Հասմիկ Խեչիկյան

գրականագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու



ԼՈՒՍՆՈՏ ԲԱՌԵՐԻ ԵՐԿՐԱՅԻՆ ՃԱԿԱՏԱԳԻՐԸ


Այսօր գրականություն է մտնում մի հետաքրքիր սերունդ, որը գրական մամուլում տպագրած ստեղծագործություններով, իսկ ոմանք արդեն` առաջին գրքերով, հավակնում են կարևորվելու ինքնատիպ խոսքով և առաջիկայում գրական ոլորտում նոր ակտիցություն մտցնելու հույսեր են ներշնչում: Արդեն անուններ կարելի է առանձնացնել և այդ անուններից մեկն էլ հաստատապես Հասմիկ Սիմոնյանն է:

Արմեն Ավանեսյան

գրականագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու

ԱՐՏԱՌՈՑ ՏՐԱՄԱԴՐՈՒԹՅԱՆ ՊԱՐԱԴՈՔՍԸ

Հասմիկ Սիմոնյանի «Լուսնոտ բառեր» բանաստեղծությունների ժողովածուն (Երևան 2005) աչքի է ընկնում բազմահնարանք պատկերային մտածողությամբ, երևակայական գունազարդումներով, զգացմունքային հոսքով և կոլաժային կառուցումներով:
Գրքի հիմնական հյուսվածքը Սիմոնյանը կայացրել է ԱրտառոցիՏրամադրության և Պարադոքսի սեփական ընկալումներով:

հասմիկ սիմոնյան

լուսանկարիչ՝ Սալի Մանն
*
- կմրսես, - հիշեցրեց մայրս,
ու գիշերը նրա հետ հեռացավ
քնելու,
իսկ սենյակում մնացին
ծուխն ու
լացի մի տեսակը,
որի անունը չգիտեի…

…ծխապատ բիբերիս միջից
մորս հիշեցումը երբեմն - երբեմն
մրսում էր,
ու ջարդված ապակիների`
գլխի պես ցավոտ
ձայնը թարթում էր աչքերը,
հարևան հիվանդ ու միայնակ կնոջ պես,
որին շտապ օգնության մեքենան
հեռացրեց,
ու փողոցում նրանց ետևից
ձգվեց գիշերը`
ավելի սև ու ավելի երկար…