես չգիտեմ ինչպես ապրել, աղջիկ<br />այս քաղաքում ուր մոլեգնում է նոյեմբերի թախիծը<br />պատուհանիս տակ հարբած ուրվականները թափառում են ձմռանը<br />և մեռելներն ինձ ուղեկցում են մինչև շենքի բակ<br />աղջիկ ես, կին ես, ինչ ես, լսում ես,<br />ես մենակ եմ հիմա…<br /><a name='more'></a><br />ես միայն մի առասպել գիտեմ<br />պատուհաններից կթռչեն մարդիկ` թարգմանելու քաղաքը<br />խոնավ փողոցներով կվազեն գժանոցից փախած հիվանդները<br />և դեղահաբերի հոտից թմրած ծառերը կքայլեն<br /><br />ես միայն մի առասպել գիտեմ<br />այս քաղաքում մոլեգնում է սխալ բանաստեղծությունը<br />ու ես գիտեմ, որ մարդիկ թռչում են բայց չեմ հիշում ոնց<br /><br />գժերը թավալվում են ձյուների մեջ<br />ես ոտքերով դոփում են գետնին<br />նոյեմբեր է<br />թախիծ է ու տոն<br />ու ես չգիտեմ ինչպես ճիշտ ապրել<br /><br />աղջիկ<br />ասաց չար ձայնով<br />ուրիշ քաղաքի մի հին ուրվական<br />քո խելքի բանը չի պոեզիան<br />էսօր տոն է, արի գինի խմենք<br />ու մեռցնենք ևս մի օր<br /><br />այս քաղաքում<br />այս քաղաքի սեղանների տակ շարվում են դատարկ շշերը<br />իմ սիրած մեռելը պառկեց մերկ աղջկա կողքին<br />ու ես հեծկլտում եմ մինչև շենքի բակ<br />ու սեղմում բռունցքներս ճակատիս<br />մենակությունս` գինեհոտ ու կեղտոտ<br />ու՞մ գլխին ջարդեմ ես հիմա…<br /><br />քաղաքում մոլեգնում է իմ սիրտը` դատարկ շիշ,<br />ուր որ է կբացեմ պատուհանը<br />և նոյեմբերյան անձրևը կներծծվի ոտքերիս մեջ<br />ուժեղ, շատ ուժեղ կթափահարեմ թևերս<br />և հինգերորդ հարկից քաղաքը ավելի հին կթվա<br />քաղաքին թարգմանելը` դժվար<br />բայց ես ուժեղ, շատ ուժեղ կթափահարեմ թևերս<br />որովհետև գիտեմ որ թևեր ունեմ<br />և մարդիկ թռչում են<br />հետո ի՞նչ, որ չեմ հիշում ոնց<br /><br />նոյեմբեր է, թախիծ է ու…<br /><br /><br />2007թ. դեկտեմբեր<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3465673756947180201-164301581270420551?l=hs-poetry.blogspot.com' alt='' /></div>հասմիկ սիմոնյանhttp://www.blogger.com/profile/16104444036377864549noreply@blogger.com1